دلواپسان و طرح عدم کفایت سیاسی روحانی

روزنامه اعتماد نوشت؛

حمید رسایی دیروز سعی کرد در پاسخ معاون پارلمانی رییس‌جمهوری که گفته بود «نمایندگان به جای استیضاح وزرا به لوایح و طرح‌های عقب افتاده برسند»، پاسخ دندان‌شکنی بدهد. پاسخش اما آنقدر سخت بود که بعید نیست در روزهای آینده مورد سرزنش دوستانش قرار بگیرد. حمید رسایی در صفحه شخصی‌اش در اینستاگرام این‌گونه نوشت: «عملکرد دولت کار را از استیضاح وزرا گذرانده. مجلس فقط دو کار عقب‌افتاده دارد: یکی بررسی لایحه توافقنامه هسته‌ای برجام که دولت از ارایه آن به مجلس واهمه دارد و یکی ارایه و رسیدگی به طرح عدم کفایت سیاسی آقای روحانی که رییس مجلس مانع آن است.» مجید انصاری در مصاحبه‌ای به روزنامه آفتاب یزد گفته بود: «الان طبق آماری که داریم حداقل ۱۱۰ طرح و نزدیک به ۷۵ لایحه مختلف که بعضی از آنها بسیار مهم هستند، در نوبت کار مجلس قرار دارند. این در حالی است که مجلس در خوشبینانه‌ترین فرض ۹۰ تا ۹۵ جلسه علنی خواهد داشت که حتما برای بررسی این طرح‌ها و لایحه‌ها کافی نیست.» او به همین دلیل از نمایندگان خواسته بود که «موضوع استیضاح را از دستور کار خارج کنند.» مجید انصاری البته گلایه کرده بود که «استیضاح وقت زیادی از دولت می‌گیرد.» اما به نظر نمی‌رسد که مجید انصاری انتظار چنین واکنشی از سوی حمید رسایی به سخنانش را داشت. خصوصا قسمت دوم واکنش این نماینده منتقد مجلس که بحث عدم‌کفایت سیاسی رییس‌جمهوری را پیش کشیده است. بحثی که البته به نظر نمی‌رسد جدی باشد. چرا که نشانه‌ها حکایت از شرایط دیگری دارند. حمید رسایی قبلا هم سابقه تقابل‌های مشابهی را در کارنامه خود داشت. او قبلا هم از این دست تقابل‌ها با دولت در کارنامه خود داشت، تقابل‌هایی که هر چند شاید برای یکی دو روز موجی خبری می‌ساخت اما زودتر از آنچه که فکرش را بتوان کرد، فراموش می‌شد. نمونه مهمش شاید طرح سوال از رییس‌جمهوری یا استیضاح وزیر ارشاد باشد. کمتر از چهار ماه پیش حمید رسایی از تهدید جدی رییس‌جمهوری به سوال در صحن علنی به دلیل آنچه که او «عدم انتشار فکت‌شیت مذاکرات لوزان» عنوان کرده بود، خبر داد. حمید رسایی حتی گفته بود که ٣٥ امضا هم برای این طرح سوال جمع‌آوری کرده است. نهایتا اما بعد از چند روز بدون هیچ توضیحی سرنوشت این طرح وارد دوره سکوت شد تا برای همیشه فراموش شود. رسایی برای به جریان انداختن سوال از رییس‌جمهوری در صحن علنی به امضای یک چهارم کل نمایندگان یعنی ٧٢ نفر نیاز داشت. حال آنکه تنها توانسته بود نیمی از امضاهای مورد نیاز خود را جمع کند. حالا اما اگر طرح عدم‌کفایتی برای حسن روحانی در کار باشد، حمید رسایی به امضای یک سوم کل نمایندگان یعنی ٩٦ نفر نیاز دارد. کمپینی که راه انداختن آن در بهارستان به مراتب سخت‌تر از اجرایی کردن سوال از رییس‌جمهوری است. چرا که از یک‌سو به امضاهای بیشتری نیاز دارد و از سوی دیگر حساسیت موضوعی مانند طرح عدم کفایت رییس‌جمهوری قابل قیاس با طرح سوال از او در صحن علنی نیست. ضمن اینکه سابقه طیف‌های منتقد دولت در مجلس نشان می‌دهد که آنها چندان در سکوت از ابزار قانونی خود برای برخورد با دولتی‌ها استفاده نمی‌کنند. حمید رسایی ١٠ ماه پیش، یعنی آبانماه سال گذشته طرحی برای استیضاح وزیر ارشاد تهیه کرد و دو هفته تمام درباره آن سخن گفت. دو‌هفته‌ای که طی آن تنها کمتر از ٢٠ نفر پای آن طرح را امضا کرده‌ بودند تا به دلیل کم بودن تعداد امضاها خود رسایی به این نتیجه برسد که تحویل طرح به هیات رییسه چندان منطقی نیست. دیگر طرح‌های پر شمار استیضاح وزرا نیز همواره با اظهارنظرها و موضع‌گیری‌های پر تعداد طیف منتقدان در مجلس کلید می‌خورده است. اظهارنظرهایی که عموما با هدف همراه کردن دیگر نمایندگان با این طرح‌ها انجام می‌شود.

در چنین شرایطی به نظر نمی‌رسد که طرح عدم‌کفایت سیاسی رییس‌جمهوری در سکوت این عده با سد رییس مجلس برخورد کرده باشد. توضیحات سخنگوی هیات رییسه مجلس به روزنامه «اعتماد» هم تاییدی است تلویحی بر اینکه چنین طرحی وجود خارجی ندارد. عبدالرضا مصری در پاسخ به سوال «اعتماد» درباره مطلب رسایی گفت: «مطلب آقای رسایی در صفحه اینستاگرام ایشان که یک محیط خصوصی است منتشر شده و در شاکله رسمی مجلس هیچ جایگاهی ندارد که بخواهیم درباره آن اظهارنظر کنیم. این موضوعی است که ما اصلا به آن ورود نمی‌کنیم و بهتر است خود آقای رسایی در آینده درباره آن توضیح دهد.» خود حمید رسایی هم البته توضیحی در این باره ندارد. چه آنکه او در تماس روزنامه اعتماد و در پاسخ به سوالاتی درباره همین پست جنجالی ترجیح می‌دهد سکوت کند. او تنها به «اعتماد» وعده می‌دهد که در روزهای آینده منظورش را از طرح عدم کفایت سیاسی رییس‌جمهوری مشخص خواهد کرد. روزهایی که احتمالا مواضع دیروز رسایی طی آن به فراموشی سپرده شود. خصوصا اینکه مجلسی‌ها از همین دیروز به تعطیلات سه هفته‌ای رفتند و تعطیل‌شدن جلسات علنی همیشه به معنای سرد شدن تنور بحث‌های سیاسی بوده است.