صدرنشینان تهرانی در ادوار مختلف مجلس

روزنامه اعتماد نوشت؛

هفت چهره با آرایی کاملا متفاوت. از رای نزدیک به یک میلیون و نهصد هزار تایی هاشمی‌رفسنجانی در دور دوم به عنوان رکورد‌دار بالاترین رای گرفته تا رای ٨٤٤ هزار تایی حدادعادل در دوره هشتم. تفاوتی بیش از دو برابر. با این حال رکورد رای در ادوار مختلف مجلس هیچ‌گاه متضمن جایگاه سیاسی رفیع برای چهره‌ها نبوده است. این هم از تفاوت‌های اساسی بین این هفت چهره سیاسی است. فخر الدین حجازی در دوره اول و علی اکبر موسوی حسینی در دوره چهارم مجلس در حالی توانسته بودند به عنوان نفر اول پایتخت وارد پارلمان شوند که نه در دوره‌های خود به چیزی بیشتر از یک صندلی عادی نمایندگی رسیدند و نه در فضای بیرون مجلس تبدیل به بازیگرانی تعیین‌کننده و مرجع شدند. مقابل این وضعیت اما موقعیت هاشمی‌رفسنجانی قرار دارد. او از همان روزی که وارد مجلس شد تا زمان ترک آن، جز ردای ریاست ردای دیگری بر تن نکرد. ترک مجلس هم برای هاشمی‌رفسنجانی تازه آغاز دوره جدیدی از بازیگری و بازی‌سازی سیاسی بود. او ٣٦ سال بعد از ورود به مجلس اول، همچنان کارگردانی بی‌مانند در عرصه سیاست ایران محسوب می‌شود. هاشمی در دوره اول در حالی به کرسی ریاست رسیده بود که رای اول تهران به نام فخرالدین حجازی سند خورد. اتفاقی که برای علی‌اکبر ناطق نوری هم در دوره چهارم افتاد. او در آن دوره در رقابت انتخاباتی نماینده اول تهران نشد اما وقتی کار به صحن مجلس رسید، سهم او از دوره چهارم، ریاست پارلمان بود. ریاستی که در دوره بعد از آن همراه با رای اول او در پایتخت تکرار شد. دوره پنجم اما برای او قدری شبیه به یک ترمز موقت عمل کرد. دور خیز ناطق نوری برای ریاست‌جمهوری با اتفاق دوم خرداد ٧٦ ناکام ماند تا مجلس ششم، تبدیل به مجلسی کاملا متفاوت شود. مجلسی که باز هم یک «خاتمی» رای اول آن را از مردم گرفته بود. محمدرضا خاتمی هم در این دوره با بیشترین رای وارد مجلس شد اما آنجا رقابت با مهدی کروبی بر سر کرسی ریاست را با جایگاه نایب‌رییسی اول عوض کرد. دوره هفتم و با غروب ستاره اقبال اصلاح‌طلبان، حدادعادل توانست با آرایی به اندازه آرای دوره قبل خود در مجلس ششم، نفر اول تهران شود. آرایی که در مجلس ششم او را تنها به جایگاه سی‌ام رسانده بود. او هر چند در این دوره توانست ریاست قوه مقننه را هم تجربه کند اما دوره هشتم برایش متفاوت شروع شد. هر چند سال ٨٦ باز هم رای اول تهران به نام غلامعلی حدادعادل نوشته شده بود اما هم رای او به اندازه ٤٤ هزار رای از دوره قبل کمتر شد و هم دیگر جایگاه ریاست را در رقابت با علی لاریجانی از دست داد تا برای دو دوره متوالی به یک کرسی عادی مجلس اکتفا کند. حتی ١ میلیون و ١٣٣ هزار رای او در دوره نهم هم گره رقابت او با علی لاریجانی را باز نکرد. با این تجربه اما حدادعادل یک رکورد را هم برای خود در ١٠دوره انتخابات رقم زد؛ او تنها کسی است که توانسته سه دوره و آن هم به‌طور متوالی بالاترین رای را در انتخابات مجلس کسب کند. این روند اما در دوره دهم با حضور محمدرضا عارف در صدر فهرست کسب آرا قطع شد و ٢٩ نامزد باقی مانده فهرست امید هم طوری سبد خود را از رای پر کردند که حدادعادل نتواند پنجمین دوره متوالی حضورش در مجلس را تجربه کند.