طرح احمدی‌نژاد با خانوارهای روستایی چه کرد؟

به گزارش خبرآنلاین، گزارش‌ها حاکی از آن است که اجرای قانون هدفمندی یارانه‌ها نه‌تنها زندگی خانوارهای شهری را تحت‌تاثیر قرار داده و شکاف هزینه‌ای را برای آنها بیشتر کرده، بلکه اجرای این قانون، شاخص هزینه زندگی را در مناطق روستایی به‌شدت بالا برده است.

گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس از پیامدهای اجرای قانون هدفمند کردن یارانه‌ها در سال ۱۳۸۹ حاکی از آن است که شاخص هزینه زندگی در مناطق روستایی در مقایسه با مناطق شهری پیشی گرفته است؛ این امر ناشی از بالاتر بودن سهم غذا و سوخت در سبد مصرفی خانوارهای روستایی است. بخشی از آن نیز مربوط به بزرگتر بودن بُعد خانوار در مناطق روستایی و در مورد سوخت هم ناکارا بودن این تجهیزات و کیفیت مسکن روستایی است.

بر این اساس، شاخص هزینه زندگی به ارزش جاری در مناطق روستایی از ۱۰۰ واحد در سال ۱۳۸۶ به ۲۸۱ واحد در سال ۱۳۹۳ افزایش یافته است. به‌طور میانگین این افزایش بعد از هدفمندی سالانه ۱۱۵ درصد بوده این رقم قبل از هدفمندی ( ۱۳۸۸-۱۳۸۷) ۱۳ درصد است.

در میان گروه‌های کالایی قیمت گروه خوراک از ۱۰۰ واحد به ۳۱۳ افزایش یافته است. میانگین این شاخص پس از هدفمندی ۲۳۹ واحد است، حال آن‌که قبل از هدفمندی میانگین ۱۱۴ بوده است. در مقابل رشد فزآینده هزینه اسمی این گروه از کالاها، خانوار روستایی هزینه واقعی را ۲۰ درصد کاهش داده است.

بیشترین افزایش مربوط به شاخص هزینه کالاهای کم و بی‌دوام است. اما سهم این اقلام در سبد مصرفی خانوارها تنها دو درصد است. شاخص هزینه گروه بهداشت و درمان برای خانوار روستایی پس از هدفمندی ۲۰۰ درصد افزایش یافته و در مقابل آن خانوار تنها ۱۴ درصد از هزینه حقیقی این گروه کالایی کاسته است. یکی از دلایل آن، پایین بودن پوشش بیمه‌ای در مناطق روستایی است. سهم بهداشت و درمان در سبد مصرفی خانوار نسبتا بالاتر است.