تلاش حزب کارگزاران برای تصاحب شهرداری تهران

آن هم انتخاب شهردار برای پایتخت بود؛ کسی که قرار بود بعد از ۱۲ سال صندلی شهرداری را از محمدباقر قالیباف بگیرد.

مسائل مختلفی، انتخاب شهردار برای تهران را با چالش‌های متعدد روبه‌رو می‌کرد؛ اول اینکه به نظر می‌رسید قالیباف بعد از سال‌های متمادی که به عنوان شهردار در تهران گذرانده بود، میراث چندان خوشایندی برای فرد منتخب باقی نگذاشته بود و از طرفی خیلی‌ها تأکید می‌کردند گزینه شهرداری نباید آن‌قدرها سیاسی باشد که بعدا با پاگذاشتن به عرصه‌هایی مانند ریاست‌جمهوری، شاهد تکرار تجربه قالیباف باشیم.

ازطرف‌دیگر، جریان‌های سیاسی مختلفی که در راهیابی اعضای جدید شورای شهر نقش داشتند، گزینه‌هایی را پیش‌روی ۲۱ نفر منتخب شورای شهر می‌گذاشتند که بیشترشان چهره‌های سیاسی بودند و حتی اسم محسن هاشمی سرلیست امید و کسی که به‌همین‌واسطه بالاترین رأی را در تهران داشت به عنوان یکی از گزینه‌های جدی شهرداری تهران مطرح می‌شد.

اسم‌های منتشرشده، این گمان را تقویت کرد که حزب کارگزاران، بیشترین سهم را در گزینه‌های درنظرگرفته‌شده برای سمت شهرداری تهران به‌دست آورده که البته با توجه به آرایش منتخبان شورای شهر تهران، موضوع چندان عجیبی نبود.