«الیت» پس از آتش‌سوزی
جنگل‌های هیرکانی، به‌عنوان یکی از کهن‌ترین و ارزشمندترین رویشگاه‌های جنگلی جهان، سال‌هاست که در برابر تهدیدی تکرارشونده اما کمترپیگیری‌شده قرار دارند؛ «آتش‌سوزی». هر بار با شعله‌ور شدن آتش، موجی از توجهات رسانه‌ای و واکنش‌های فوری شکل می‌گیرد، اما با خاموش‌شدن شعله‌ها، پرسش‌های اساسی درباره میزان واقعی خسارت‌ها، کیفیت اقدامات پس از حادثه و راهکارهای پیشگیری بلندمدت، به‌تدریج از اولویت افکار عمومی و حتی برخی نهادهای مسوول خارج می‌شود.
این در حالی است که آتش‌سوزی در جنگل‌های هیرکانی پدیده‌ای فصلی یا مقطعی نیست و تحت‌تأثیر تغییر اقلیم، خشکسالی‌های متوالی، کاهش رطوبت خاک و افزایش فشارهای انسانی، به مساله‌ای ساختاری تبدیل شده است. خسارت این نوع حوادث تنها به سوختن درختان محدود نمی‌شود، بلکه زنجیره‌ای از پیامدهای اکولوژیک، هیدرولوژیک و اجتماعی را به دنبال دارد که می‌تواند آثاری بلندمدت و حتی غیرقابل بازگشت بر جای بگذارد. در پرونده امروز باشگاه اقتصاددانانِ «دنیای اقتصاد» تلاش کردیم به ماهیت خسارت‌ها، عملکرد دولت پس از آتش‌سوزی و نقش آموزش، فرهنگ‌سازی و مسوولیت اجتماعی در پیشگیری از تکرار این فاجعه بپردازیم؛ مسیری که بدون آن، حفاظت از میراث طبیعی هیرکانی ممکن نخواهد بود.
