تاریخی که نباید فراموش شود!

به گزارش خبرآنلاین، هادی انصاری در وبلاگ خود نوشت: گرچه پس از گذشت قریب به یک قرن از تخریب حرم مطهر ائمه بقیع و از بین رفتن تمام آثار این بنای باشکوه و معنوی نمی‌توان همانند سایر ابنیه تاریخی و مذهبی از آثار آن به عظمت و قدمتش پی برد و تاریخ بنای آن را به دست آورد.

آنچه از منابع مختلف به دست می‌آید تا حدی می‌تواند ما را با تاریخ و چگونگی ساخت این حرم شریف آشنا سازد و بیانگر وضع این بنای فخیم و پرشکوه معنوی در طول تاریخ گردد. اجمال تاریخ این حرم مقدس این است که قبور ائمه بقیع از ابتدای دفن دارای ساختمان و به مرور زمان گنبد و بارگاه بوده است و در قرون متمادی دارای خادم و دربان و دارای ظریف‌ترین و گرانبها‌ترین ضریح و صندوق با زیباترین روپوش و دارای فرش و قندیل بوده است.

البته ضریح وصندوق ساخته دولت عثمانیان بود وتا روی کار آمدن وهابیان ، همواره این قبور مطهر از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده وهمانطور که خانه حضرت خدیجه ع و قبور بزرگان در قبرستان ابو طالب دارای گنبد وبارگاه بود، این مکانها نیز دارای قبه وبارگاه بوده ودر طول تاریخ از زمان حکومت سلطان قلاوون در قرن هشتم هجری در مصر ، با ترمیم ساختار مقصوره پیامبر که هم اکنون این مقصوره از آن هنگام باقی مانده ومحراب پیامبر وجزاینها از آن دوران است ، به ساخت وترمیم قبور اهل بقیع پرداختند وآخرین بار در دوران سلطان عبد المجید عثمانی بود که درب هاى باب جبرائیل وباب البقیع وبابی که به خانه حضرت زهرا باز مى گردد از آن هنگام است ونام عبد المجید وطغراى عثمانى هنوز بر بالاى این دربها به چشم می خورد، در این هنگام اغلب مراقد مورد ترمیم قرار گرفته است که در تاریخ عثمانی ، پس از اشاره به مسجد النبی ،اشاره کلی به سایر بقع گردیده که بدون تردید ، بقیع وقبور انامان در میان آنها بوده است.

آنهایی که با تاریخ مدینه آشنایی دارند می‌دانند که در آن زمان رسم بود که جنازه افراد متشخص و مورد احترام به جای گورستان عمومی در داخل منزل دفن می‌شد و در برخی از موارد این منزل تبدیل به آرامگاه خانوادگی می‌شد. به عنوان مثال می‌توان به دفن شدن عبدالله پدر گرامی رسول خدا ـ ص ـ در خانه اشاره کرد. در کنار قبرستان بقیع خانه‌های زیادی وجود داشت که یکی از آنها متعلق به عقیل ابن ابی طالب بود.

این خانه به آرامگاه خصوصی و خانوادگی اقوام و فرزندان رسول خدا ـ ص ـ مبدل گردید و اولین کسی که در داخل آن دفن شد پیکر فاطمه بنت اسد بود. پس از آن عباس عموی پیامبر در این خانه دفن گردید. ابن شبه متوفای ۲۶۲ هـ . ق و از قدیمی‌ترین مورخان و مدینه‌شناسان می‌گوید: «عباس ابن عبدالمطلب در داخل خانه عقیل و در کنار قبر فاطمه بنت اسد دفن شده است.» این جمله صریح را مورخ و مدینه‌شناس معروف سمهودی و احمد بن عبدالحمید نیز در کتاب خود نقل نموده‌اند. این خانه به همان شکل تا زمان امام حسن مجتبی ـ ع ـ باقیمانده بود که آن حضرت در وصیت خود به برادرشان تصریح کردند تا بدن مطهرشان را در کنار قبر رسول الله ـ ص ـ به خاک سپارند و اگر بنی امیه مخالفت کردند در کنار قبر مادرشان حضرت فاطمه ـ س ـ دفن شوند.

البته شیخ مفید ـ ره ـ و طبرسی این وصیت را چنین نقل می‌کنند که آن حضرت فرمودند در کنار فاطمه بنت اسد دفن شوند. به این وصیت عمل شد و پیکر مطهر امام حسن مجتبی ـ ع ـ در این خانه دفن شد. پس از آن حضرت، پیکر مطهر امام سجاد، امام باقر و امام صادق ـ علیهم السلام ـ در کنار جد بزرگوارشان امام مجتبی ـ ع ـ دفن گردید که اسناد و مدارک فراوانی در این زمینه وجود دارد.