سودای ناتمام قالیباف برای رسیدن به پاستور /امید به اقبال سیاسی شهردار

روزنامه آرمان نوشت؛

فاصله بهشت تا پاستور چندان پر پیچ و خم وطولانی نیست اما در سپهر سیاسی اوضاع کمی متفاوت پیش می‌رود، گاهی این راه کوتاه و سر راست است و شهردار را به کرسی ریاست‌جمهوری می‌رساند و گاه هر چه ساخته و پرداخته شده و هر چه در این مسیر اهتمام ورزیده می‌شود، ره به جایی نبرده و مقصود حاصل نمی‌شود. بسیاری معتقدند سمت شهرداری در کلانشهری چون تهران کم از وزارت ندارد و برای شخص عهده‌دار آن شأن و اعتبار سیاسی ایجاد می‌کند که امکان خیز برای تصدی سمت‌های عالی‌تر نیز در دایره شمول آن می‌گنجد.

نمونه آنکه شهرداری تهران بی‌هیچ شک و شبهه‌ای سکوی پرش محمود احمدی‌نژاد برای تصدی سمت ریاست‌جمهوری در دوره نهم شد و در نمونه‌های خارجی، ژاک شیراک و نیکلا سارکوزی و حتی رجب طیب اردوغان پس از عهده‌داری سمت شهرداری راه ورود به راس هرم سیاسی کشورهایشان را هموار کردند. البته در این میان یک ناکامی بزرگ در کارنامه شهرداران ثبت و ضبط است، شهردار هشت ساله تهران که پس از شکست در رقابت‌های انتخاباتی سال ۸۴ با تکیه بر این جایگاه راهبردی، خود را مهیای حضور در انتخابات دوره یازدهم ریاست‌جمهوری کرده و خود را تا آخرین روزها بخت اول ریاست‌جمهوری می‌دانست از رقیب حقوقدان شکست خورده و سپس در رقابتی تنگاتنگ تنها توانست کرسی ساختمان بهشت را حفظ کند. البته با وجود این ناکامی دوباره به نظر نمی‌رسد هنوز میل و رغبت شهردار برای رسیدن به جایگاه عالی‌ترین سمت اجرایی رنگ باخته باشد و او شاید به دنبال آن است که‌ هم شأن سیاسی خود را باز ستاند و هم امتیاز و اعتبار سیاسی شهرداران را یک‌باردیگر احیا کند.

ویترین دلبرانه زیر پوست شهر

مدیریت شهری چون تهران به عنوان یکی از بزرگ‌ترین کلانشهرهای جهان نیازمند توجه به وجوه مختلف زیر بنایی و روبنایی است. به طور معمول شهرداران در ادوار مختلف بیشترین توجه خود را معطوف به روبنا و ظواهری کرده‌اند که در منظر مخاطب بیرونی و شهروندان قرار داد و قاعدتا محل قضاوت و امتیازدهی به کارنامه شهرداران خواهد بود، این معضل به هنگامه‌ای شیبی دوچندان به خود می‌گیرد که شهردار موصوف قصد عرض‌اندام در صحنه سیاسی را داشته و نیازمند نظر عمومی باشد. محسن هاشمی که سابقه سال‌ها حضور در عرصه مدیریت شهری را در کارنامه خود داشته و با چند شهردار کار کرده است، د

ر همین رابطه در مصاحبه اخیر خود تاکید کرده است که نگرش‌های سیاسی باعث شده شهرداران برنامه‌ها را برای رسیدن به کرسی ریاست‌جمهوری تنظیم کنند. وی با انتقاد از این رویکرد، خاطرنشان کرد که پروژه مترو تهران که زیر زمین قرار دارد طبیعی است که در نگاه تبلیغ محورانه که باید به چشم مردم بیاید، مغفول مانده و توجه چندانی به آن نمی‌شود. نکته‌ای که قابل تعمیم به معضلات فرهنگی و ناهنجاری‌های اجتماعی فراوانی است که در زیر پوست شهر جاری و ساری است اما به جای صرف وقت و بودجه برای حل این معضلات ریشه‌ای که بخش عمده‌ای از آن در قالب مدیریت شهری و حیطه عملکردی آن است ترجیح داده می‌شود در قالب پروژه‌های چشم نواز، ویترینی دلربا از تهران در برابر انظار ترسیم شود، نکته‌ای که به جایش قابل تحسین بوده و در چند سال اخیر هم روند قابل قبولی داشته اما بی‌گمان همچون مُسکن موقت است و نمی‌تواند توسعه و امنیت پایدار روانی شهروندان تهرانی را تامین کند تا هنگامه‌ای که مدرن‌سازی توأمان با فرهنگسازی و اقدامات زیربنایی جامه عمل نپوشیده و به جای توجه به ظواهری که گاه فقط جنبه تبلیغاتی دارد، آسایش شهروندان در اولویت قرار نگیرد.

