لطفی که اصلاحات به احمدی‌نژاد کرد

عباس عبدی در یادداشتی در هفته نامه صدا نوشت: آنچه که درباره شکاف میان اصول‌گرایان می‌توان گفت این است که این شکاف پس از سال ۱۳۸۴ و به مرور زیاد شد، شکافی بس عمیق بود. شکاف اگرچه غالب آن تضاد منافعی بود، ولی ریشه‌های فکری و تحلیلی و نیز اجتماعی داشت. اتفاقی که در سال ۱۳۸۸ رخ داد از این نوع بود.

بسیج نیرو برای اصلاح‌طلبان چشمگیر بود، ولی به موازات آن، اتحاد و یکپارچگی طرف مقابل را افزایش می‌داد و برخی از نیروهای آن طرف را به سکوت واداشت و بسیاری را هم به حمایت از جناح خود و نماد آن.

در این روش طرفین از هر ابزاری برای دمیدن به این دوقطبی سیاسی استفاده می‌کنند، در نتیجه تمایزات میان اعضای یک قطب از بین می‌رود. تمایزاتی که بسیار هم جدی است. برای نمونه در جبهه اصلاح‌طلبان کسانی قرار گرفتند که به روشنی نگاه به خارج داشتند، نگاهی که هیچ اصلاح‌طلب اصیلی از آن دفاع نمی‌کند.

در جناح مقابل هم کار به جایی رسید که همه آنان متحد در پشت احمدی‌نژاد قرار گرفتند؛ بدون این که ذره‌ای به او تعلق خاطر داشته باشند.