سهولان،غاری شگفت‌انگیز در غرب ایران/تصاویر
غار آبی سهولان دومین غار بزرگ آبی کشور در جنوب شرقی مهاباد و در حد فاصل محور این شهر با بوکان قرار دارد.
به گزارش خبرآنلاین آذربایجان غربی ،غار «سَهولان» در روستایبه همین نام در ۴۲ کیلومتری جنوبشرقی مهاباد در محور این شهر با بوکان قرار دارد.
مشخصات آماری غار :
* ساختار زمین‌شناسی غار:آبی-خاکی-سنگ آهک
* طول مسیر آبی کشف شده :۳۰۰ متر
* طول مسیر خشکی کشف شده :۲۵۰ متر
* مساحت کشف شد: حدود ۲ هکتار
* مینانگین ژرفای آب: ۲۲ متر
* بیشینه ژرفای آب: ۵۲ متر
* میزان رطوبت: ٪۷۰ الی ٪۷۵
* دمای درون غار: ۵ الی ۱۰ درجه سانتیگراد
* نوع رسوبات: آهکی
* وسعت تالار اصلی: ۵۸ متر در ۴۲ متر
* ارتفاع سقف غار: ۵۰ متر
* موجودات داخل چاه: کبوتر و خفاش
* جاذبه طبیعی: وجود قندیلهای آهکی به اشکال مختلف
* دیرینگی آثار بدست آمده از غار: هزاره دوم قبل از میلاد
* ارتفاع از سطح دریاهای آزاد: ۱۷۵۱متر
* موقعیت جغرافیائی: ۴۶ درجه شرقی و ۳۶ درجه و ۴۱ دقیقه عرض شمالی
* سال حفاظت: ۱۳۷۹ و بر اساس مصوبه ۱۶۹ شورای عالی حفاظت محیط زیست
ارتفاع سقف این غار که تا ۵۰ متر از سطح دریاچه و عمق آب در برخی از قسمت ها به ۳۰ متر میرسد.اختلاف دمای درون و بیرون غار بین ۱۰ الی ۱۵ درجه‌است.
سهولان به زبان کردی به معنی یخبندان است و مردم محلی غار را «کونه کوتر» یعنی لانه کبوتر نیز می‌نامند. دلیل این نامگذاری وجود تعداد زیادی لانه کبوتر درون غار است.
غار سهولان دارای دو دهانه است که به سمت جنوب باز می شوند. با وجود چند درخت تنومند در ورودی این غار و وجود سایه آنها بر دهانه اصلی علاوه بر تامین سایه برای گردشگران محیطی خنک را پدید می آورد.
حرکت در قسمت آبى غار با قایق هاى پارویى امکانپذیر است ولى بخش خشکى را با پاى پیاده نیز مى توان مشاهده کرد. اسکله اى که گردشگران را به داخل تونل ها، دالان ها و دریاچه هاى غار مى برد ۴۵ متر پایین تر از دهانه اصلى قرار دارد که با ۱۰۶ پله بتونى پیچ درپیچ به کف دریاچه درون غار مى رسد.
هواى درون غار بسیار مرطوب و تاریک است که با کار گذاشتن صدها نورافکن امکان دید فراهم شده است. درجه حرارت در فصل تابستان و زمستان بین ۱۰ تا ۱۳ درجه سانتیگراد در نوسان است و رطوبت حاکم بر غار نیز بین ۷۰ تا ۸۰ درصد متغیر است که در اثر رطوبت بالا روى سنگ ها و صخره ها با خزه هاى سبز و قهوه اى پوشیده شده است.
در بدو ورود به درون غار بوى رطوبت همراه با بوى خفیف گوگرد به مشام مى رسد. در سفر آبى درون غار هر یک از گردشگران پس از دریافت یک جلیقه نجات در قایق ها قرار مى گیرند و حرکت آغاز مى شود. نخستین دریاچه پیش روى گردشگران حدود ۲۰۰ متر وسعت دارد که داراى آبى زلال و صاف است.
دالان بالاى سر این دریاچه افزون بر ۵۰ متر ارتفاع دارد و در انتهاى آن دو دالان باریک به عرض دو متر دیده مى شود که به دریاچه ها و دالان هاى بعدى باز مى شوند.
گردشگران در سفر به این غار با گذشت از دالان هاى تنگ و باریک سه حوضچه آبى بزرگ و کوچک را پشت سر مى گذارند تا به چهارمین و بزرگترین دریاچه برسند. این دریاچه حدود ۵۰۰ مترمربع وسعت دارد و در ۲۵۰ مترى اسکله قرار گرفته و آخرین نقطه اى است که بازدیدکنندگان بوسیله قایق طى مى کنند. متوسط عمق آب این دریاچه ۲۵ متر است و دالانى با ارتفاعى بیش از ۳۰ متر روى آن قرار گرفته که از چند تکه صخره عظیم یکپارچه تشکیل شده است.
به گفته قایقرانان از دریاچه چهارم به بعد حدود ۲۰۰ متر دیگر نیز توسط غارنوردان کشف شده ولى بدلیل باریک بودن تونل ها و نداشتن روشنایى ورود گردشگران به آن منطقه ممنوع اعلام شده است. در پایان سفر آبى، گردشگران از میان تونل ها و دالان هاى تنگ و باریک راه خود را به دهانه فرعى (دهانه خروجى) غار ادامه مى دهند. دهانه فرعى که به «لونه مالان» مشهور است با ارتفاعى حدود ۵۰ متر از سطح آبى غار با ۱۷۰ پله سنگى پیچ درپیچ به همان محوطه باز مى شود که دهانه اصلى نیز در آن قرار دارد.
مساحت کل این غار حدود دو هکتار تخمین زده مى شود که تاکنون ۳۰۰ متر از مسیر آبى و ۲۵۰ متر از مسیر خشکى آن کشف و ساماندهى شده است.
این غار در جریان سفر ژاک دوموگان فرانسوی به ایران و به مناطق کردنشین، در دوره قاجار (سال ۱۸۹۶) توسط وی کشف شد و این هنگام مقارن با فوت سیف الدین خان مکری حاکم بوکان نیز بود.
بعد از این کشف و در سال ۱۳۵۰ هجری شمسی هیئتی غارنوردی از دانشگاه آکسفورد برای اکتشافات جدید از این غار دیدن کردند.
این غار در سال ۱۳۷۹ بعنوان اثری ملی به ثبت رسید.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
