چرا غرب این روزها به ایران تمایل دارد تا عربستان؟

به نظر می‌رسد چرخش و دگردیسی و تغییر دکترین سیاست خارجی غرب، از دوستان عرب خود به سمت ایران و کشورهای همسو با جمهوری اسلامی، با آغاز مذاکرات هسته ای سازنده با ایران پس از روی کار آمدن حسن روحانی، بیش از هر زمان دیگری روندی محسوس به خود گرفته و روز به روز و در موضوعات گوناگون ملموس تر می‌شود. شاید اوج این مسئله را در ماجرای اعدام شیخ نمر بتوان دید که اکثریت قریب به اتفاق سران جوامع غربی صراحتا این اقدام آل سعود را محکوم کردند.

به گزارش تیک بدون تعارف می‌توان گفت سیاست غرب و آمریکا در خاورمیانه از چندین سال پیش، مبتنی بر نگه داشتن این منطقه در یک آشوب بلندمدت است. البته بازه زمانی آن مشخص نیست. یعنی مشخص نیست غرب تا کی این سیاست را دنبال خواهد کرد و منافع ایالات متحده تا چه زمانی ایجاب می‌کند بازی مذکور را ادامه دهد. اما آنها ( غربی‌ها) در یک مسئله تردید ندارند؛ اینکه جمهوری اسلامی‌ایران از ثبات برخوردار است لذا سیاست آنها در قبال ایران با دیگر کشورهای منطقه متفاوت است. غرب به رهبری آمریکا، طی این سال‌ها به انحای گوناگون تلاش کرده جمهوری اسلامی‌را « مهار» کند. این سیاست را گاهی با تحدید و تهدید و در سال‌های اخیر با تحریم و فلج اقتصادی پیش برد ولی از یکسو، تغییرات ژئوپلتیک خاورمیانه که به‌دنبال آن اوضاع منطقه بیش از هر زمان دیگری متلاطم شد و نیز تاثیر و تاثر و نفوذ روز‌افزون سیاسی ایران در چند کشور استراتژیک ( از جمله عراق، سوریه، لبنان و اخیرا یمن) و از سوی دیگر، کاهش نفوذ سیاسی و اقتصادی عربستان سعودی، همچنین اقدامات دور از تدبیر و حمایت حکام این رژیم از گروه‌های تروریستی، ایالات متحده را به این نتیجه رسانده که عربستان دیگر شریک مطمئنی برای سیاست غرب در منطقه خاورمیانه نیست.

پس، آمریکا و غرب با چالشی جدی مواجه شده اند. همین امر شاید سبب عقب نشینی غرب از رویه‌های خصمانه گذشته و تجدید نظر در سیاست‌هایش نسبت به جمهوری اسلامی‌شده تا پیش از رسیدن به نقطه ای حساس و بی بازگشت و برای حفظ منافع حیاتی خویش، از دوستان دیروز خود فاصله گرفته و ایران و کشورهای همسو را به‌نحوی ترجیح دهند. در واقع عزم جدی و علاقه مندی آنها برای حل و فصل مناقشه هسته‌ای با ایران بعید است معنای دیگری داشته باشد چراکه ایران و غرب بیش از یک دهه است که پیدا و پنهان بر سر موضوعات مختلف از جمله پرونده اتمی‌با یکدیگر مذاکره می‌کنند اما در هیچ دوره‌ای مثل دو سال گذشته به یکدیگر نزدیک نشده اند.