تولید بدون کارخانه!

*زحل معاون برنامه ریزی، توسعه و فناوری سازمان صنایع و معادن استان تهران: شیوه تولید غیر کارخانه‌ای رویکرد جدیدی است که در راستای رقابت پذیری بیشتر سازمانهای تولید به وجود آمده است استفاده از همه ظرفیت های صنعتی در کشور و بالا بردن بهره وری می تواند به تسریع رشد صنعتی کشور کمک شایان توجهی کند.

فریبا زحل، معاون امور برنامه ریزی و توسعه و فن آوری سازمان صنایع و معادن استان تهران با ارائه طرحی استفاده از تمامی امکانات تولیدی را عنصری کلیدی در توسعه اقتصادی و اجتماعی توصیف کرده و از آن به عنوان موتور محرکه ارتقای کمی و کیفی تولیدات یاد می‌کند. سرمایه‌گذاری صنعتی به طور متعارف در سه بخش ایجاد تاسیسات و ساختمان ها، تامین تجهیزات و تربیت نیروی انسانی انجام می شود. این الگویی متعارف در همه مقاطع توسعه صنعتی بوده که با توجه به تغییر شرایط تولید در سال‌های اخیر به نظر می رسد این الگو هم نیازمند بازنگری و تغییر است.تنوع تولیدات، عمر کوتاه اکثر محصولات، تغییر سریع فناوری ها و نوسان شدید بازار تقاضا از جمله عواملی است که موجب شده شیوه تولید به سمت تولید غیرکارخانه‌ای متمایل شود. این شیوه رویکرد جدیدی است که در راستای رقابت پذیری بیشتر سازمان‌های تولیدی به وجود آمده است. در تولید غیرکارخانه ای اتکا بر برون‌سپاری برنامه های تحقیقاتی، تامین اجزا و مونتاژ نهایی محصول در واحد تولیدی است که علاوه بر کاهش هزینه های تولیدی امکان استفاده فراگیر از توان صنعتی کشور و اشتراک امکانات تولید را فراهم می آورد.این شیوه مبتنی بر عقد قراردادهای تحقیقاتی با شرکت‌های پژوهشی و تهیه مواد و ساخت اجزا در خارج از تشکیلات است. این روند کاهش هزینه‌های تولیدی و استفاده حداکثری از امکانات موجود را با حداقل سرمایه‌گذاری، نیروی انسانی و هزینه جاری برای تولید را ممکن می سازد.به اعتقاد زحل واگذاری فعالیت های مدیریتی و عملیاتی به بنگاه ها و شرکت‌های دیگر در راستای کاهش هزینه‌ها از یک طرف و افزایش بهره‌وری و تمرکز بر فعالیت‌های رهبری در سازمان از سوی دیگر و با هدف کسب توان رقابتی و کاهش ریسک تولیدی تحت یک برند تجاری مشخص از مزایای اثبات شده این فرایند است.با اجرایی شدن این شیوه مدیران و کارآفرینانی که توانایی و مهارت بازارشناسی، طراحی محصولات جدید مبتنی بر نیاز بازار، برون سپاری تامین اجرا و دسترسی به شبکه توزیع و مدیریت آن را دارند بازیگران موفق عرصه تولید هستند.این در حالی است که واحدهای تولیدی سنتی با توجه به عدم انعطاف‌پذیری در تغییر مشخصات محصول، نیاز به سرمایه گذاری بالا، هزینه های تولیدی سنگین در مقابله با شرایط جدید بازار توان رقابتی خود را از دست داده و از گردونه رقابت و جهانی شدن بازمی مانند. به گفته زحل در صورت اجرایی شدن این شیوه دیگر نیازی به سرمایه گذاری کلان برای ایجاد خطوط تولیدی نیست و اعتباری در حد سرمایه در گردش برای پیشبرد اهداف تولیدی کفایت می کند. کارآفرین قادر خواهد بود از ظرفیت خالی واحدهای موجود استفاده کرده و علاوه بر آن محق به اجرای سیستم‌های کنترل کیفی سختگیرانه و مردود کردن قطعات نامرغوب خواهد بود. این روند به کارآفرین امکان می دهد کالاها و محصولات جدید را مطابق با نیاز بازار تولید کرده و خود را با شرایط و خواست مشتری منطبق و از این رهگذر خود را با الزامات روز دنیا هماهنگ سازد.