روایتی از افطار زنان کابینه روحانی

در گزارشی که در شماره روز پنجشنبه بیست و پنجم تیر ۱۳۹۴ خورشیدی به قلم فرزانه قبادی انتشار یافته، می خوانیم: در این مراسم نه خبری از تحلیل ها و نظرات کارشناسانه در مورد توافق هسته ای هست و نه جشنی با این بهانه برپاست. هر چند که بازار تبریکات گرم است و میان همسران وزرا که دور یک میز نشسته اند، کلیپ طنز مربوط به مذاکرات که در شبکه تلگرام منتشر شده است، دست به دست می شود و بحث های مربوط به توافق، آرام و آهسته در بین میهمانان ویژه در جریان است، ولی فضای حاکم فضای دیگری است. همسران دولتمردان در جمعی ساده و صمیمی به بازدید کودکانی می روند که لبریز از مهر و عشق با وجود تمام مسائل و مشکلات شان بدون هیچ سوال و درخواستی از همسر رییس جمهور و همراهانش، میزبانان کوچک شیرخوارگاه رقیه هستند. فضا آنقدر صمیمی و پرمهر است که در ابتدای ورود نمی توان تشخیص داد که کدام یک از بانوانی که در اتاق حضور دارند، همسر رییس جمهور است و کدام یک همسر دیگر وزرا. نمی دانی کدام یک از این کودکان در کنار مرکز رها شده و کدام یک به دلیل اینکه پدر و مادر صلاحیت نگهداری او را نداشتند، در روزهای ابتدای تولد راهی بهزیستی شده اند. در میان میهمانان ویژه مرکز خبری از این قضاوت ها نبود. مهر بی دریغ این زنان در فضای مرکز به گونه ای جاری بود که نمی شد رنگ قضاوت و تکبر را در هیچ کجای آن پیدا کرد. همسر حسن روحانی هر چند لبخندش را پشت حجابش پنهان کرده بود، اما کودکان صمیمی مرکز آنقدر ساده و با عشق خود را در آغوشش جا می دادند که اطمینان پیدا می کردی که حس مهربانی را پشت هیچ حجابی نمی توان پنهان کرد. در میان هیاهوهای ناشی از حضور مهمانان ارشد در اتاق های بخش کودکان، صدایی کودکانه و ساده خطاب به یکی از مهمانان شنیده می شود که می گوید: «خیلی ممنون که اومدین پیش ما» و همه شروع می کنند به قربان صدقه رفتن شیرین زبانی های کودک.

تلاش های مان برای مصاحبه با همسر دکتر روحانی تا پایان مراسم بی نتیجه می ماند، اما چند نفر از همسران وزرا حاضر به صحبت می شوند تا از حس و حال شان بعد از بازدید از مرکز بگویند. خانم رحمانی، همسر علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در مورد تجربه اش از بازدید شیرخوارگاه رقیه می گوید: «گروه خانم های وزرا یک خیریه تشکیل داده ایم به نام «روشنای امید» و کسانی که بعد از رسیدن به سن قانونی از پوشش بهزیستی خارج می شوند را تحت حمایت قرار می دهیم. حدود ۸۰ نفر را هم تا به حال تحت حمایت قرار داده ایم، در زمینه روانشناسی و کمک های مختلف در زمینه اشتغال و تحصیلات و ازدواج شان در نظر گرفته ایم. اما امروز دومین بازدید این گروه از شیرخوارگاه های تحت پوشش بهزیستی تهران است. در شهرستان ها هم ما بازدید از مراکز بهزیستی و شیرخوارگاه ها داریم. حسی که در بازدید از این مراکز به من دست می دهد، حسی است که با زبان و کلمه نمی توانم بیان کنم، یک حس درونی است. این بچه ها بی پناه هستند، و باید در حد توان مان هر کاری که می توانیم برای شان انجام دهیم. این بچه ها به آغوش مادرانه نیاز دارند، وقتی که ما را می بینند شاید این حس مادرانه را در ما حس می کنند که اینقدر با محبت برخورد می کنند.» رحمانی در پاسخ به این سوال که چقدر به عنوان همسر فردی که در تصمیم گیری های کلان کشوری نقش موثر دارد، می تواند در انتقال این مشکلات نقش داشته باشد، می گوید: «مسوولان دولت تدبیر وامید تا حد زیادی در جریان مشکلات هستند، مسوولان فعلی بهزیستی هم خوشبختانه دغدغه مند هستند و سعی می کنند از تمام امکانات و توانایی ها برای بهبود شرایط بچه هایی که تحت پوشش دارند استفاده کنند. ما هم در حد توان مان سعی می کنیم مواردی را که می بینیم، منتقل کنیم.»