این ایران چه در آستین دارد؟

قطعه درخشان حسین علیزاده با صدای جادویی استاد شجریان و شعر خاطره‌انگیز احسان طبری دست به دست هم دادند تا اثری کم نظیر برای ما بر جای گذاشته شود. اثری با عنوان «جاودان ایران» که از وطنیه‌ها خاطره انگیزی است که به رغم گذشت نزدیک به ۴ دهه از سرودن آن ، همانند فولاد آبدیده‌تر و صیقل خورده تر می‌شود.

امروز در یکی از شبکه‌های تلگرامی این قطعه را دوباره و چند باره شنیدم. هزاران فرسخ دور از وطن و بعد از حماسه با شکوهی که ایرانیان در هر جای جهان از خود به جای گذاشتند، در همین منطقه خودمان(شمال کالیفرنیا) و در روز غیر تعطیل مردمانی که تقریبا هیچ نیازی از نظر مالی به ایران ندارند، از کار زندگی خود زدند تا آن چیزی را انتخاب کنند که ذره‌ای ، دقت کنید، ذره‌ای به رشد و توسعه کشورشان مدد می‌رساند و می تواند آلام و رنج‌های مردمان را تخفیف دهد و فروکاهد، قرار بود ۳۰ صندوق در سراسر آمریکا ایجاد شود، اما اقبال زیاد سبب شد تا کار به بالای ۶۰ صندوق برسد و تازه در بسیاری از صندوق‌ها تعرفه‌ها تمام شد.

آن‌ها آمده بودند تا این پیام را به دولتمردان اهالی قدرت بدهند که به دنبال تغییرات و حرکات انقلابی نیستند. به ریاست ‌جمهوری آقای روحانی راضی‌اند حتی اگر خطاهایی هم داشته باشد، آمدند بگویند دنبال تفکرات سیاه و سفید و دوست و دشمن نیستند، نمی‌خواهند دیگری را حذف کنند؟با خود اندیشیدم که واقعا این هویت ایرانی چه در آستین دارد که مردمان آن چنین صبورانه و مدبرانه اهداف خود را پی می گیرند و از کمترین روزنه‌ها استفاده می‌کند تا پیام خود را به دولتمردان برسانند. به مخالفان بگویند ما را باور کنید، ما از نسل آرش و رستم و ابن سینا و فارابی و فردوسی و حافظ و سعدی و مولوی و نظامی و عطار و خیامیم، از نسل علی و حسین و حسن و ...
رای امروز چه در آوردگاه برندگان و چه در اردوگاه بازندگان پیامی مشخص دارد و ان این که دوره حذف به سر امده است. نمی توان هیچ تفکری را حذف کرد باید با هم زیست و به جای خنثی کردن نیروهای یکدیگر به هم افزایی نیروها اندیشید.