مصلحت بر ریاست عارف است یا لاریجانی؟

آرمان نوشت؛

عقلای اصلاح‌طلب واصولگرایان معتدل ظاهرا بر اولویت تصدی ریاست مجلس دهم توسط علی لاریجانی به توافق رسیده‌اند. شکی نیست که دوران ریاست ایشان گواه آشکاری است بر درایت، توانمندی و اشراف مقتدرانه‌ای که در مدیریت مجلسی نه چندان بی‌دردسر داشته‌اند. در بین رجل سیاسی کشور نیز ایشان با وجود انتساب به یک جناح، از معدود کسانی هستند که در تعامل با جناح مقابل جانب انصاف را مراعات کرده‌اند. سابقه طولانی مسئولیت‌های خطیر ایشان در ارکان حساس نظام نیز ایشان را به چهره‌ای ملی و در حد و قواره پیشکسوتان عرصه حکومت تبدیل کرده است. نمایندگی آقای لاریجانی از شهر مقدس قم و ارتباط تنگاتنگی که با مراجع عظام و سایر علما دارند، امتیاز بزرگ دیگری برای ایشان محسوب می‌شود. در مقابل، سرلیست فهرست امید در تهران را داریم که اگرچه نوع و حجم حضورشان در عرصه‌های کلان مملکتی به اندازه آقای لاریجانی نیست، اما سابقه معاونت اول رئیس محترم دولت اصلاحات و نامزدی اصلاح‌طلبان در انتخابات ریاست‌جمهوری اخیر را داشته‌اند. حضوری که اگرچه با کناره‌گیری ایشان به نفع نامزد اعتدال، مجال ورود به عرصه رقابت را از ایشان گرفت، اما با چنان استقبال تحسین آمیری از جانب نخبگان و مردم مواجه شد، که برای انتخابات اخیر مجلس، کسی در سرلیست بودن ایشان در فهرست امید تردیدی نداشت. فهرستی که با حضور ایشان و البته حمایت لیدر اصلاحات در تهران و برخی شهرهای دیگر شگفتی‌سازشد. اکنون چه بخواهیم، چه به دلایلی نخواهیم بپذیریم جناب دکتر عارف به نماد اصلاح‌طلبانی که امکان باقی ماندن در عرصه را یافته‌اند، تبدیل شده است. بنده نمی‌خواهم به قاعده مالوف اما نه چندان مستدل اختصاص قطعی ریاست مجلس به نماینده اول پایتخت تاسی کنم. اما به دلایلی این جایگاه را حق مسلم جناب عارف می‌دانم. یکی آنکه اصلاحات بعد از سال‌ها این امکان را یافت که در رقابتی سخت به پیروزی چشمگیری دست یابد. بنابراین حق دارد که خواهان تصدی یکی از مصادر اصلی نظام یعنی ریاست بر قوه مقننه باشد. حق این است که این جایگاه در اختیار دکتر عارف قرار گیرد. اما به هرحال آقای لاریجانی اصولگراست و از نظر حرفه‌ای تداوم حضور ایشان در ریاست مجلس باعت تداوم برکنار ماندن اصلاحات از صدر مناصب است. چیزی که با سهم وسیع اصلاحات در کسب محبوبیت نزد مردم تناسبی ندارد. ضمنا دکتر عارف باید پس از آزمون‌های سختی که از آنها سربلند بیرون آمد امکان به دست آوردن فرصتی برای به نمایش گذاشتن توانمندی‌های خود را داشته باشد. اگر فرض را هم بر این بگذاریم که توان مدیریت قوه مقننه در ایشان نباشد که به باور من چنین نیست بعد از فرصت یک ساله ریاست مجلس صحت و سقم این ادعا نزد همگان آشکار خواهد شد و فرصت ریاست مجدد آقای لاریجانی فراهم خواهد شد. بنابر این توصیه می‌کنم اصلاحات به جای مصلحت اندیشی افراطی از فرصتی که با رای قاطع مردم به درخواست لیدر این جریان به دست آورده است، نهایت استفاده را ببرد و امکان تصدی ریاست یکی از قوای سه گانه نظام را از دست ندهد.