فرجام افراط در برجام هسته ای

۲۳ تیرماه اگر برای مردم ایران آغاز دوران جدیدمحسوب می شود، شمارش معکوس برای پایان دوره جریان افراط بود. اگر دو ماه پیش روحانی مدعی بود که از منطق توافق و گفت و گو فقط تندروهای داخلی و خارجی نگران هستند، امروز جریان افراط با رفتارهای عجیب خود اثبات می کند نه با جزییات توافق که با اصل آن سر ناسازگاری دارد و آن ادعای روحانی واقعیت دارد.

به گزارش ایران، اکنون که تنها چند روز برای تعیین تکلیف برجام در مجلس مانده، آن نماینده ای که خود عضو این کمیسیون است و از رانت تبلیغاتی علیه تیم فعلی هسته ای بهره برده، خود را با صدایی لرزان و زبانی مهیج به جمع قلیل متحصنان مخالف برجام می رساند تا پیغام دهد که فرجام برجام در مجلس با آنچه ما می خواهیم متفاوت است. حال آنکه آنها پیش از حضور برجام در مجلس مدعی بودند که اگر متن این توافق به بهارستان برسد مفاد قانون مانع تضییع حق ملت خواهد شد. متاسفانه اکنون جریان افراط پس از شکست های سیاسی و قانونی در متوقف کردن توافق هسته ای به ایجاد تنش اجتماعی و قطبی سازی مردم در برابر برجام روی آورده که هم خلاف قانون است و هم خلاف اخلاق رقابت سیاسی.

دوم - ممکن است که مخالفان ادعای نقد برجام داشته باشند که واضح است نقد آدابی دارد. خوشبختانه بر خلاف دوره پیشین، تحلیل و ارزیابی مذاکره هسته ای و توافق وین پای ثابت همه مباحث محافل سیاسی، رسانه ای، دانشگاهی... بوده است، حتی کسانی که طرح مسایل مربوط به مذاکره و پرونده هسته ای را ممنوع ساخته بودند اکنون از راه نقد توافق و مذاکره هسته ای ارتزاق می کنند و گزارش های خود را به محافل و نهاد های مشابه عرضه می کنند.

اما اگر از منظر مخالفان برجام، دغدغه قانونی بودن توافق مطرح باشد، باید گفت برجام اتفاقاً در کمیسیونی بررسی می شود که ۱۳ کرسی از ۱۵کرسی آن را نمایندگان اصولگرا در اختیار دارند و علاوه بر آن کسانی فرصت حضور در این کمیسیون یافته و توافق را تخطئه کرده اند که حتی اعتقادی به موفقیت نسبی دولت هم ندارند و از قضا به طور کاملاً تصادفی صدا و تصویر آنان بر آنتن جام جم قرار گرفت.

نگاهی به عملکرد مخالفان نشان می دهد که دغدغه قانون نیز وجهی برای این مدعیان ندارد و الاّ این گروه از نمایندگان که باید بیش و پیش از همه پاسدار قانون باشند در تجمع هایی حضور نمی یافتند که به طور غیر قانونی علیه توافق هسته ای برپا شده است. با این وصف به نظر می رسد مسأله به استبداد رأی تندروها مربوط می شود و می خواهند به هر طریقی شده رأی خود را تحمیل کنند که این رویکرد اساساً با شأن و جایگاه خانه ملت به عنوان نماد مردم سالاری و دموکراسی سازگاری تضاد دارد.

مگر همین افراطیون، دولت را به تازیانه سرکشی در برابر نقد نوازش نمی کنند؟ پس چگونه است که برای مخالفت با توافقی که همه مسیرهای قانونی آن طی شده، دست از سنگ اندازی و تخریب بر نمی دارند. مگر یک نظام باید چه میزان امکان و تریبون در اختیار شماری از مخالفان یک توافق بگذارد. در این ۲ سال بسیاری ار تریبون هایی که باید درس اخلاق و وحدت می دادند به تخریب توافق پرداخته اند، صداوسیما حتی به تخطئه توافق هسته ای بسنده نکرده بلکه بنیان کارنامه دولت را مخدوش ساخته و جالب آنکه در شبکه های اجتماعی که مردم صدای واقعی خود را منعکس می کنند، روند معکوس است.

به عنوان مثال در روزهای اخیر تلاش تندروها برای جنجال درباره مصافحه ی «محمد جواد ظریف» وزیر امور خارجه با «باراک اوباما» نتیجه خلاف انتظار آنها داشته است و یا نماینده ای که ظریف را مورد اتهام قرار داده در این شبکه ها پاسخی درخور گرفته است.

سوم - اگر به شیوه طنز نویسان بخواهیم درباره شعار اخلاق تندروها قضاوت کنیم، باید گفت نتیجه اخلاقی کارنامه آنها این است که هر شعاری می خواهید سر دهید اما اخلاق را آلوده نسازید. واقعیت این است که برغم شرایط نامناسبی که جامعه به لحاظ اجتماعی و فرهنگی دارد اما هنوز هم بسیاری دل به پالایش اخلاقی برای زدودن غبارهای فساد سپرده اند.

بنابراین زیبنده است که جریان افراط که برای ناکام نشان دادن توافق هسته ای همه خطوط قرمز قانونی و اخلاقی را درنوردیده، این مقوله را مستثنا کرده و آن را امری زودگذر تلقی نکند چرا که مردم آن را فراموش نخواهند کرد.

به عنوان نمونه نحوه مواجهه این جریان با حجت الاسلام ابوترابی فرد نایب رییس اول مجلس و پیش تر از آن با علی لاریجانی رییس مجلس که در بزنگاه ها از کیان دولت یا حیثیت ظریف دفاع کردند، نشان داد که متأسفانه وقتی پای رقابت های سیاسی در میان باشد، مفاد اخلاق اسلامی و عمومی اعتباری نزد این جریان ندارد. بنابراین همان طور که نمی شود با دست آلوده با فساد مبارزه کرد، با زبان غیراخلاقی نیز نمی توان جامعه را انذار داد و انتظار همراهی مردم را داشت.

منبع: روزنامه ایران