رفتار «رهبری» در واکنش به حمله تروریستی

وقتی که فرزندش در جبهه نبرد با رژیم صهیونیستی به شهادت رسیده و جنازه خونین او را از دشمن گرفته و برای تشییع آورده اند و همه دوربین ها و شبکه های خبری بین المللی منتظرند تا واکنش او را رصد کنند.

از یک طرف فرزند دلبندش را از دست داده و از طرف دیگر باید فضای عاطفی خانواده را مدیریت کند، از یکسو رفتار و گفتارش برای مخاطبان لبنانی و جماعت انقلابی و حزب اللهی تعیین کننده و اثرگذار است و از سوی دیگر هزاران تحلیلگر و کارشناس سیاسی، نظامی و متخصصان جنگ روانی در تل آویو منتظر نشسته اند و به دقت مراقب هستند تا کوچکترین حرکت چشم و دست او را ببینند و زبان بدن او را تحلیل کنند و ساده ترین واکنش او را بررسی نمایند.
ایشان حتى برنامه مداحی که قبلا برای مناسبت محرم پیش بینی شده بود لغو می کند تا تلقی عزاداری و ناراحتی پیش نیاید و می گوید:" یکباره ده ها دوربین تلویزیونی با لامپ های بزرگ و نورهای قوی روبه رویم قرار گرفت. حرارت بیش از حد تحمل بود، مخصوصا با توجه به این که این پروژکتورها حرارت زیادی دارند و جلوی دید را هم می گیرند و این مشکل در مورد کسی که مثل من عینک داشته باشد شدیدتر است. در یک لحظه احساس کردم که دیگر هیچ چیزی نمی بینم چون عرق از سر و صورتم سرازیر بود و شیشه عینکم را گرفته بود. خواستم دست دراز کنم و از جعبه دستمال کاغذی روی میز جلویم دستمال بردارم و عرق را پاک کنم -لااقل از شیشه عینک- ولی دستم پیش نرفت چون فکر کردم ممکن است شبکه های تلویزیونی اسراییل تصور کنند من دارم اشکم را پاک می کنم، ترجیح دادم حتى اگر در قطرات عرق هم غرق شوم تصویر یک پدر دردمند از کشته شدن فرزند را در اختیار دشمن نگذارم"!
دیروز با فاصله چند ساعت از حوادث تروریستی تهران نیز همه منتظر بودند تا ببینند رهبر انقلاب در نخستین گفتار و حضور خبری خود چه واکنشی به این رویداد خواهند داشت!
نه تنها من و شما در داخل کشور، بلکه بیش و پیش از ما تمام تحلیل گران و کارشناسان و متخصصان و صاحبنظران سیاسی و نظامی در جهان منتظر بودند تا ببینند آیت الله خامنه ای چه می کند؟ چه می گوید؟ چه واکنش و رفتاری نشان می دهد؟ چه احساسی دارد؟
لازم نیست شما متخصص جنگ روانی باشید و در این حوزه مطالعه و تفکر کرده باشید، بلکه با کمترین فهم و آگاهی درک می کنید که در چنین وضعیت حساسی کوچکترین اظهار ضعف و ناراحتی ایشان برای دشمن از خود حادثه تروریستی مهمتر است!
در خود عربستان سعودی و اسراییل هم طراحان عملیات تروریستی منتظر بودند تا کوچکترین ضعف و اضطراب را در گفتار و رفتار ایشان ببینند، چه رسد به مردمی که در ایران و کشورهای دیگر از آرامش ایشان کسب آرامش می کنند.
بی تردید اگر ایشان از خود سستی و شکستگی نشان می داد، این ضربه از خود عملیات تروریستی مهمتر بود و برای دشمن موفقیت بزرگتری به شمار می آمد.
در چنین شرایط حساس و دقیقی ایشان اولا برنامه معمول ملاقات خود را حفظ کرده اند و ثانیا در دیدار دانشجویان بسیار طبیعی و عادی سخن گفته اند و حتى به حادثه تروریستی هم به عنوان اتفاق کم اهمیتی واکنش نشان داده اند که برای جمهوری اسلامی "ترقه بازی" به حساب می آید و در این دیدار هم از فضای فرهنگی دانشگاهها، سند بیست سی، وظایف نیروهای انقلابی و ... سخن گفته اند و لبخند زده اند و سخنان دانشجویان را شنیده اند.
چه کسی است که نداند ایشان در همان لحظات دلی پرخون و سینه ای پردرد داشته اند؟ چه کسی است که نفهمد این موضع گیری و سخن بیشتر مصرف خارجی دارد و برای ضربه زدن به دشمن است؟
به راحتی می توان فهمید که این واکنش برای کاهش از شدت آسیب حادثه است و موجب حفظ ثبات داخلی و آرامش عمومی می شود.
در این موقعیت اگر ایشان هر رفتار و گفتاری جز این می داشتند باید تعجب می کردیم و شاکی می شدیم!
حال برخی از نادانی به نشر و پخش سخنانی کودکانه در فضای مجازی پرداخته اند که مثلا چرا ایشان از تعبیر "ترقه بازی" برای توطئه دشمن استفاده کرده اند یا مثلا با رفتار عادی خود نسبت به جان باختن دوازده نفر از هموطنان بی اعتنایی کرده اند؟
در خوش بینانه ترین حالت این افراد از بلاهت و نادانی خود پرده بر می دارند و سادگی خود را نشان می دهند، اما اگر بخواهیم بدبینانه قضاوت کنیم باید گفت این گونه نقل قول ها و اظهار نظرها بدون کمترین تردید، برنامه تبلیغاتی آشکار دشمن و ادامه منطقی همان تیراندازی و انفجار بمب و نارنجک است!
در شرایطی که حتی رسانه های بیگانه و تحلیلگران غیر ایرانی و مخالف انقلاب اسلامی هم این رفتار و گفتار ایشان را ستوده و تحسین کرده اند حتى نقل این سخنان هم کامل کردن پازل دشمن و حرکت در مسیر عملیات تروریستی خواهد بود.