دلم برای وزیر نفت می‌سوزد!
اعتماد نوشت:دیروز زنگنه، وزیر نفت به مجلس رفت تا درباره قرارداد اخیر با توتال به نمایندگان توضیح دهد.
ایشان در سخنان خود نکاتی را بیان کرد که از اوج درد و ناراحتی‌شان حکایت دارد. وی در بخشی از سخنان خود خطاب به نمایندگان مخالف گفت: «اتفاقا در مجموعه سیاست خارجی اگر قرار است با اروپا کار کنیم، قوی‌ترین قدرت سیاسی اروپا فرانسوی‌ها هستند؛ ضمن اینکه فرانسوی‌ها هم با چین آمدند. خیلی‌ها می‌گویند با سرمایه‌گذاری خارجی موافقیم و لکن... این صحبت‌های اینها ما را کشته است. اگر مخالفید صریحا بگویید با سرمایه‌گذاری خارجی مخالفیم و به من بگویید حق نداری قرارداد ببندی، اما مگر با چند شرکت می‌شود قرارداد درجه یک بست؟!» وی تاکید کرد: «آقای شهریاری گفتند که ای پی سی خلاف قانون اساسی است. نظر ایشان این است که این نوع قراردادها خلاف قانون است، من به نظر ایشان احترام می‌گذارم اما من به نظر ایشان عمل نمی‌کنم بلکه قانون و مقرراتی را در دست دارم که به من اجازه می‌دهد قرارداد ببندم.» ایشان ادامه داد: «می‌گویند به جای توتال با یک شرکت خوشنام قرارداد ببندید، شما غیر از قرارگاه و داخلی‌ها دو شرکت خوشنام را نام ببرید. اگر با انگلیس قرارداد ببندیم می‌گویند روباه پیر است؛ در مورد امریکایی‌ها هم حتما می‌گویید نیایند؛ در حالی که من بارها
گفته‌ام موافقیم امریکایی‌ها بیایند اما آنها نمی‌آیند.»
این سخنان زنگنه قطعا عمق درددل ایشان نیست و میزان شکایتی که او دارد بسیار بیش از این موارد است. زنگنه وزیری پرکار و دارای برنامه است و در چند دوره وزارتش در نفت و دیگر حوزه‌ها نشان داد که توانایی انجام کارهای بزرگ را دارد. او توانست از بستر مذاکرات سیاسی و دیپلماتیک در موضوع هسته‌ای بهره ببرد و با تدابیر خودش، اوضاع وزارت نفت را در درون و جایگاه صادرات نفت ایران را در خارج بهبود ببخشد. او می‌داند که برای تثبیت جایگاه ایران در حوزه نفت و گاز باید سرمایه‌گذاری جدی صورت بگیرد و این هم با تکیه بر توان داخلی و منابع مالی خودمان شدنی نیست. بنابراین زنگنه خوب می‌داند که ما نیازمند جذب سرمایه خارجی هستیم و طبعا این سرمایه و تکنولوژی و دانش مورد نیاز کارهای بزرگ را باید در کشورهایی جست‌وجو کرد که مناسبات سیاسی آنان با ایران خوب نیست و بدون تلاش، کار و دیپلماسی فعال نمی‌توانیم به هدف خودمان برسیم.
از طرفی زنگنه خوب می‌داند که وابستگی یک امر دوجانبه است و اگر منافع شرکت‌های خارجی و مشخصا امریکایی و اروپایی با منافع ملی ما در هم بیامیزد، دست سیاستمداران غربی برای دشمنی با ایران بسته‌تر می‌شود و بنابراین درصدد است طرف قراردادهای بزرگ نفتی ایران را شرکت‌هایی قرار بدهد که حضورشان موجب افزایش امنیت ملی ما خواهد شد. در این شرایط که امریکایی‌ها درصدد افزایش تحریم‌های یکجانبه خودشان هستند و شرکت‌های بزرگ صنعتی و نفتی امریکایی را از حضور در صنعت نفت ایران منع کرده‌اند، طبعا باید سراغ اروپا رفت و بر انزوای امریکا افزود و با رسیدن به یک توافق دوجانبه با فرانسه و آلمان و دیگران، هم هدف اقتصادی را پی گرفت و هم منافع درازمدت ملی را تامین کرد.
نکته مهم این است که زنگنه با بررسی همه رخدادهای گذشته در این حوزه دریافته است مدیریت درست بر منابع نفتی و گازی نیازمند تدبیر است و نه شعار و حرف‌های تند، چرا که دیدیم به نام مقابله با مافیای نفتی، به منافع ملی ضربه زده شد و با لغو نسنجیده و یکجانبه برخی قراردادهای سابق مثل کرسنت، زیان جدی بر منافع ملی ما وارد آمد. وی اکنون در حال بازگرداندن چند میلیارد دلار پول فروش نفت است که با سوءتدبیر آقایان به جیب باندی خاص رفت. او در حال کسب تمام بازارهایی است که صنعت نفت ما در دوره تحریم از دست داد. او به فکر جبران همه فرصت‌هایی است که در اختیار همسایگان ما مثل قطر قرار گرفت در حالی که ما باید بیش از آن کشورها از حوزه‌های مشترک، نفت و گاز برداشت می‌کردیم. او درصدد است تمام سوءتدبیرها و مدیریت غلط گذشتگان را با انعقاد قراردادهای بزرگ با شرکت‌های شناخته شده از کشورهایی مهم، جبران کند و سهم و جایگاه ایران نسبت به همسایگان را ارتقا بخشد. زنگنه خودش در جایی گفته است که برخی مدعیان داخلی تنها حرف می‌زنند و در مواردی چند برابر مبلغ قرارداد را هم گرفتند ولی مقدار ناچیزی کار انجام دادند، آن هم در زمانی بیشتر با هزینه‌ای
بسیار بیشتر. از مقطع روی کار آمدن دولت جدید و در زمان مدیریت زنگنه در وزارت نفت، کارهای بزرگی انجام شد و کارهای بزرگ دیگری هم در دست اقدام است اما مخالفان دولت متاسفانه چشم خود را بر همه این موارد بسته‌اند تا دستاوردهای دولت را ناچیز جلوه دهند و حتی مدیران این دولت را به خیانت و وابستگی متهم سازند. آنان از مدت‌ها قبل سعی کردند در ماهیت قراردادهای منعقده تشکیک کنند و انواع موانع را بر سر راه انعقاد این قراردادها قرار دهند. همین دیروز برخی نمایندگان با ارایه طرح سه‌فوریتی خواستند جلوی انعقاد قرارداد با توتال را بگیرند که با هوشیاری اکثریت نمایندگان شکست خوردند.
دیروز فلاحت‌پیشه، نماینده اصولگرای مجلس اعلام کرد در دوران پسابرجام ۹۱۹ نوع تحریم برداشته شد و هنوز ۲۴۵ تحریم دیگر باقی مانده است. وی تاکید کرد: «ما باید ۲۰۰ میلیارد دلار در میادین نفتی سرمایه‌گذاری کنیم که چنین پولی را نداریم.» به گفته او «در زمان مذاکرات هسته‌ای نیز طرح بی‌اعتمادی، توان چانه‌زنی مسوولان را تضعیف کرد اکنون نیز این بی‌اعتمادی توان چانه‌زنی را کم می‌کند.»
کار زنگنه سخت و دشوار است و به همین دلیل دل آدم برای او و همکارانش می‌سوزد. زنگنه و امثال او در حال جنگ مدبرانه با دشمنانند اما از پهلو و پشت سر هم به آنان شلیک می‌شود که جای تاسف دارد.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
