انگار سوریه رفته جام جهانی!

فاز بدی برداشته ایم. جوری غمباد گرفته ایم که گویی در ایران،بازی را باخته ایم و به جام جهانی صعود نکرده ایم.

سال ۲۰۱۰ را یادتان می آید؟ همان تیمی که ابتدا با علی دایی و سپس افشین قطبی قرار بود به جام جهانی آفریقای جنوبی برویم و نتوانستیم. فکر می کنیم از آن روز هم ناراحت تریم.

دوستان چه شده ؟ چه اتفاقی افتاده ؟ دلیل ناراحتی و این فاز بدی که برداشته اید را برای ما هم توضیح بدهید؟

چیه؟ به جام جهانی نرفتیم؟

به سوریه باختیم یا سوریه در ورزشگاه آزادی به جام جهانی رفت؟

در صدر جدول اتفاقی افتاده و ما صدرنشینی را از دست داده ایم؟

بابا بگویید چه شده؟

ما رکورد نباختن به تیم های آسیایی را هنوز در کارنامه داریم. این رکورد با تساوی مقابل سوریه مخدوش شده؟

شاید از این که رکورد گل نخوردن های تیم ملی خراب شده دلخورید. خب حق دارید؛ آن قدر این تیم توقعات را بالا برده که حالا وقتی پس از ۱۲۱۱ دقیقه گل می خوریم جوری اشک می ریزیم که انگار سهمیه جام جهانی را از دست داده ایم.

دوست عزیز،فدایت شوم؛ پایه ای با هم به جدول نگاه کنیم؟ کره جنوبی که سلطان صعود و رکوردار فوتبال آسیا به جام جهانی است روز آخر با آژان کشی در تاشکند موفق به کسب جواز شد. چرا این ها را نمی بینید؟

به همین جدول اگر نگاه کنید می بینید با ۷ امتیاز بیشتر از همین کره جنوبی موفق به صعود شده ایم. چطور این رکوردهای بی تکرار را ملاحظه نمی کنید؟

فوتبال است و هزار اتفاق. ما هم دوست نداشتیم با سوریه یا هر تیم دیگری در ورزشگاه آزادی مساوی کنیم. اگر آن توپ اتفاقی در محوطه جریمه ما نمی افتاد بی گمان بازی را با همان نتیجه ۲-۱ تمام می کردیم اما در یک لحظه غافلگیری گل خوردیم. به همین راحتی اما این تساوی آن قدر وحشتناک نیست که کل فوتبال مملکت را زیر سوال برده ایم.

نیمکت تیم ملی را ببینید. این همه بازیکن جوان را ببینید. تغییر نسل را تماشا کنید و لذت ببرید. با فوتبال کیف کنید.

می دانیم همیشسه آن جوری که دلمان می خواهد همه چیز پیش نمی رود اما می شود غصه های بیخودی نخورد و خودآزاری نکرد.

کمی آرامش داشته باشیم. ما نتایج فوق العاده ای گرفتیم و با اقتدار کامل به جام جهانی صعود کرده ایم. هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داریم. این قدر نا امید نباشید.