روزنامه اعتماد نوشت:

مگر می‌شود از خیر فعال شدن بخش خصوصی در حوزه تولید فیلم و سریال و مستند و میزگرد و خبررسانی و... گذشت و این‌بار را تنها بر دوش دولت نهاد؟ مشکل این است که متاسفانه هنوز بسترهای قانونی و زمینه‌های اجتماعی و سازوکار اجرایی لازم برای خصوصی شدن صدا و سیما فراهم نشده است و به همین دلیل، مقاومتی در سطوح مختلف در مقابل خصوصی شدن رادیو و تلویزیون در جریان است.

برای اینکه این مقاومت کم شود و باور کنیم که در جمهوری اسلامی هم می‌توان صدا و سیمای خصوصی داشت، ابتدا باید نیمه‌خصوصی کردن آن را تجربه کرد یعنی باید تکثر شبکه‌های تلویزیونی در داخل کشور را دست‌کم برای نهادهایی مانند دولت، مجلس، قوه قضاییه، سازمان‌های فرهنگی، احزاب سیاسی و...، به رسمیت بشناسیم تا ذهنیت اجتماعی به تدریج مهیا شود. آیا اشکال دارد که دولت دکتر روحانی مطابق قانونی که مجلس تهیه می‌کند، دارای شبکه تلویزیونی باشد و کار معرفی برنامه‌ها و خدمات خود به مردم را خودش برعهده بگیرد؟

البته در یکی دو سال اخیر صدا و سیما یک شبکه نسبتا خصوصی (شبکه افق) را با کمک برخی از نهادها تاسیس کرده است اما به نظر می‌رسد که این امر برای مدعای خصوصی شدن شبکه‌های صدا و سیما کفایت نمی‌کند. همچنین بخش خصوصی با رویکرد تجاری در غالب برنامه‌های تلویزیونی (از برنامه کودک تا خانواده تا...) حضور دارد اما تنها در صورتی یک تحول جدی در زمینه خصوصی شدن صدا و سیما رخ خواهد داد که ما نگاه خودمان را تغییر بدهیم و بپذیریم که اجازه تاسیس شبکه‌های رادیو و تلویزیونی به بخش خصوصی با نظارت دقیق قانونی، هم به سود مصالح درازمدت ما است و هم منع قانونی ندارد.

به نظر می‌رسد که منع قانونی آن را به آسانی می‌توان به جواز قانونی تبدیل کرد البته در صورتی که کلیت نظام به ضرورت این امر باور پیدا کند. آیا زمان آن نرسیده است که به این ضرورت معتقد بشویم؟ آیا دست‌کم زمان آن نیست که در این باره یک بحث جدی در سطح ملی ایجاد کنیم و از برخورد آرای گوناگون در این زمینه به تصمیم درست برسیم؟

بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.