روزهای‌سخت اصولگرایان‌سنتی در انتخابات
در دو انتخابات شورای شهر دوم و سپس مجلس هفتم، عنان به دست راست‌گرایان رادیکال افتاد. سنت‌گرایان به نمایندگی ناطق‌نوری سعی کردند در نهمین انتخابات ریاست‌جمهوری آب رفته را به جوی بازگردانند ولی دیر شده بود.
« محافظه‌کاران ایران متحد شوید » عنوان یادداشت روز روزنامه مردم سالاری به قلم احسان کیانی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
در حالی که هنوز یک ماه به ثبت‌نام نامزدهای مجلس مانده، گمانه‌زنی‌های مطبوعاتی در خصوص لیست‌های انتخاباتی آغاز شده است. جلسات احزاب و گروه‌های هر دو جناح سیاسی جهت دست‌یابی به وحدت نیز ادامه دارد. اصلاح‌طلبان مشکل زیادی در این زمینه ندارند چرا که همواره جناح اقلیت که از قدرت دور مانده، راحت‌تر به وحدت می‌رسد. از سوی دیگر، مسئله اساسی اصلاح‌طلبان در انتخابات پیش‌رو، نه ائتلاف که نحوه تائید یا رد صلاحیت‌ها است اما اصولگرایان راه آسانی برای نیل به انسجام در انتخابات ندارند. شکاف‌های سیاسی آنان که از نهمین انتخابات ریاست‌جمهوری سر باز کرده بود، روزبه‌روز گسترده‌تر شد و در دولت دهم و سپس انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم به اوج خود رسید. مواضع آنان در قبال توافق هسته‌ای نیز خطوط سیاسی جناح راست را شفاف‌تر از پیش کرده است.
پیش‌از این راست‌گرایان سنتی که پس از شکست‌های پیاپی در دوران اصلاحات، کنج عزلت گزیده بودند، قافیه را به اصولگرایان راستین که با نام «آبادگران» پای به میدان نهادند، باختند. در دو انتخابات شورای شهر دوم و سپس مجلس هفتم، عنان به دست راست‌گرایان رادیکال افتاد. سنت‌گرایان به نمایندگی ناطق‌نوری سعی کردند در نهمین انتخابات ریاست‌جمهوری آب رفته را به جوی بازگردانند ولی دیر شده بود. رادیکالیسم دولت نهم در دیپلماسی، اقتصاد و سیاست موجب شد معدود محافظه‌کاران دولت یعنی علی لاریجانی، داود دانش‌جعفری و مصطفی پورمحمدی ردای قدرت را به لقای آن ببخشند و اولین اخراجی‌های دولت اصولگرا شوند. افراط‌گری‌های سال ۸۸ نیز راه را بر میانجی‌گری میانه‌روها بست و آنها را بیش از پیش خانه‌نشین نمود ولی صدارت اعتدال‌گرایان در دولت یازدهم، موجب احیای دوباره آنان شد.
امروز حامیان دکتر لاریجانی ، مهم‌ترین متحد سیاسی دولت دکتر روحانی در مجلس است و اختلافات گسترده اصولگرایان در مسائل مختلف همچون استیضاح وزرای دولت یا تصویب برجام نشان از آن داد که مرزبندی‌های جناحی پیشین، خاصیت خود را از دست داده است. با این حال، در شرایطی که برخی از شخصیت‌ها همچون ناطق‌نوری، علی لاریجانی و علی‌اکبر ولایتی مدت‌هاست راه خود را از اصولگرایان افراطی جدا کرده‌اند، برخی از گروه‌های باسابقه جناح راست مانند هیات‌های مؤتلفه و جامعه روحانیت مبارز، دست در دست جبهه پایداری و جمعیت رهپویان نهاده‌اند. البته این امر طبیعی است زیرا پایگاه اجتماعی اصولگرایان که اغلب آن را جوانان تشکیل می‌دهند، بیش از سنت‌گرایان به اصولگرایان نظر دارد.
رأی اندک علی لاریجانی به عنوان نامزد محافظه‌کاران در نهمین انتخابات ریاست‌جمهوری و برآمدن احمدی‌نژاد در دور اول آن انتخابات، مؤید این ماجراست. پس اکنون گروه‌های محافظه‌کار راهی برای خود نمی‌بینند جز این‌که نام خود را در لیست‌هایی بگذارند که مورد حمایت اصولگرایان رادیکال باشد و این چیزی جز ضعف و هضم آنان را در پی نخواهد داشت. اما محافظه‌کارانی همچون فراکسیون رهروان ولایت بهتر است خط خود را از اصولگرایان جدا کنند به خصوص که اصولگرایان نیز در قضیه برجام، انتقادات زیادی به آنان وارد می‌دانند. این جدایی به نفع هر دو گروه و هم‌چنین برای عرصه سیاست در کشور نیز مفید خواهد بود. چرا که تکلیف بسیاری از اقشار اجتماعی و سیاسی با یکدیگر روشن می‌شود. از آن‌سو محافظه‌کاران در فضای انتخابات پیش‌روی مجلس که حضور حداکثری اصلاح‌طلبان محتمل نیست، می‌توانند با شعار حمایت از توافق هسته‌ای و سیاست‌های دولت یازدهم، رأی شهروندانی که عموماً رأی‌شان غیرسیاسی است را به خود جلب کرده و اکثریت مجلس را در اختیار بگیرند.
جامعه مدرسین نیز با آگاهی به این مسئله، از ورود به انتخابات مجلس پرهیز نموده و با حمایت از علی لاریجانی در قم می‌تواند پاسخ شبهات درباره رویکرد اساسی این نهاد به سیاست‌ورزی اصولگرایان را بدهد. هیئت‌های مؤتلفه و جامعه روحانیت نیز اگر آینده‌نگر باشند، راه‌شان را جدا خواهند کرد که آنان را جایگاه فرازی در میان اصولگرایان ناب‌گرا نیست. آینده، صحت این گفته را نشان خواهد داد.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
