گزارشی از پاساژی که خسارت‌دیدگان پلاسکو در آن قرار است مستقر شوند
وقایع اتفاقیه نوشت: مجتمع تجاری نور را احتمالا تمام کسانی که گذرشان به خیابان ولی‌عصر، تقاطع خیابان طالقانی افتاده باشد، دیده‌اند اما این مجتمع به دلایلی که بر هیچ‌کس معلوم نیست، هیچ‌وقت آن‌قدر پررونق نشد که محل گذر مشتری‌ها باشد.
وقتی وارد در اصلی که درست در تقاطع قرار دارد و یک تله‌اسکرین بزرگ هم سردرش نصب شده، می‌شوی، ناگهان شلوغی خیابان ولی‌عصر تمام می‌شود؛ انگار پاساژ تعطیل است. تک‌و‌توک مغازه‌هایی هم که چراغشان روشن است، چندان مشتری‌ای به خودشان نمی‌بینند. چند روزی بوده که گفته می‌شود کاسبان پلاسکو که سرمایه زندگی‌شان چند‌ساعته از بین رفته است، به این پاساژ منتقل شده‌اند و در حال آماده‌کردن مقدمات اسکانشان هستند اما آنچه با ورود به این پاساژ دیده می‌شود، شور‌و‌شوق جاگیری کاسبانی که بالاخره دریچه امیدی به رویشان باز شده، نیست بلکه تجمع‌های چند‌نفره آدم‌هایی است که هنوز هم مثل روز اول، دست‌هایشان را روی سینه گره کرده‌اند و با هم پچ‌پچ می‌کنند. کسانی که انگار در انتظار پیدا‌شدن گوشی هستند که مشکلاتشان را بشنود.
۱۳ متر در برابر ۳۰ متر
ردپای ورشکستگی در چهره و لحن تمام کاسب‌های بلاتکلیف موج می‌زند. آنها باور نمی‌کنند که همه وعده‌هایی که برای ساماندهی‌شان داده شده بود، حالا به اینجا ختم شده باشد. محمد، یکی از آنها که عصبانی‌تر است، می‌گوید: «خانم، مغازه‌های اینجا خاک گرفته، از بس کسی پایش را در آنها نگذاشته، طبقات بالا، مغازه‌ها اصلا قفل هم ندارند. صاحب مغازه حتی یک قفل به در مغازه‌اش نزده، ما چطور اینجا کاسبی کنیم؟»
او ادعا می‌کند که صاحب مغازه‌ای ۳۰ متری در طبقه دوم پلاسکو بوده و حالا در طبقه سوم پاساژ نور، آن‌هم نه در ریف اول بلکه در ردیف سوم به او یک مغازه ۱۳ متری داده‌اند. من را به طبقه بالا می‌برد و مغازه را نشان می‌دهد. رو‌به‌روی ویترین مغازه‌ای که قرار بوده به یکی از کسبه پلاسکو داده شود، دیوار است. او می‌گوید: «کسی که دور رینگ طبقه همکف پلاسکو مغازه داشته، چطور در این دخمه می‌تواند کار کند؟ اصلا مشتری او را چطور ببیند؟»
یکی دیگر که وضعیتی به همین شکل دارد، می‌گوید: «اصلا شکل کار ما به این پاساژ نمی‌خورد. ما باید نزدیک بازار باشیم، حتی اگر هم نزدیک بازار نیستیم، باید جایی باشیم که بافتش مانند پلاسکو باشد. مغازه‌ای که به من داده‌اند، نصف مقداری که در پلاسکو داشتم هم نیست. از طرفی، من که نمی‌توانم وسط راهروی اینجا بار جا‌به‌جا کنم. تا تکان می‌خوریم، مسئولان پاساژ به ما می‌گویند دیسیپلین اینجا اجازه این کارها را نمی‌دهد.» او ادامه می‌دهد: «نحوه تقسیم‌کردن مغازه‌ها خیلی عجیب است. اصلا توجه نکرده‌اند که هر کاسب قبلا چه وضعیتی داشته و حالا چیزی مشابه همان را بدهند. به هر کس هم می‌گوییم، ما را به دیگری حواله می‌دهد. سراغ مدیر پاساژ می‌رویم، می‌گوید من تقسیم نکرده‌ام بلکه نماینده بانک پارسیان به‌عنوان مالک، رئیس اتاق اصناف و رئیس اتحادیه مغازه‌ها را تقسیم کرده‌اند. سراغ آنها هم می‌رویم، می‌گویند مدیران پاساژ تقسیم کرده‌اند. هیچ‌کس هم گوشش بدهکار ما نیست.»
به نفع ما یا به نفع نور؟
وقتی این همه نارضایتی از اسکان در نور وجود دارد، این سؤال به‌وجود می‌آید که چرا مغازه‌دارها قبول کرده‌اند به اینجا بیایند؟ یکی از آنها در جواب این سؤال می‌گوید: «ما قبول نکرده‌ایم، ما را مجبور کرده‌اند. الان هم که می‌بینید اینجا هستیم، آمده‌ایم که تکلیفمان را روشن کنیم. جنس نیاورده‌ایم، حتی بعضی از ما گفته‌اند که اینجا را نمی‌خواهند و ترجیح می‌دهند خودشان بروند یک‌جایی را اجاره کنند اما به آنها گفته شده که اگر اینجا نیایند، دیگر نباید درباره سرقفلی‌هایشان ادعایی داشته باشند. نمی‌خواهم حکم صادر کنم اما برای ما مسجل شده که این انتقال بیشتر از اینکه به خاطر ما باشد، برای رونق‌گرفتن اینجاست. همه می‌دانند که این پاساژ هیچ پاخوری ندارد.»
