رخنه داعش‌های خطرناک در نشریات ایرانی
این خواهندگان داعش در ایران همچنین استدلال می کنند که نمی توان قدرت داعش را انکار کرد؛ پس ایران علاوه بر اینکه باید تلاش کند از کشتار آنها جلوگیری کند، می تواند از این نیرو برای کناره گیری از کارهای وحشیانه آنها استفاده کرده و به تدریج با گفت و گو فهم درستی از جهاد و مذاکره را به آنها بدهد.
هنگامی که در سال ۱۹۹۹ جماعت توحید و جهاد عراق تأسیس شد، کمتر کسی باور می کرد که جرقه های تشکیل یکی از وحشتناک ترین گروه های تروریستی جهان زده شده است؛ اما پنج سال بعد یعنی سال ۲۰۰۴ جماعت توحید و جهاد عراق به شبکه القاعده پیوست و به القاعده عراق مشهور شد تا خبر از آغاز دوران مصیبت باری در عراق بدهد.
به گزارش تابناک القاعده عراق که در ابتدا همانند نطفه یک نوزاد ضعیف قابل حذف بود، به دلیل غفلت دولت و ملت عراق به سرعت رشد کرد و با گروه های مخالف دولت عراق هم پیمان شد تا در ۱۳ اکتبر سال ۲۰۰۶ دولت اسلامی عراق را تشکیل دهد.
همزمان با فرارسیدن سال ۲۰۱۱ و آغاز اعتراض های سیاسی در بسیاری از کشورهای عربی و سرایت این اعتراض ها به کشور سوریه در سال ۲۰۱۳ نیروهای دولت اسلامی عراق از فرصت به دست آمده استفاده کردند، به خاک سوریه وارد شدند و ضمن هم پیمان شدن با گروه های معترض سوری نام جدید دولت اسلامی عراق و شام (داعش) را نیز برای خود انتخاب کردند.
داعش از سال ۲۰۱۴ و پس از تصرف شهرهای مهمی مانند الرقه، الرمادی، فلوجه، موصل، تکریت، الانبار و تصاحب منابع بسیار مالی و تجهیزات نظامی همچنین چاپ اسکناس با واحد دینار داعش، صدور گذرنامه، ایجاد پلیس مستقل، صدور نفت، راه اندازی شبکهٔ تلویزیونی و... داعیه شکل دهی به خلافت اسلامی را رسماً به جامعه جهانی اعلام کرد.
در ادامه ضمن اشاره موردی و گذرا به برخی اقدامات غیر قانونی و غیر انسانی داعش در چند سال اخیر، به بحث اصلی مقاله پرداخته خواهد شد.
برخی از اقدامات داعش عبارت است از؛
۱ ـ اعلام تشکیل دولت مستقل بدون گذراندن مراحل دموکراتیک
۲ ـ مخالفت کلی با مرجعیت عقل
۳ ـ عدم اجازه مراجعه زن ها به پزشک و اجبار زن ها برای رعایت کامل حجاب
۴ ـ منفجر نمودن دهها هزار خانه و قتل و عام و آواره نمودن صدها هزار انسان بی گناه
۵ ـ به آتش کشیدن هزاران کتاب نفیس و قدیمی
۶ ـ تخریب بناها و اماکن تاریخی باستانی عراق و...
هرچند با هدف هماهنگی و مقابله با تهدیداتی که داعش به وجود آورده بود در سال ۲۰۱۴ ائتلاف اکتبر با حضور ۴۰ کشور جهان و بدون دعوت از ایران در پاریس تشکیل شد، این ائتلاف عملاً نتوانست مانع از پیشروی های داعش شود.
جمهوری اسلامی ایران نیز بر اساس دعوت های رسمی مسئولین عراق وارد عملیات نظامی و مشاوره ای علیه داعش شد و در بسیاری موارد از جمله آزادسازی شهر تکریت و آمرلی از دست داعش و جلوگیری از سقوط بغداد، نقش بی بدیلی ایفا کرد.
حال اگر واقعیت هایی که در بالا از جمله اجماع جهانی برای مقابله با داعش و اقدامات وحشیانه داعش را در یک سوی ترازو قرار دهیم، بناچار باید در آن سوی ترازو، دولت ملت هایی را قرار دهیم که چشم هایشان را بر همه ی این حقایق بسته اند و دانسته یا نادانسته به حمایت از این گروه می پردازند.
بدون شک، خرید نفت ارزان، ایجاد تهدید امنیتی برای جمهوری اسلامی ایران، جنگ افروزی و ایجاد شکاف میان شیعه و سنی و... از جمله دلایلی است که برخی دولت ها را مجاب کرده تا مستقیم و غیرمستقیم از این گروه تروریستی حمایت کنند و از سوی دیگر منابع مالی فراوان در اختیار داعش، شبه نظامیان فراوانی را در جای جای این کره خاکی به طمع انداخته است تا با پیوستن به داعش ضمن بر طرف کردن نیازهای مادی و جسمی همچنین عقده های روانی خود را به قیمت بریدن سر و خوردن جگر دیگر انسان ها تخلیه کنند.
اما آنچه جای تعجب دارد، این است که در کشور ایران نیز اخیراً افرادی پیدا شده اند که منافع شخصی خود و منافع ملی ایران را در قالب حمایت و به رسمیت شناختن داعش تنظیم کرده اند.
این افراد که به جرأت می توان آنها را خواهندگان و طالبان ایرانی داعش نام نهاد، با این استدلال که مانیفیست داعش مبارزه با آمریکاست، رهبر داعش حامی روش های مسالمت آمیز برای حل منازعات فرقه ای است و بر اساس پیش بینی های مطالعاتی داعش قدرتمند باقی خواهد ماند، می گویند داعش نیروی زیادی دارد و ایران می تواند از این نیرو برای کناره گیری از کارهای وحشیانه آنها استفاده کند و به تدریج با مذاکره و گفت و گو ،فهم درستی از جهاد و مذاکره را به آنها بدهد.
این خواهندگان داعش در ایران همچنین استدلال می کنند که نمی توان قدرت داعش را انکار کرد؛ پس ایران علاوه بر اینکه باید تلاش کند از کشتار آنها جلوگیری کند، باید گفت و گو با آنها را به عنوان یک استراتژی صحیح برای خود انتخاب کند تا داعش را قانع کند دست از کارهای غیرانسانی بردارد و نیرویش را برای مبارزه با غرب و اشغالگران صرف کند.
نوشته حاضر با پذیرش این حقیقت که ریشه بزرگترین مصیبت فرهنگ سیاسی جامعه ایرانی در این حقیقت است که تاریخ و سیاست تا حدود زیادی دستمایه تحلیل های آبکی شده است، خطرناک بودن اینگونه تحلیل ها و بازیچه قرار دادن سیاست و تاریخ را برای امنیت ملی اعلام می دارد.
همچنین بیان می دارد،نه تنها این گونه ابراز عقیده ها می توانند برای امنیت، منافع و حیثیت ملی زیانبار باشند، بلکه آشکارا حکایت از ناآگاهی گویندگان آن نسبت به اصول روابط بین الملل دارد و بدون شک اینگونه تاخت و تازهای ناشیانه منجر به بروز مشکلات فراوان ملی در روابط خارجی می شود و دشمنان ایران را در پیشبرد تبلیغات ایران هراسی و ایران ستیزی یاری خواهد کرد.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
