رویا تیموریان:فاجعه است که بزرگان را نمی‌شناسیم
رویا تیموریان در مراسم یادبود هنرمندان درگذشته در سال ۱۳۹۵ گفت: «متاسفانه جوان‌ها و حتی یک نسل قبل از ما وقتی اسم رکن‌الدین خسروی می‌آید می‌‌پرسند او کیست؟ این برای یک جامعه فرهنگی فاجعه است که بزرگان خود را نشناسد.»
به گزارش خبرآنلاین، مراسم یادبود هنرمندان درگذشته در سال ۱۳۹۵ با عنوان «آئین چراغ خاموشی نیست» با حضور جمشید مشایخی، محمد سریر، عبدالحسین مختاباد، محمو صلاحی، مجید رجبی‌معمار، علی مرادخانی، سیدمحمود دعایی، جمعی از هنرمندان و هم چنین خانواده هنرمندان درگذشته، شامگاه چهارشنبه ۱۸ اسفند از سوی خانه هنرمندان ایران با همکاری شهرداری تهران در تالار ایوان شمس برگزار شد.
در ابتدای این مراسم، مجید رجبی معمار، مدیرعامل خانه هنرمندان ایران گفت: «در سال ۹۵، ۱۰۵ هنرمند در رشته‌های مختلف به دیار باقی شتافتند که از میان آن‌ها ۲۴ نفر ساکن شهرستان و ۷۶ نفر تهرانی بودند. از میان این افراد ۱۷ هنرمند در حوزه ادبیات، ۱۳ هنرمند در رشته‌های تجسمی، هشت هنرمند در حوزه تئاتر، پنج هنرمند در حوزه رادیو و تلویزیون، ۲۴ هنرمند در رشته‌های مختلف سینمایی، دو هنرمند در حوزه معماری و ۳۱ هنرمند در رشته‌های مختلف موسیقی مشغول به کار بودند.»
در ادامه با حضور مجید رجبی معمار، جمشید مشایخی، محمد سریر، ایرج راد، سیف‌اله صمدیان، یداله کابلی و اصغر همت از کتاب هنرمندان درگذشته در سال ۹۵ رونمایی شد.
در بخش دیگری از این مراسم، ایرج راد با اشاره به اهمیت برگزاری این مراسم گفت: «هر هنرمندی را که از دست می‌دهیم نتیجه سال‌ها تجربه، اندوخته و خلق و خلاقیت را از دست می‌دهیم و تنها امید ما این است که شاگردانشان ادامه دهنده راه آن بزرگان باشند.»
ایرج راد افزود: «در سال ۹۵، ۱۰۵ هنرمند را از دست دادیم و این باعث تاسف است. هنرمندان تنها متعلق به خانواده خودشان نیستند بلکه متعلق به جامعه‌ای هستند که در آن زندگی کردند. بنابراین همه ما، از خانواده تک تک هنرمندانی هستیم که از میان‌مان رفتند و همواره دوست‌شان خواهیم داشت.» در ادامه این مراسم کلیپی از حادثه پلاسکو پخش شد.
در ادامه، عبدالحسین مختاباد، هنرمندان را ثروت یک جامعه دانست و گفت: «یکی از مشکلاتی که در کشورهایی با تاریخ عمیق مانند کشور ما وجود دارد فراوانی اندیشمندان و هنرمندان است که غروری را ایجاد می‌کند و باعث می‌شود از آن‌ها غفلت کنیم. ما نباید آن‌ها را در زمان حیاتشان فراموش کنیم و بگذاریم در طول حیاتشان در غربت و تنهایی و با حجمی از آثارشان غبطه بخورند و بعد از درگذشت‌شان با یک بزرگداشت آن‌ها را یاد کنیم.»
در ادامه این مراسم، جمشید مشایخی در سخنانی کوتاه با بیان این که ما خاک پای شما هستیم و خواهیم ماند، گفت: «ما یاد گرفتیم خاک پای ملت ایران باشیم. این را همه هنرمندان آموخته‌اند و من از آن‌ها یاد گرفتم.»
در ادامه این مراسم، بخشی از فیلم «هفتاد و شش دقیقه و پانزده ثانیه» اثر سیف‌اله صمدیان درباره زندگی زنده‌یاد عباس کیارستمی برای حاضرین به نمایش درآمد.
سپس سیف‌اله صمدیان با بیان این که بیش از ۹۰ درصد این هنرمندان تکرارپذیر نیستند، گفت: «درباره کیارستمی باید بگویم اگر صدها سال بگذرد فکر نمی‌کنم چون اویی را دوباره ببینیم. همه ما به نوعی به کیارستمی بدهکاریم. او برای تک تک ما در جهانی که پر از نانجیبی‌های فرهنگی و خبری است، یک تنه آبرو خرید.»
او ادامه داد: «ویژگی اصلی کیارستمی خود بودن او بود، چیزی که امروز خیلی کمرنگ است. او ساز خود را می‌زد و مانند بسیاری از هنرمندان امروز به ساز کسی نبود.»
او افزود: «کیارستمی آبرودار بزرگ واژه کار بود. او کارگر بالفطره طبیعت بود و در ۲۴ ساعت ۲۰ ساعت کار می‌کرد.»
