اصولگراها برای دولت خطمشی تعیین میکنند
شرق نوشت؛
رأی اقلیت اما درخواست اکثریت. بعد از مؤتلفه که درخواست کرده بود٥٠ درصد کابینه روحانی در دولت دومش تغییر پیدا کند، حالا معاون پارلمانی احمدینژاد هم خواستار این شده است که کابینه روحانی با خواست آن ١٦میلیون رأیدهنده به رئیسی در تعارض نباشد. این درحالی است که نامزد مقبول مؤتلفه در انتخابات ریاستجمهوری ٩٦ یعنی مصطفی میرسلیم ١,١٦ صدم درصد رأی آورد و ابراهیم رئیسی، نامزد دیگر اصولگرایان هم ٣٩ درصد آرا را از آن خود کرد. میرتاجالدینی، در گفتوگو با خبرآنلاین درباره انتظار از تغییر اساسی در دولت دوم روحانی گفته و اینطور ادامه داده است: «این تغییر در دو جهت میتواند باشد؛ یک جهت مطلوب که مورد انتظار مردم است که دولت را در راستای رفع مشکلات مردم؛ کارآمد کنند. بهویژه در حوزه وعدههای اقتصادی، ایجاد شغل، خروج از رکود و... که برای عملیکردن این وجه باید نیروهای جوان و بانشاط را وارد کابینه کرد. یک وجه دیگر را رادیکالهای سیاسی انتظار دارند، به این معنی که انتظار دارند روحانی در مرحله انتخاب کابینه بهعنوان یک نوع رادیکالیست سیاسی و افراطی ظهور کند». او با اشاره به اینکه این ١٦میلیون رأی نشان میدهد که آنها از
دولت یازدهم راضی نبودند، گفته است: «الان روحانی رئیسجمهور همه است و باید کابینه را طوری بچیند که لااقل در تعارض با این بخش عظیم از رأی مردم نباشد. یعنی رویکرد جناحی در کابینه نباشد».
حمیدرضا ترقی عضو شورای مرکزی مؤتلفه هم چندی قبل با اشاره به اینکه کابینه فعلی برای ادامه فعالیت در دولت آینده توانایی زیادی ندارد، گفته بود: «برخی از وزرا توفیقی در فعالیتهای کاریشان نداشتد تا پاسخگوی مطالبات مردمی باشد و به نظر من مجموعا باید ٥٠ درصد کابینه تغییر پیدا کند». مصطفی میرسلیم هم در پیام پساانتخاباتی خود به روحانی تأکید کرده بود که به دنبال «جبران فرصتهای سوخته در چهار سال گذشته، باشد و رویکرد کارآمدی در کابینه داشته باشد».
مطالبه آنها که به رقیب رأی دادند
همان زمان یک فعال سیاسی اصلاحطلب به نکته جالبی اشاره کرده و گفته بود اگر ایرانیان نیز نظری مشابه آقای میرسلیم داشتند، طبعا به ایشان رأی میدادند و نه به حسن روحانی! و اگر قرار باشد روحانی برنامه رقیبان انتخاباتی خود را اجرا کند، دیگر چه نیازی به برگزاری انتخابات و به رأی مردم گذاشتن برنامههای متفاوت و این همه دلهره و هزینه و غیره بود؟ آیا آنها به واقع انتظار دارند که رئیسجمهور منتخب برنامه رقیبان خود را به اجرا بگذارد؟
سؤال مهم این است که اگر ماجرا برعکس بود و اصوگرایان انتخابات را برده بودند در چینش کابینه چه سهمی به حامیان رقیب خود میدادند یا خواست بدنه رأیدهنده او را تا کجا و چقدر لحاظ میکردند؟ نمونه نزدیک آن دولت احمدینژاد است. طبق اعلام وزارت کشور دولت نهم، رقیب احمدینژاد در انتخابات سال ٨٨، ١٣میلیون رأی آورد. سؤالی که بهتر است میرتاجالدینی به آن پاسخ دهد، این است که بازتاب خواست این ١٣میلیون نفر در کابینه دوم احمدینژاد چقدر و کجا بود؟
اینقدر که اصولگرایان حامی رئیسی که نامزدشان بازنده انتخابات ریاستجمهوری شد، برای دولت خطمشی تعیین میکنند، حامیان اصلاحطلب روحانی سخن نمیگویند. درحالیکه اکثریت مردم به برنامهها و خطمشی رئیسی برای اداره کشور «نه» گفتند، اما حامیان او در تریبونها هر روز از باید و نبایدی جدید برای روحانی پرده برمیدارند. اخبار رسیده هم حاکی از این است که آنقدر که اصولگرایان در جلسات خود با روحانی در چهار سال گذشته، طرح مطالبه میکردند، اصلاحطلبان طرح نکردند. برعکس، اصلاحطلبان سعی کردند حداقل مطالبات را از روحانی مطرح کنند و به اینکه او فضای بهتری نسبت به سالهای گذشته برای اصلاحطلبان به وجود آورد، قناعت کنند. البته شاید وضعیت در دولت دوم روحانی متفاوتتر از دولت نخستش باشد. این انتظار که روحانی به پشتوانه رأی بهدستآورده به دنبال برآوردهکردن مطالبات بدنه حامیاش باشد، نهتنها طبیعی و منطقی است بلکه اتفاقا کار ویژه اوست؛ اما منطق میگوید که این مطالبات قاعدتا باید از زبان حامیانش یا همان اصلاحطلبان جاری شود، نه اصولگرایان. اگر هم درخواست تغییر ٥٠درصدی کابینه طرح میشود، این خواسته باید از سوی نمایندگان اکثریت
رأیدهنده به روحانی طرح شود، نه مخالفانش؛ چراکه قطعا تغییر مدنظر اصولگرایان ١٨٠ درجه متفاوت از تغییر مدنظر اصلاحطلبان است. درخواست تغییر ٥٠درصدی کابینه را هم محمدعلی نجفی مطرح کرده و هم محمدرضا عارف. عارف با اشاره به اینکه برخی از وزرا توفیقی در فعالیتهای کاریشان نداشتد تا پاسخگوی مطالبات مردمی باشند، گفته بود: «به نظر من مجموعا باید ٥٠ درصد کابینه تغییر پیدا کند. ما باید بهعنوان یک مطالبه جدی از دولت روحانی در دوره دوم جوانگرایی را بخواهیم و دنبال کنیم».
بخش سایتخوان، صرفا بازتابدهنده اخبار رسانههای رسمی کشور است.