روایت حسن روحانی از نامه یک دستگاه اطلاعاتی درباره حمله به ایران+ فیلم

حسن روحانی روز دوشنبه ۲۴ آذر، در دیدار جمعی از معاونان وزیران و معاونان رئیس‌جمهور در دولت‌های یازدهم و دوازدهم گفت: خیلی مهم است افرادی که تصمیم‌سازی می‌کنند، چگونه و با چه هنری تصمیمات را بتوانند به گونه‌ای بسازند که درست و دقیق باشند. ما مواردی داشتیم که افرادی که تصمیم‌سازی می‌کردند، به دلیل اشتباه آنان، اگر درست دقت نمی‌شد، شاید کل کشور دچار یک معضل بزرگ می‌شد. حالا من اشاره می‌کنم به یکی از آن موارد در گذشته.

وی اظهار کرد: ما در سال ۶۹ در شرایطی بودیم که کویت توسط عراق و صدام اشغال شده بود و ائتلافی تشکیل شده بود تا کویت را آزاد کند. وقتی این ائتلاف شکل گرفت و اولین واحد از نیروها به منطقه آمدند، یک دستگاه اطلاعاتی به ما خبر داد و گفت این ائتلاف برای آزادی کویت نیامده‌اند، این ائتلاف برای حمله به ایران آمده‌اند. خُب خیلی مسأله مهمی بود که این ائتلاف برای چه مقصدی آمده‌اند. آن دستگاه اطلاعاتی این نامه را هم به من که آن وقت دبیر شورای عالی امنیت ملی بودم و هم به رئیس‌جمهور نوشته بود که آن وقت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی بود، من همان لحظه تلفنی با آن مسئول صحبت کردم و گفتم آیا این گزارش دقیق است؟ گفت بله ما دلایل کافی داریم. گفتم پس، فردا ۷ صبح ما جلسه می‌گذاریم شما با کارشناسانتان بیایید.

روحانی گفت: ما صبح فردا جلسه تشکیل دادیم و در آن جلسه دیدیم که این آقا هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای ندارد. دلایلی داشت که بیشتر تحلیل بود. با اینکه این دستگاه، دستگاه اطلاعاتی بود و می‌بایست به ما اطلاعات می‌داد نه تحلیل که متأسفانه حرف‌های او بیشتر تحلیل بود. آنجاهایی هم که اطلاعات بود، اطلاعات قابل اعتمادی نبود. من البته در آن جلسه با لحن تند با آن مسئول برخورد کردم و گفتم که شما می‌دانید چه کار کردید؟ شما می‌دانید اگر مسئولین بر مبنای این گزارش نادرست شما عمل می‌کردند بعد چه بلایی سر کشور می‌آمد؟ البته در آن جلسه جمع‌بندی شد و به آیت‌الله هاشمی که رئیس‌جمهور بود گزارش دادم. رونوشت آن نامه را هم خدمت مقام معظم رهبری فرستادم و با استدلال گفتیم که حرف این دستگاه اطلاعاتی نادرست است.

روحانی عنوان کرد: بنابراین گاهی می‌شود که یک دستگاهی اشتباه می‌کند. من آن دستگاه را اصلاً متهم نمی‌کنم و به‌هرحال یک بخشی از حرف‌ها تحلیل بود، یک بخشی هم اطلاعاتی بود که به نظر من اطلاعات بی‌پایه و سستی بود که قابل اعتماد نبود.