داغ شدن مناظره‌ها در تلویزیون
در هفته گذشته تلویزیون روزهای پرکاری را پشت سر گذاشت و روند جدیدی را برابر اتفاقات اجتماعی کشور در پیش گرفت. تلویزیون معمولا در زمان انتخابات و صرفا برای تهییج مخاطب به برگزاری مناظره‌های مختلف اقدام کرده است. اتفاقی که بسیاری از آن به عنوان سیاستی برای ترغیب و تهییج مخاطب برای شرکت در انتخابات یاد کرده‌اند. با این حال نفس مناظره درباره پدیده‌ها و موضوعات یکی از قالب‌های جذاب تلویزیونی بوده است که همیشه از طرف نخبگان و متخصصان روی برگزاری مستمر آن تاکید شده و اتفاق‌نظر بوده است.
یکی از وظایف تلویزیون پرداختن به مسائل جامعه است تا به فرآیندها یا آگاهی‌بخشی بیشتر مخاطبان بینجامد. تلویزیون، اگرچه دیر، اما از چند شب پیش اقدام به برگزاری گفت‌وگوهایی صریح با محور «گشت ارشاد» کرده است که اتفاقی مبارک برای رسانه ملی محسوب می‌شود. گفت‌وگوهایی که برای دور بودن از شائبه یک‌جانبه بودن و با تاکید بر بی‌طرفی به صورت مناظره برگزار شده است و از شخصیت‌های طیف‌های مختلف در آن دعوت به عمل آمده است. به گزارش خبرگزاری مهر برنامه شبکه خبر در قالب «گفت‌وگوی ویژه» این مناظره‌ها را پیگیری می‌کند که یکی از قسمت‌ها با حضور غلامحسین کرباسچی، عبدالله گنجی و همراهی تلفنی صادق کوشکی بیشتر بازتاب یافت.
گفت‌وگویی که به‌رغم انتقادها به مجری برنامه و مسلط نبودنش، تحسین کلی رویداد را در فضای رسانه‌ای در پی داشت. از طرف دیگر شبکه چهار سیما نیز این مناظره‌ها را به صورت ویژه و مستمر پیگیری می‌کند. مناظره‌های شبکه چهار در قالب برنامه «شیوه» پیش می‌رود که عطالله بیگدلی مجری آن است و در شب اول به بررسی ساختاری و قوانین مرتبط با حجاب با حضور جلیل محبی و سعید شریعتی فعال سیاسی پرداخت. هر دوی این مناظره‌ها با همه ضعف‌ها و قوت‌هایی که داشت اتفاق ویژه‌ای بود و بازتاب زیادی هم در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی داشت. اگر این روند ادامه پیدا کند و منحصر به یک دوره نباشد، می‌تواند مرجعیت رسانه‌ای تلویزیون را احیا کند. مرجعیتی که معمولا در بحران‌های جامعه به بازتاب خبری محدود مانده و کمتر سراغ چنین تحلیل‌ها و گفت‌وگوهایی رفته است.
با وجود برخی نقدها نسبت به کیفیت برگزاری این مناظره‌ها و کارکردهای آن در مواقع مواجهه با بحران‌های اجتماعی و امنیتی، به نظر می‌رسد باید از نفس اقدام رسانه ملی در این حوزه استقبال کرد. در چنین شرایطی ایراد نقدهای تند و تیز و ذره‌بین گذاشتن روی نقاط ضعف چنین گفت‌وگوهایی، کار را برای تهیه‌کننده و سازنده این برنامه دشوار می‌کند؛ برنامه‌سازانی که هم باید به مدیران خود پاسخگو باشند و هم در برابر فشارهای بیرونی مقاومت کنند. نقد بی‌رحمانه در این مقطع جز مسدود کردن همین روزنه‌های امید حداقلی و حذف این قبیل تولیدات از آنتن، عایدی دیگری نخواهد داشت.
