بازخوانی یک روز تاریخی در مجلس؛ چه شد که حسینیان، صالحی را تهدید به قتل کرد؟

به گزارش خبرآنلاین، صالحی اصلا قرار نبود آن روز به مجلس برود. صبح در مراسم تشییع سردار همدانی شرکت می کند ولی با تماس تلفنی مجید انصاری از او دعوت می شود که به مجلس برود. وقتی به مجلس می رسد که دیگ مخالفت ها و انتقادها در حال جوشیدن بود. کنار ظریف می نشیند و تصمیم می گیرند که وزیر مباحث سیاسی را مطرح کند و او مسائل فنی را.

از آنجا که جو جلسه متشنج بود و ظریف هم به خاطر دست دادن با اوباما در سیبل انتقادات نمایندگان قرار داشت، قرار می شود که اول صالحی پشت تریبون قرار بگیرد. غافل از اینکه بر اساس آیین نامه مجلس فقط یک نفر می توانست از تریبون استفاده کند.

صندلی آنها محل مراجعه نمایندگان مختلفی بود که برخی خسته نباشید می‌گفتند و عده دیگری، کنایه می‌زدند. کسانی که به گفته صالحی «آمده بودند تا برجام را زمین بزنند!» در این میان، رئیس مجلس توسط کاظم جلالی پیامی می فرستد که «طرح برجام امروز رأی نمی‌آورد و رای گیری به جلسه سه‌‌شنبه موکول شود».

صالحی که تصور می کرده اگر این طرح در همان جلسه رای نیاورد، روز سه‌شنبه هم قطعا رای نخواهد اورد؛ با اظهارات تعجب برانگیزی از سوی برخی نمایندگان روبرو می شود. او در گفت و گوی مشروحی که با ویژه نامه نوروزی روزنامه اعتماد داشته، می گوید: عده‌ای دیگر از دوستان هم می‌آمدند و می‌گفتند تو خودت را بکش کنار. متأسفانه برخی مسئله را شخصی کرده بودند. من به آنها گفتم: "خودت را بکش کنار"، چه معنایی دارد؟ مقامات بالادستی برای ما تعیین تکلیف کرده اند. من که بدون اجازه و رخصت وارد مذاکرات نشده ام.

اندک اندک فضا تندتر و صالحی و ظریف متهم به خیانت شدند. آنچه در ذهن صالحی می گذرد، از این قرار بود: مگر آدم در این سن و سال می‌خواهد چند سال دیگر عمر بکند که خائن هم خوانده شود؟ گاهی می‌گویند ما جوک گفته‌ایم و چرا به شما برخورده است. اینها به آدم برنخورد پس چه چیزی و چه کلمه‌ای باید گفته شود تا به آدم بربخورد؟ من که غنی سازی ۲۰ درصد را پیش بردم و مایی که این تعداد دانشجو تربیت کردیم، شهید شهریاری تربیت کردیم حالا یک کاره و در آخر عمری خائن شدیم؟ آدم با این کلمات، احساس می‌کند تمام عمرش تباه شده است.

در همین اثنی روح الله حسینیان هم پا را فراتر گذاشت و آنگونه که خودش گفته بود «برای عصبانی کردن صالحی» نزد وی می رود و مجادله مفصلی را با او آغاز می کند. هر بار که صالحی می گوید آقای حسینیان این گونه نیست و درباره اراک و سانتریفیوژها توضیح می‌دهد، او باز هم حرف خودش را تکرار می کند و نهایتا می‌گوید که والله تو را در سیمان دفن خواهم کرد! صالحی هم می گوید: نگو والله زیرا نباید کلمه «الله» را به استهزا گرفت.

در میانه این دعوا، لاریجانی، صالحی را برای سخنرانی دعوت می کند و او با عصبانیت پشت تریبون می رود و چنان سخن می گوید که عده‌ای گفتند «تا پیش از این مردد بودیم اما صحبت‌های شما تردیدها را برطرف کرد و موجب مثبت شدن نظرمان و رای آوری طرح شد». او که فشار عصبی و افزایش ضربان قلبش را با قرص، کنترل می کند پس از خروج از مجلس تعجب می کند که چرا حسینیان به بیمارستان رفته است!

ماجرا به همین جا ختم نشد و صالحی فردای آن روز به عیادت حسینیان رفت. چون برای رضای خدا رفته بود، هیچ خبرنگار و عکاسی را مطلع نمی کند و حتی آماده می شود که خانواده حسینیان با شکوایه با او روبرو شوند. اما پسر حسینیان با احترام و محبت با او روبرو می شود و حسینیان هم پیشنهاد می دهد که با هم عکس بگیرند. اما آنچه که تعجب صالحی را بر می انگیزد، دلجویی حسینیان از او بود. او حتی می گوید که «بعد از آنکه از مجلس خارج شدم با خودم خدا را برای رأی آوردن برجام شکر کردم ورای اوردن برجام را در صحن مجلس از الطاف خفیه الهی می‌دانم!»

