۴ سناریوی پیش روی احمدی نژاد در انتخابات

به گزارش نامه‌نیوز، فضای سیاست ایران این روزها با توجه به نزدیک شدن به انتخابات پیچیدگی‌های فراوانی پیدا کرده است. جریان‌های سیاسی و افرادی که در عرصه سیاست ایران شهره هستند با اعلام نظرها و اظهاراتی سعی می‌کنند تا فضا را به نوعی تغییر دهند که به سود آنها باشد. حال این اظهارات و اقدامات یا بر پایه حقیقت است یا اینکه ادعاهایی بی مبناست که تنها برای پیشبرد اهداف سیاسی در دستور کار قرار می‌گیرد.

بدون شک انتخابات سال آینده به دلیل مناسبات خاص سیاسی که در ایران حاکمیت دارد، از اهمیت و حساسیت فراوانی برخوردار است. ولی عدم کنترل برخی سیاستمداران بر علم سیاست سبب شده‌است تا این حساسیت به التهاب تبدیل شود و با توجه به این که مردم کشورمان به تازگی از یک دوره انتخاباتی سخت که آن هم کارزار ۷ اسفند ۹۴ است، رها شده‌اند، آشفته کردن اذهان آنها در آستانه یک انتخابات دیگر چندان سنجیده نیست.

برای مثال در این روزها با توجه به اینکه برخی شایعات از احتمال حضور محمود احمدی نژاد به عرصه انتخابات حکایت دارد، برخی که از وی دل خوشی ندارند سعی می‌کنند در فضایی رسانه‌ای این حضور را زیر سوال برده و آن را با حاشیه همراه کنند.

منکرات سیاسی

فراموش نشود اینکه احمدی نژاد با توجه به تجربه ۸ ساله ریاست جمهوری صلاحیت حضور در عرصه انتخابات را دارد یا خیر، خود جای بحث است ولی اگر برخی با استفاده از مصونیت‌ها و رانت‌‌هایی که دارند هر سخنی را به زبان بیاورند و فضای جامعه را با تشکیک روبه‌رو کنند، خود از منکرات روزگار است که نباید صورت بگیرد.

در این چند مدت برخی چهره‌های عالم سیاست ادعاهایی را در فضای مجازی منتشر کردند که گویی از مقامات بالادستی نظام فرمان آمده است که احمدی نژاد نباید در عرصه انتخابات شرکت داشته باشد.

گذشته از اینکه این ادعا تا چه اندازه برای مردمسالاری دینی و بخش جمهوریت نظام مضر است، بدون شک احمدی نژاد نیز فردی نیست که با این حرف‌ها دست از تقلا بردارد و باید در انتشار این ادعاها شک کرد.

به طور حتم احمدی نژاد در ادامه بازی چند مسیر را برای ماندن در عرصه سیاست ایران انتخاب می‌کند. اول اینکه احمدی نژاد را نباید فردی ناتوان در زمینه جذب قشر خاکستری جامعه دانست. او به راحتی با پراکنده سازی شعارهای مختص خود می‌تواند جریان‌های مختلف مردمی را که تشنه برخی ادعاها هستند را به خود جلب کند و در آینده نزدیک به انتخابات این نیروی بالقوه را به جماعتی بالفعل تبدیل کند که مانند سلی ویرانگر تمام تصورات اقتدارگرایان و تحول‌خواهان را از بین ببرد.

دوم اینکه شاید احمدی نژاد در ادامه، تمام توان خود را تجمیع کند تا از گزینه‌ای که بیشترین نزدیکی را به منافع وی و نه به افکار و اعتقادات او دارد، حمایت کند. در این گمانه، نه می‌توانند جلوی آمدن آن را بگیرند ونه دیگر احمدی نژاد به گزینه محتمل و پیروز اجازه تکرار اشتباهات گذشته را می‌دهد! با این وضعیت، احمدی نژاد به هاشمی دومی تبدیل خواهد شد که فردی مانند روحانی را روانه انتخابات کرده که قدرتی چندین برابر هاشمی در برابر مخالفان پیدا کرده‌است و میدان بازتری برای بازی ها و رسیدن به اهداف را دارد.

سوم، احمدی نژاد به عنوان اپوزسیونی داخل نشین، سبد رای خود را از حضور در انتخابات دوازدهم ریاست جمهوری نهی کند. این اقدام به منزله اعلام نبرد با جریان‌هایی است که تلاش می‌کردند او را در این بازی به نفع خود مصادره کنند و در پایان، دست رد به سینه وی بزنند.مهلک‌ترین بخش ماجرا این قسمت آخر است، چرا که وی به عنوان چهره‌ای با سبد رای نسبی، انتخابات تحت کنترل حسن‌روحانی را با چالش روبه‌رو کرده،جریان‌های هم‌فکر را دست‌خالی گذاشته و رقبای سرسخت خود را برای ادامه بازی به جان هم انداخته است.

آن روی سکه

البته گزینه‌چهارم و خوشبینانه دیگری نیز وجود دارد و اینکه، احمدی نژاد صبر کرده تا این انتخابات به خوبی و خوشی بگذرد و در سال ۱۴۰۰ با قدرت بیشتر و زمانی که دیگر رقیبی مانند حسن روحانی نیز ندارد وارد میدان شود. در آن سال دیگر مردم نیز کم‌تر شرایط کشور در سال های ۸۴ تا ۹۲ را بر یاد دارند و با فراموشی افکار عمومی، وی در کسوتی جدید می‌تواند واردعرصه شده و برای چند سال دیگر، رییس‌جمهور ایران باقی بماند.

شاید یکشنبه‌های سیاه در راه باشد!

ناگفته نماند،احمدی نژاد در طول مدیریت هشت‌ساله‌خود بر دولت‌های نهم‌و دهم نشان داد که به راحتی اقداماتی را انجام می‌دهد که هیچ نسبتی با منافع ملی ندارد و بعید نیست وی در ادامه راه برای آنکه قدرت خود را به رخ مخالفان و رقبای خود بکشد، دست به اقداماتی بزند که یادآور خانه‌نشینی‌ها، سرپیچی‌ها و یکشنبه‌های سیاهی دیگر باشد.