خانه‌سازی اصولگراهای مجلس روی آب
روزنامه اعتماد نوشت؛
ائتلاف «ریاست» دوام نیاورد. فراکسیون «اصولگرایان ولایت» تنها یک هفته در بهارستان «فراگیر» بود. عصر شنبه با ژست «اکثریت مطلق» ظهور کرد و روز چهارشنبه زمزمه تجزیه‌اش آغاز شد. آنها تنها در یک پروژه با هم اتفاق نظر داشتند؛ «ریاست لاریجانی». پروژه‌ای که با اتمامش حلقه وصل دیگری برای اعضای فراکسیون «اصولگرایان ولایت» باقی نماند. حالا تازه به این نتیجه رسیده‌اند که نشستن‌شان بر سر یک میز چیزهایی بیشتر از ائتلاف برای ریاست لاریجانی می‌خواهد. غلامعلی جعفرزاده از طیف اصولگرایان معتدل گفته «فراکسیون ولایت مجلس دهم به دو جریان سیاسی تبدیل خواهد شد» و نقوی حسینی از طیف مخالفان دولت تهدید کرده که اگر وضع به همین منوال باشد، سال دیگر شاید حتی رای آنها هم به نفع ریاست لاریجانی به صندوق ریخته نشود. اینها تازه نخستین تبعات انتخابات هیات‌رییسه مجلس دهم است. جایی که رییس «اصولگرا» میان دو نایب‌رییس منتخب اصلاح‌طلبان نهمین سال ریاستش بر پارلمان را تجربه خواهد کرد. کار که جلو برود و دستور کار مجلس به برنامه ششم و گزارش اجرای برجام و امثال اینها برسد، دامنه اصلی اختلافات خود را نشان خواهد داد. مثل همان اتفاقی که برای «رهروان» مجلس نهم افتاده بود.
خانه‌سازی «فراگیر»ها روی آب
اصولگرایان بعد از ٨ سال برای چند هفته‌ای طعم «همگرایی» را چشیدند. صورت «همگرایی»شان حول ریاست لاریجانی بود اما زیر پوستش بیشتر ترس از رییس شدن عارف موج می‌زد. آنها که منتقد و مخالف دولت هستند، از «سر ناچاری» تن به این انتخاب دادند. نه اینکه خیلی دل‌شان با لاریجانی باشد، برعکس از بغض عارف و خالی بودن دست‌شان در مجلس دهم وارد این بازی شدند. بازی برای‌شان خوب پیش می‌رفت. روز یکشنبه ترکیب هیات‌رییسه ٩ به ٣ شد؛ از آن ٩ نفر هم ٤ نفر از مخالفان جدی اصولگرای دولت بودند. چه چیزی از این برای آنها بهتر که سهم‌شان در یک مجلس «معتدل» نسبت به مجلس تماما اصولگرای نهم هم بیشتر شده است؟ ورق بازی اما خیلی زود برگشت. روز سه‌شنبه آن کاخ آرزو فرو ریخت. ترکیب هیات‌رییسه مجلس ٧ به ٥ شد. روزنامه‌های اصولگرا برخلاف دوشنبه، روز چهارشنبه را بعد از انتخابات هیات‌رییسه دایم به «سکوت» برگزار کردند. نه نشانی از سرودهای پیروزی روز دوشنبه در کار بود و نه ردی از رجزخوانی برای رقیب. تازه اگر ملاک هواداری دولت باشد که وضع از این هم بدتر است. از نگاه پاستورنشینان حالا این ترکیب ١٠ به ٢ است؛ نگاهی که بعید است مخالفان دولت به آن بی‌توجه باشند.