یکی دیگر که کنار او ایستاده است، می‌گوید: «همه‌چیز را به ضرر ما تصویب کرده‌اند. بعضی از کسبه که با اجبار برای آمدن به اینجا روبه‌رو شدند، تصمیم گرفتند که اینجا را انبار بکنند تا حداقل اسمشان بین کسانی که ساماندهی شدند، گم نشود اما از مدیریت پاساژ دستور آمده که حق ندارید، دکور را به‌هم بزنید. خود من اصلا میز کارم هم در مغازه‌ای که اینها اختصاص داده‌اند، جا نمی‌شود. چطور می‌توانم در این مغازه کار کنم؟ از‌طرفی، ما می‌گوییم که حداقل کمی تبلیغ کنید درباره اینکه ما به اینجا آمده‌ایم بلکه کمی رونق بگیرد اما می‌گویند پولش را باید بدهید. خب، اگر کسی بخواهد برای کاسبی‌اش تبلیغ کند که خودش می‌تواند، پس شما چه لطفی به ما می‌کنید؟»
حجت هم جزء خسارت‌دیده‌هاست. او از نحوه معامله مالی مسئولان پاساژ با مسئولان هم ناراضی است و می‌گوید: «به ما گفته‌اند که تا اردیبهشت سال بعد می‌توانیم این مغازه‌ها را متری ۴۵ هزار تومان اجاره کنیم. ما رفته‌ایم پرس‌و‌جو کرده‌ایم، فهمیده‌ایم که مغازه‌دارهای اینجا که از قبل بوده‌اند و ضمنا در همکف هم هستند، متری ۶۵ هزار تومان اجازه می‌دهند. از ما می‌خواهند که برای مغازه‌ای در طبقه سوم، متری ۴۵هزار تومان بدهیم؛ پس چه لطفی در حق ما شده؟ مغازه‌های خالی را نزدیک به همان قیمتی که بوده به ما داده‌اند. وقتی هم می‌گوییم، بیایید قرارداد اجاره یکساله ببندیم، می‌گویند نه، تا برج دو بمانید بعد درباره بقیه‌اش حرف می‌زنیم. همه اینها نشان می‌دهد که می‌خواهند با حضور ما به اینجا رونق بدهند و بعد هم با خودمان طبق شرایط روز معامله کنند. این یعنی چه؟ مگر ما بازیچه‌ایم؟ باید در بدبختی ما هم عده‌ای به دنبال منافعشان باشند؟»
مغازه خودمان را می‌خواهیم
خیلی از کسانی که در راه‌پله‌های مجتمع نور سرگردان بوده، صاحب مغازه‌های پاساژ پلاسکو هستند، نه برج؛ یعنی ساختمان چهار‌طبقه‌ای که در جریان آتش‌سوزی فرونریخته است. آنها آن‌قدر به ستوه آمده‌اند که می‌خواهند به مغازه‌هایشان برگردند.
آرش که خودش در طبقه دوم پاساژ، آن‌هم دور رینگ اصلی مغازه داشته است، می‌گوید: «ما اینجا را نخواستیم، اصلا هیچ‌جا را نمی‌خواهیم. درهای پاساژ را باز کنند، خودمان می‌رویم پول می‌گذاریم روی هم سر‌وشکلش را درست می‌کنیم. یک دیوار هم می‌زنیم که به بخش فروریخته هیچ دیدی وجود نداشته باشد. همه این کارها را می‌شود یک‌هفته‌ای کرد؛ به شرط اینکه بخواهیم اما به ما می‌گویند امنیت ندارد، درحالی‌که ما بارها از راه‌های مخلتف به آنجا رفته‌ایم. تکان نخورده، اصلا یک ترک هم بر نداشته است. اگر پاساژ کویتی‌ها را باز کنند، باید پلاسکو را هم باز کنند. من تا همین الان هم ۱۵۰ میلیون تومان ضرر کرده‌ام. من می‌فهمم که برای مالک ساختمان به‌صرفه‌تر است که وقتی می‌خواهد برج جایگزین را بسازد، آن بخش پاساژ را هم اضافه کند اما این کار نباید با سرگردانی ما اتفاق بیفتد. مغازه‌های ما قرص و محکم سر جای خودشان هستند و کسی حق ندارد بدون رضایت ما آنها را خراب کند.»
گویا آرش بیمه هم بوده اما نماینده بیمه به او اعلام کرده، چون مغازه‌اش سالم است و آتش‌سوزی اتفاق نیفتاده، خسارتی به او تعلق نمی‌گیرد.
او می‌گوید: «خیلی از همکاران ما را سرزنش می‌کنند که چرا مغازه‌هایتان را بیمه نکرده‌اید. من بیمه کرده بودم اما نماینده بیمه می‌گوید، اجناست نسوخته و با یک‌بار شست‌وشو درست می‌شود. مغازه‌ات هم که سر جایش است، ما چه خسارتی بدهیم؟ درحالی‌که بیشتر اجناس من چنان دود‌زده شده‌اند که دیگر به حالت طبیعی برنمی‌گردند. پارچه فاستونی به گرما حساس است و کیفیتش را از دست می‌دهد. مغازه هم که با وجود اینکه سر جایش است، درش به روی من قفل است. گوش هیچ‌کس به این حرف‌ها بدهکار نیست. همه می‌خواهند ماهی خودشان را از این آب گل‌آلود بگیرند.»
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