نمونه آنکه یک پارک مجلل در فضای شهری ساخته می‌شود که هیچ قرابتی با دغدغه شهروندان منطقه ندارد در حالی که همین شهروندان با کمبودهای مختلف و حیاتی روبه‌رو هستند، در اتوبان‌های شهر معتادان به شیوه‌ای مشمئز‌کننده جولان می‌دهند یا خیابان‌ها و اتوبان‌ها با شیوه‌های جالب نورپردازی می‌شوند اما سراسر خیابان مملو از چاله و چوله‌ است، یا فضاهای سبز شیک و فانتزی در نقاط مختلف شهر ساخته می‌شود اما همزمان به یک‌باره در جاهای دیگر درختان کهنسال خشک می‌شوند و...

تغییرات در شهرداری

شهردار تهران که برای افتتاح ۱۰۰ پروژه مختلف آن هم تنها در منطقه‌یک پایتخت! روز گذشته در شمال تهران حضور داشت در پاسخ به سوالی پیرامون تغییرات اخیر در شهرداری تهران که روند گسترده‌ای داشته و سوالاتی پیرامون آن در اذهان عمومی شکل گرفته، می‌گوید: هر تغییر و جابه‌جایی با نظارت بنده انجام می‌گیرد و ما هیچ تغییری را به صورت سفارشی انجام نمی‌دهیم. حال فارغ از اینکه شهردار عامل اجرایی شورای شهر منتخب مردم است و قاعدتا باید این تغییرات با هماهنگی منتخبین مردم باشد و اینکه ایشان تغییرات را معطوف به نظر شخصی خود می‌کند و در این فرآیندمشخص نیست که شورای شهر چه نقشی دارد به کنار، نکته آن که به طور معمول با نزدیکی به انتخابات ایجاد این تغیبرات عمده در سازمان‌های دولتی و نهادهای عمومی غیردولتی همچون شهرداری که برخوردار از امکانات و پتانسیل‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری است، معنادار بوده و وقتی این تغییرات در کنار خبر فعال شدن چهره‌های نزدیک به شهردار برای تاسیس حزب شنیده می‌شود، شائبه‌های سیاسی بودن آن جدی‌تر نیز می‌شود، شاید در همین راستا و در مسیر زدودن شائبه‌ها باشد که شهردار تهران تاکید دارد که تغییرات سفارشی نیست!

در نهایت...

فارغ از زرق و برق‌های فعالیت‌های شهرداری و جلوه‌های آن به عنوان مثال در همین افتتاح ۱۰۰پروژه آن هم تنها در یک منطقه شهرداری تهران یا تغییرات در شهرداری که نمی‌توان با توجه به فعل و انفعالات سیاسی- انتخاباتی پیش رو به سادگی از کنار آن گذشت، شهردار تهران هر از گاهی با اظهارات جهت‌دار و سیاسی که به وضوح دولت مستقر را در آن آماج کنایات می‌کند به خوبی نشان می‌دهد که هنوز علاقه‌مند به عرض اندام در صحنه سیاسی است و شاید بدش نمی‌آید که در مقام آلترناتیو دولت فعلی یک‌بار دیگر و برای سومین بار شانس خود را برای انتخابات ریاست‌جمهوری بیازماید؛ نکته‌ای که در فضای سیاسی ما چندان غریب و دور از ذهن نیست چرا که بر خلاف بیشتر نقاط جهان، سیاستمداران در ایران درجه امیدواری سیاسی بالایی دارند.