صالحی در دو دولت احمدی نژاد چه می کرد؟

صالحی که در دولت اول احمدی نژاد هم برای دو پست وزارت علوم و وزارت خارجه دعوت به همکاری شد اما نپذیرفت، پس از ۸۸ برای ریاست سازمان انرژی اتمی به دومین دولت وی دعوت می شود. او انکار می کند اما با این پاسخ احمدی نژاد روبرو می شود که «من استخاره کرده ام و خوب است. این پیشنهاد یک فرصت الهی برای خدمت است و شما با عدم پذیرش آن ناشکری می کنید». به این ترتیب او می پذیرد.

یکسال و نیم بعد، احمدی نژاد خواهان انتقال وی به وزارت خارجه می شود که او به بهانه اینکه «مصلحت است در سازمان انرژی اتمی بماند و پرونده غنی سازی ۲۰ درصدی را تمام کند» شانه خالی می کند اما «این ابر سیاه از بالای سر او نمی گذرد» و پیغام و تماس ها به رایزنی مشایی با او نیز می رسد تا اینکه در پیامکی می خواند که سرپرست وزارت خارجه شده و از این تصمیم بدون اطلاع، شوکه می شود.

اما آیا متکی خبر داشت که قرار است برکنار شود؟ صالحی از این موضوع مطمئن نیست و حدس می زند که متکی هم در جریان بوده است. اما برکناری وی در حالی که در سفر دیپلماتیک بود، را به دلیل یک «ناهماهنگی» می داند و می گوید: «دفتر اقای احمدی نژاد به من گفتند که اقای متکی سفر خود را تمدید کرده بودند و اقای احمدی نژاد از این مساله اطلاع نداشتند. آقای احمدی نژاد زمانی که متوجه تأخیر در حضور آقای متکی در ایران می شوند از دفتر خود می خواهند که خبر انتصابِ بنده به عنوان سرپرست وزارت امور خارجه را منتشر نکنند که ظاهراً دیر شده بود و خبر در اختیار رسانه ها قرار گرفته بود.»

رئیس سازمان انرژی اتمی از «اعتماد و احترام خاص» احمدی نژاد به خودش سخن گفته و افزوده است: من خودم را مدیون اعتماد و احترام آقای احمدی نژاد می دانم کما اینکه همین حس را نسبت به آقای خاتمی هم دارم.

صالحی همه حرف و حدیث ها درباره اینکه احمدی نژاد او را به وزارت خارجه برد تا هرآنچه که او می خواهد را اجرایی کند را هم رد کرد و گفت: بنده اختیارات کامل در وزارت امور خارجه داشتم و مصداق این مسأله هم اقدام هایی بود که من در آن سه سال، انجام دادم. به عنوان نمونه، باز شدن راه مذاکره با امریکا در زمان حضورم در وزارت امور خارجه انجام شد. این مذاکرات سال ۹۰ آغاز شد و آقای احمدی نژاد اصلاً به این "مسیر دوم" راضی نبودند اما مانع من هم نشدند. به اصطلاح ایشان نه تشویق کردند و نه مانع شدند. این در حالی بود که ایشان می توانستند با تحکّم به من بگویند که این کار را نباید انجام بدهی در غیراینصورت مثلاً تو را عزل می کنم. اما ایشان هیچ گاه چنین رویه ای نداشتند.

صالحی در جای دیگری از این گفت و گو بار دیگر به تکریم رئیس دولت اصلاحات می پردازد، آنجا که با رنگ و بوی جناحی به قضایا، تا مرز نابودی گروه مقابل پیش می روند، روشی که به زعم وی نه خداپسندانه و نه مردم پسندانه است. او در ادامه می گوید «عده ای تا آقای خاتمی را از هستی ساقط نکنند، دست بردار نیستند». او این حسش را در ادامه به هاشمی رفسنجانی و احمدی نژاد هم تسری می دهد و می گوید: منکر اشتباهات نیستم. نمی توان یک نفر را مقصر همه چیز دانست. نیّت نباید کوبیدن یک نفر باشد. رئیس جمهور جمهوری اسلامی ایران مقام کمی نیست.

صالحی که اساس فکرِ سیاسی اش را مبتنی بر اصل ولایت فقیه عنوان می کند، گفته است: بنده این را لطف الهی می بینم که در آن مقطع دولت دهم با پیشنهاد گفتگوی مستقیم با آمریکا خدمت ایشان برسم و ایشان هم با بزرگواری این پیشنهاد را بپذیرند. این مساله را سند افتخار و لطف الهی برای خود می دانم. فکر می کنم اگر فرد دیگری هم به جز بنده در آن مقطع نزد ایشان می رفت باز با همین تصمیمِ حکیمانة ایشان روبه رو می شد. مقام معظم رهبری به اقای حجازی پیام داده بودند که اقای صالحی باید شرعا، عرفا و عقلا مسئولیت فنی این این توافق را بپذیرد و من هم در دیداری که با رهبری معظّم داشتم تأکید کردم که شرعاً، عرفاً و عقلاً مسئولیت ابعاد فنی این توافق را می پذیرم.