این یعنی بازگشت دوباره دوقطبی مخالف- موافق برجام. صدای لرزه پایه‌های فراکسیون «فراگیر» خیلی قبل‌تر از آنکه به قول کریمی قدوسی، علی لاریجانی خطوط قرمز مخالفان دولت را رد کند بلند شد. تنها چند ساعت بعد از جلسه روز سه‌شنبه، نقوی حسینی لب به تهدید گشود که اگر اوضاع به همین منوال باشد شاید مخالفان دولت برای انتخابات هیات‌رییسه سال بعد حتی علی لاریجانی را هم پشت سر بگذارند. تعبیر او از انتخابات هیات‌رییسه مجلس در گفت‌وگو با جام‌جم‌نیوز این‌گونه است: «واقعا اتفاقات دیروز عجیب بود؛ در جلسه فراکسیون ولایت که با حضور حدود ١٨٠نفر برگزار شده بود. بنابراین می‌شود که تمامی اعضا به لیست مورد نظر فراکسیون رای بدهند اما اتفاق دیگری رقم می‌خورد و افراد دیگری رای می‌آورند. زمانی که فراکسیون با حدود ١٨٠ نفر تشکیل جلسه می‌دهد یعنی ١٨٠ عضو دارد پس چگونه نامزدهایش ١٣٠ رای می‌آورند، رای ٥٠ نفر دیگر چه می‌شود؟ این اتفاقات نشان‌دهنده عدم کارکرد مناسب فراکسیون ولایت است. اگر قرار به وجود فراکسیون باشد اما در صحن نتواند کارکردی داشته باشد به چه دردی می‌خورد؟ زمانی که تصمیمی در فراکسیون اتخاذ می‌شود تمامی اعضا باید به آن پایبند باشند
در غیر این صورت چنین فراکسیونی کارکردی ندارد. » آیا صدای لرزه بر پایه‌های فراکسیونی که قرار بود مجموعه «فراگیر» مجلس باشد، از این بلندتر هم می‌شود؟ اما این صحبت‌ها فقط یک آسیب‌شناسی درون‌گروهی نیست؛ مقدمه‌ای است بر یک اقدام عملی. نقوی حسینی هیچ ابایی ندارد که بگوید: «با توجه به عملکرد نامناسب فراکسیون ولایت قطعا تا یک سال آینده شاهد تحولات و رخدادهایی در این فراکسیون خواهیم بود و فراکسیون ولایت خود را برای ایجاد تغییراتی در هیات‌رییسه سال آینده آماده خواهد کرد.» او حتی رسیدن دامنه این تغییرات به کرسی ریاست مجلس را هم تکذیب نکرده و گفته که «این موضوع بستگی به فراکسیون دارد». اما کدام فراکسیون؟ آیا تا آن زمان فراکسیونی باقی خواهد ماند؟ این هم سوالی است که طیف هواداران علی لاریجانی در فراکسیون «اصولگرایان ولایت» تمایل دارند جوابش منفی باشد. غلامعلی جعفرزاده در اظهارنظری که به اندازه سخنان جعفرزاده صراحت و روشنی دارد گفته که «فراکسیون سوم در مجلس دهم شکل خواهد گرفت». دلیل او برای این اظهارنظر همان آسیب اصلی «فراگیر»های مجلس دهم است؛ «معتقدم فراکسیون ولایت در جهت اتحاد موقت برای ریاست دکتر علی لاریجانی در مجلس
شکل گرفت که بدون شک این فراکسیون به دو شعبه فراکسیون ولایت و فراکسیون سوم تقسیم می‌شود». جعفرزاده فراکسیون سوم را مجموعه‌ای از «نیروهای مستقل و معتدل مجلس» معرفی کرده است. موضع‌گیری‌های دو طرف آنقدر جدی به نظر می‌رسد که در سطح یک اظهارنظر ارزیابی نشود. همانقدر که تهدید چهار روز پیش کریمی قدوسی جدی بود. او بی‌هیچ تعارفی گفته بود که «لاریجانی خلاف مواضع ما عمل کند، مثل گذشته با او برخورد می‌کنیم»؛ کاری که لاریجانی قطع به یقین انجام خواهد داد. حداقل در مورد برجام و اقتصاد.
فراگیری روی کاغذ
سرنوشت «فراگیر»های مجلس البته قابل پیش‌بینی بود. بالاخره برای هم‌نشینی امثال کاظم جلالی که برای برجام سینه سپر می‌کردند با امثال کریمی قدوسی که برای زمین زدن آن بر هیچ روشی چشم نبستند، باید چیزی بیشتر از رای واحد به ریاست لاریجانی وجود می‌داشت. رای واحدی که باز هم در آن شکاف «انگیزه»ها هویدا بود؛ شکاف رای سلبی و ایجابی. حالا اگر قرار به تجزیه باشد، «امید»ها دیگر «اقلیت» مجلس دهم نخواهند بود. آنها «اکثریت» نمی‌شوند اما به لحاظ تعداد دست بالای بهارستان را پیدا می‌کنند. با اندکی بیشتر یا کمتر از ١١٠ رای. آن سو هر یک از طرفین فراکسیون شکاف خورده «اصولگرایان ولایت» هم بعید است بتوانند به مرز ١٠٠ نفر برسند. اما اگر تجزیه هم در کار نباشد، داستان «شکاف» حالا حالاها تمام شدنی نیست. آنها که در قدم‌های اول این‌گونه به هم می‌تازند، در گام‌های بعدی که تازه پای دولت هم وسط می‌آید چه خواهند کرد؟ آن هم دولتی که خودش تا همین چند هفته پیش بهانه شکاف میان اصولگرایان بود. با این توصیف فراکسیون «فراگیر» تنها کمتر از یک هفته بعد از آغاز عمرش در حد نامی روی کاغذ سقوط می‌کند؛ چه سرنوشت آن مختوم به تجزیه باشد و چه راه هم‌نشینی پر
آشوب «رهروان» مجلس نهم را در پیش بگیرد.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
