رد محو انعام در رستورانها/ خرجها آنقدر چاق و چله شدهاند که جایی برای لطفِ اضافه نمیگذارند
در گذشته امکان نداشت کسی به رستوران برود و به فردی که برایش غذا میآورد و به اصطلاح سرویس میدهد انعام ندهد. حتی مبلغ آن هم باید به حدی میبود که توهینآمیز نباشد!
اما حالا خرجها آنقدر چاق و چله شدهاند که جایی برای لطفِ اضافه نمیگذارند؛ قبض، قسط، کرایه، و سبد خوراکی با تورم بالای ۴۰ درصد، حساب و کتاب آخر ماه را آنقدر تنگ کرده که انعام، از یک هنجار نسبتاً جاافتاده، به یک انتخاب سخت و گاهی حذفشده تبدیل شده است.
در رستورانها و کافیشاپها هنوز ردِ محوی از فرهنگ انعام پیدا میشود؛ بعضی مشتریان روی میز اسکناس تاخورده میگذارند اما هم گارسونها و هم صاحبکارها میگویند مبلغها کمتر شده و دفعاتش پایینتر آمده است.
پیکهای موتوری و رانندگان سرویسهای آنلاین هم، که سالها بخشی از درآمدشان روی همین چند هزار تومان اضافه سوار بود، حالا بیشتر با این جمله روبهرو میشوند: «خودِ هزینه ارسال کم نیست»؛ کاربرى که کرایهاش چند دههزار تومان شده، احساس میکند انعام دیگر وظیفه نیست، یک تجمل است.
فرهنگ انعام نمرده؛ بلکه طبقهبندی شده است. در رستورانهای گران و کافههای مرکز شهر، انعام هنوز بخشی از آداب است و حذفش نوعی بیکلاسی تلقی میشود؛ اما هرچه به حلقههای پایینتر درآمدی نزدیک میشویم، اولین چیزی که از صورتحساب حذف میشود، همین چند درصدِ تشکر است.
بخش سایتخوان، صرفا بازتابدهنده اخبار رسانههای رسمی کشور است.
