ناتوانی ملی در ساماندهی تعطیلات؟

علی میرزاخانی سردبیر روزنامه دنیای اقتصاد در کانال تللگرامش نوشت؛

ظاهرا "تعطیلی دوروزه آخر هفته" برای چندمین بار روی میز هیأت دولت رفته است اگرچه بعید است جسارتی برای تصویب باشد. افزایش روزافزون معضلاتی که جز با تفاهم ملی قابل حل نیستند در نهایت می تواند به نوعی ناتوانی ملی در حل مشکلات منجر شود؛ گویی که فقط یک تفاهم وجود دارد و آن اینکه در هیچ موردی تفاهم ملی حاصل نشود!

یک نمونه از این ناتوانی ملی را می توان در حل مسأله کمبود تعطیلات ملی مشاهده کرد. بر خلاف باور عمومی، ایران نه تنها جزو کشورهای دارای تعطیلات زیاد نیست بلکه در انتهای لیست جهانی قرار دارد و ریشه اصلی این معضل هم به یک روزه بودن تعطیلی آخر هفته در ایران بر می گردد که در همه کشورهای جهان مدت هاست برای افزایش بهره روی نیروی انسانی دوروزه شده است.

یک روزه بودن تعطیلی آخر هفته در ایران علاوه بر کاهش بهره روی نیروی انسانی، باعث تراکم شدید مسافرت و گردشگری در ایام خاصی می شود که تصادفا تعطیلی دیگری در کنار جمعه قرار گیرد. این مسافرتها هم عمدتا به شمال کشور صورت گرفته و معمولا هم به دلیل ترافیک شدید به اطراق در جاده ها منجر شده و باعث نقض غرض در استفاده از تعطیلات می شود.

در این میان، محاسبات ساده لوحانه ای هم بعضا در مراکز پژوهشی انجام می شود بر این مبنا که تولید ناخالص داخلی را تقسیم بر تعداد روزهای کاری کشور می کنند و نتیجه می گیرند که کاهش هر روز تعطیلی به اندازه خارج قسمت به تولید ملی کشور می افزاید! این نوع نگرش های بی پایه هم مبنای علمی برای بی عملی در حل مشکل می شود.

اما راه حل بسیار ساده است: می توان با حفظ ٤٤ ساعت کار در هفته (افزودن سه ربع ساعت کار به پنج روز هفته) تعطیلات آخر هفته را به دو روز رساند تا هم بهره روی نیروی انسانی افزایش یابد و در کنار رونق گردشگری داخلی، رشد اقتصادی تحریک شود و هم زمینه برای تفاهم ملی برای انتقال برخی تعطیلات مناسبتی به آخر هفته همانند اکثر کشورهای جهان فراهم شود که پنج روز کاری هفته با حداکثر بهره وری همراه شود.

علی میرزاخانی @eghtesademirzakhani