پیامد احتمالی جنگ برای ستارههای کاغذی؛
«پول مفت» تمام میشود؟
احتمال میرود شرایط در آینده حتی از این هم بدتر و وخیمتر شود که مسلما هیچ چیز جالب و خوشایندی نیست، اما دستکم شاید یک خاصیت داشته باشد؛ این که بالاخره داستان پرداخت پولهای مفت و اعصابخردکن به بازیکنان تمام شود. فوتبال ایران مدتهاست که از نظر فنی دستاورد قابلتوجهی نداشته است. شاید حتی «درجا زدن» هم توصیف مناسبی نباشد برای فوتبالی که تیمهای ملی و باشگاهیاش پیاپی شکست میخورند و چندین دهه از آخرین افتخار بینالمللی چشمگیر آن میگذرد.
با این حال تنها چیزی که در این عرصه رشد داشته و اتفاقا رشدش حیرتانگیز به نظر میرسیده، پرداخت دستمزد بوده! ماهیت دولتی و شبهدولتی بیشتر تیمهای لیگ برتری در ایران، باعث میشده پشت آنها همیشه به کوه باشد. فدراسیون فوتبال هم که هیچ نوع سختگیری خاصی نداشته و باشگاهها را برای تراز شدن درآمدها و هزینهها تحت فشار قرار نمیداده. بنابراین هر کسی هر قدری که دلش میخواسته به هر کسی که دوست داشته پول میداده و گاهی سهم چرب خودش را هم آن گوشه و کنار لحاظ میکرده! خروجی این سیستم، عادی شدن پرداختهای صدمیلیارد تومانی و حتی بالاتر از آن بود. گاهی حتی بین بزرگترین باشگاههای کشور، بر سر یک بازیکن متوسط غیرملیپوش، دعوایی شدید در میگرفت و در نهایت او با مبلغی گزاف به یکی از آنها میپیوست. اسمش را هم میگذاشتند بمب نقلوانتقالات و البته مدتی بعد آمار و عملکرد ضعیفش به سوژه رسانهها تبدیل میشد. این وسط برنده که بود؟ آن بازیکن نالایق، دلال بدسگال و احیانا مدیر کجخیال. بازنده چه کسی بود؟ ملت ایران که داراییاش چنین بیرحمانه به تاراج میرفت.
در حالی که اطلاعات شفاف موجود نشان میدهد تعداد زیادی از بازیکنان بهترین لیگهای دنیا از جمله بوندسلیگا و لالیگا سالانه زیر یکمیلیون دلار دستمزد میگیرند و تازه بخش قابلتوجهی از آن را هم باید بابت مالیات بپردازند، بازیکنان پرهیاهو و کماثر ایرانی دههامیلیارد تومان پول به جیب میزنند و لذتش را میبرند. حالا که روزگار مردم اینقدر سخت شده و باشگاهها هم دیگر به آن منابع لایزال مالی دسترسی ندارند، بد نیست پرداختیها به این دوستان هم قدری منطقی شود. هر کسی هم که مشکل دارد، برود دنبال پیشنهادهای خارجیاش؛ ببینیم اصلا پیشنهاد واقعی در کار بوده یا همهاش جنبه بازار گرمی داشته؟!
