علی مصفا: بازیگری را دوست ندارم

بخشی از این مصاحبه را می خوانید:

بعد از بازی در فیلم «در دنیای تو ساعت چند است» گفته بودید دیگر سراغ بازیگری نمی‌روم اما در جشنواره سی و چهارم فجر سه فیلم داشتید و بعد از آن هم در یکی، دو فیلم بازی کردید. چه اتفاقی افتاد. دوباره رفتید سراغ بازیگری؟
من از فیلم «پری» به بعد مدام می‌گویم دیگر در فیلمی بازی نمی‌کنم اما نمی‌دانم چه اتفاقی می‌افتد که تن می‌دهم. سعی‌ام این است که بازی نکنم اما در شرایطی قرار می‌گیرم که به ناچار این کار را انجام می‌دهم. نمی‌دانم؛ دوست ندارم، اما پیش می‌آید. بازیگری خوشایندم نیست.

در حوزه هنر چه فعالیتی برای‌تان مطلوب است؟
خیلی دلم می‌خواست نویسنده بودم. می‌نشستم قصه می‌نوشتم. یا مثلا نقاش بودم و می‌نشستم به نقاشی کشیدن. کارهایی که نشسته انجام می‌شوند مورد‌علاقه‌ام است. کلا آدم راحت‌طلبی هستم.


شما در زمینه بازیگری آدم راحتی هستید؟
نه خیلی ناراحتم و همه‌چیز برایم سخت است.

یک مقدار عجیب است که باز هم سراغ بازیگری می‌روید!
بعضی وقت‌ها پول باعث می‌شود این کار را انجام بدهم یعنی می‌گویم هم کارم را انجام می‌دهم و پولی دستم می‌رسد که بد نیست، پس چرا این کار را نکنم؟ بعضی وقت‌ها هم رد کردن پیشنهادهایی که می‌شود، به نظر احمقانه می‌آید. هم از نظر خودم و هم از نظر دیگران. دیگران می‌گویند یک چیزیت می‌شود که با وجود کارگردان خوب، فیلمنامه قوی و نقش درست، پیشنهاد بازی در فلان فیلم را رد می‌کنی. اما ته ته ماجرا همیشه ترجیح می‌دادم آن کار را نکنم.

بازی در کدام فیلم اذیت‌تان کرده است؟
برای چه می‌خواهید بدانید؟

می‌خواهم ببینم این اذیت شدن در فیلم هم نمود پیدا کرده است؟
بازی در خیلی فیلم‌ها اذیتم کرده است.

آن فیلمی که هم حین بازی و هم بعد از دیدن ناراحت‌تان کرده، کدام بوده است؟
بعضی وقت‌ها شده که من شب‌ها به خاطر بازی در فیلمی گریه می‌کردم. اینکه چرا این فیلم را بازی کردم.

سر کدام فیلم؟
نمی‌توانم بگویم. فقط این را بگویم که شب‌ها‌ های‌های گریه می‌کردم و به خودم می‌گفتم چرا این فیلم را بازی کردی.