صمدیان با اشاره به فیلم مستندی که برای کیارستمی ساخته است، گفت: «وقتی این فیلم در جشنواره ونیز پخش شد خیلی‌ها از هم عصری با او بر خود بالیدند و در ایران نیز خیلی‌ها آمدند و گفتند امیدواریم ما را حلال کند چرا که در این فیلم با چهره واقعی عباس کیارستمی آشنا شدند.»
در ادامه این مراسم کلیپی از مراسم تشییع پیکر داوود رشیدی پخش شد و لیلی رشیدی و احترام برومند روی صحنه آمدند. سپس احترام برومند در سخنانی کوتاه گفت: «باید جنبه‌های مثبت را درنظر گرفت. در طول بیماری داود با همراهی دوستان ما تنها نماندیم و درگذشت او نیز با تشریفاتی زیبا انجام شد و پس از آن نیز به ما بسیار محبت کردند و نگذاشتند ما تنها بمانیم.»
جمال‌الدین اکرمی هنرمند نقاش هم طی سخنانی درباره پرویز کلانتری گفت: «انسانی مهربان و فروتن بود که در آینه خود را نمی‌دید بلکه تصویر دیگران را می‌دید.»
این هنرمند ادامه داد: «او فوق‌العاده باهوش بود و همان طور که در نقاشی دو عنصر ایرانی را باهم ترکیب کرد در نویسندگی نیز به خوبی این کار را با واژه و خیال انجام می‌داد و می‌گفت با کلاژ در نقاشی آشنا شدم و آن را در نویسندگی استفاده کردم او نویسنده بسیار بزرگی بود که هیچ وقت کشف نشد.»
فرهاد آییش نیز طی سخنانی کوتاه گفت: «امشب برای من مانند یک سفر بود. ما جمع شدیم که به این افراد احترام بگذاریم. آن‌ها در طول زندگی‌شان با هنرشان عصاره زندگی را لمس کردند و کاری کردند که دیگران نیز از نگاه آن‌ها زندگی را لمس کنند.»
در بخش دیگری از این مراسم رویا تیموریان درباره نیما طباطبایی کارگردان «من ناصر حجازی هستم» گفت: «من خاله نیما طباطبایی هستم. او عاشق سینما بود و مطالعات زیادی داشت اما نشد که پیش ما بماند.»
او با بیان این که در میان از دست رفتگان، رکن‌الدین خسروی را نیز از دست دادیم، گفت: «متاسفانه جوان‌ها و حتی یک نسل قبل از ما وقتی اسم رکن‌الدین خسروی می‌آید می‌‌پرسند او کیست؟ و این برای یک جامعه فرهنگی فاجعه است که بزرگان خود را نشناسد.»
تیموریان ادامه داد: «خسروی یکی از بنیانگذاران تئاتر دانشجویی و تجربی در ایران است. ما هیچ وقت برای احترام به حیطه فرهنگی‌مان اقدامی نکردیم یا اگر کردیم بسیار ضعیف بود. اگر از همه این هنرمندان در زمان حیاتشان حمایت می‌شد شاید خیلی دیرتر از دستشان می‌دادیم.»
این بازیگر افزود: «معتقدم باید کار گروهی بزرگی انجام و از بیوگرافی، پیشینه و همه کارهایی که هنرمندان در زمان حیاتشان انجام داده‌اند، نسخه‌ای تهیه شود تا نسل بعدی بداند ما چه کرده‌ایم. این کار با چهار تا مصاحبه و یک کتاب انجام شدنی نیست. چرا که نسل ما حوصله کتاب را ندارد.»
رویا تیموریان تاکید کرد: «ما احتیاج به یک فضای اینترنتی داریم تا دو نسل بعد ما مرحوم حمید سمندریان را بشناسد. بسیاری از جوانانی که امروز کار می‌کنند به دلیل اینکه اطلاعی از این پیشینه ندارند تصور می‌کنند خودشان اولین کسانی هستند که دارند کار می‌کنند در حالی که قبل از آن ها انجام شده است و تقاضای من این است که بانکی از اطلاعات هنرمندان جمع‌آوری شود.»
او افزود: «تا زنده هستیم به یکدیگر احترام بگذاریم چراکه بعد از مرگ‌مان قطعا کسانی هستند که ما را به نیکی یاد کنند اما در زمان حیات به هم مهر بورزیم. هنرمندان درهمه دنیا جوهره روح یک جامعه برای شادابی و آگاهی هستند پس اهمیت دارند. من بازهم تاکید می‌کنم بانک اطلاعاتی را ایجاد کنیم که نسل‌های بعد از ما هنرمندان‌شان را بشناسند.»
در ادامه این مراسم علی جوهرچی فرزند مرحوم حسن جوهرچی گفت: «در خانواده ما عزیز نزدیک را از دست نداده بودیم و این اولین بار که این حس را تجربه می کنم و فهمیدم که چه بخواهیم و چه نخواهیم باید یک روز برویم و یک جمله‌ای در ذهنم تکرا می شود که تا فرصت داریم درست زندگی کنیم.»
در بخش پایانی مراسم نیز حجت اشرف‌زاده روی صحنه آمد و قبل از اجرا از مردم خواست تا برای سلامتی خسر آواز ایران محمدرضا شجریان دست بزنند.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