خانم پورمحمدی، همسر مصطفی پورمحمدی وزیر دادگستری کابینه روحانی در مورد بازدید از شیرخوارگاه می گوید: «من چندین سال است که با بهزیستی شهر قم ارتباط دارم و همکاری هایی را با هم داریم، فکر می کنم ما برای تکامل خودمان به این ارتباطات نیاز داریم، منتی بر سر کسی نیست. برای اینکه در زندگی حس مثبتی داشته باشیم و بتوانیم مفید باشیم به این شکل فعالیت ها نیاز داریم، در این بین اگر باعث خوشحال شدن بچه ها هم بشویم که سعادت بزرگ تری است.» خانم پورمحمدی می گوید: ما به عنوان همسران وزرا سعی می کنیم تا جایی که امکانش را داریم و می توانیم با مشکلات مردم از نزدیک آشنا شویم و آنها را به همسران مان منتقل کنیم و ادامه می دهد: «شخصا هر دو هفته یک بار از منازل نیازمندان بازدید دارم و از نزدیک با مشکلات شان آشنا هستم. بیشتر در حوزه اعصاب و روان و معلولین ورود پیدا کرده ام، چند ماهی است که در بحث اعتیاد بانوان هم کارهای تحقیقاتی انجام می دهیم. این معضلات چندین متولی دارد و متاسفانه هیچ کدام هم رسیدگی درستی را نمی توانند انجام دهند. باید تحقیقات همه جانبه در این زمینه داشته باشیم تا ببینیم چه راهکاری می توانیم ارایه کنیم تا این معضلات کمتر شود»، در مورد خاطره اش از این بازدیدها می گوید: «در قم خانواده ای را می شناسم که سه فرزند معلول ایزوله دارند، و یک دختر ۹ ساله سالم هم در این خانه هست، سال گذشته شب عید که برای بازدید از این خانواده رفته بودم، در کنار هدیه هایی که برای خانواده برده بودم یک جعبه شیرینی هم بود، این دختر با دیدن شیرینی آنقدر هیجان زده شد که هنوز صدای جیغ خوشحالی اش در ذهن من هست. این یک حس متناقض است که هم غمی از دیدن این شرایط در دل آدم می نشیند و هم شادی از اینکه توانسته ایم کودکی را خوشحال کنیم.»خانم دوایی، همسر محمد شریعتمداری، معاون اجرایی رییس جمهور در مورد بازدید از شیرخوارگاه می گوید: «از دیدن این بچه ها متاثر شدم که بچه هایی به این نازنینی باید بدون پدر و مادر بزرگ شوند، امیدوارم همه مردم بتوانند برای حمایت از چنین مراکزی دست به دست هم بدهند تا شرایط این بچه ها بتواند مصداق واقعی به- زیستی باشد.» خانم دوایی در حالی که تحت تاثیر قرار گرفته است، می گوید: «من واقعا در ابتدای ورودمان به یکی از اتاق ها خیلی منقلب شدم، یکی از بچه ها خودش را در آغوش من انداخت و من را با محبت بوسید، خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.» خانم دوایی در مورد فعالیت های همسران دولتمردان در دولت اصلاحات و دولت تدبیر و امید می گوید و اینکه فعالیت های شان در خیریه «روشنای امید» از دولت اصلاحات آغاز شده و همچنان هم ادامه دارد و می گویید آقای شریعتمداری خیلی عاطفی است و اگر امشب این بچه ها را می دید بیشتر از خود ایشان تحت تاثیر قرار می گرفت و ادامه می دهد: «من یک نوه دارم که حدود یک ماه است به دنیا آمده، وقتی که این بچه ها را دیدم فکر کردم که ما چطور با نوه مان رفتار می کنیم و مدام تر و خشکش می کنیم اما اینجا بچه ها خیلی از محبت و عشق خانواده محرومند.»خانم رسولی همسر عباس آخوندی، وزیر مسکن و شهرسازی دولت تدبیر و امید، فعال و پرشور و پر انرژی در حال پیگیری وضعیت کودکان از رییس بهزیستی است که به سراغش می رویم، می گوید: «ما به اصرار خودمان به شیرخوارگاه رقیه آمدیم چون فکر کردیم شیرخوارگاه آمنه به قدر کافی شناخته شده هست و باید توجه ها را به سمت مراکزی مثل اینجا که کمتر شناخته شده اند و در مناطق محروم تر شهر قرار دارند، جلب کنیم.» رسولی در مورد تجربه اش در بازدیدهای بهزیستی می گوید: «مربیانی که در مراکز بهزیستی هستند سعی می کنند در مراکز از بچه ها فقط نگهداری کنند و رشد بدهند، مادر این بچه ها نیستند، این بچه ها با مفاهیمی که بچه های عادی با آن آشنا هستند مثل مهمانی، مادر، خاله، تفریح و... غریبه اند. باید سعی کنیم در قالب شبه خانواده بچه ها را با این مفاهیم آشنا کنیم. بسیاری از کسانی که به سراغ بچه های بهزیستی می آیند کسانی هستند که خودشان یک مشکلی دارند، مثلا کسانی که خودشان بچه دار نمی شوند می آیند تا برای بچه های این مراکز مادری کنند، در حالی که نباید این طور باشد در دنیا این طور است که آدم ها عشق شان را با این بچه ها تقسیم می کنند، مثلا کسی که دو فرزند سالم دارد سرپرستی یک بچه معلول را تقبل می کند و یا سعی می کند فضای خانواده را برای بچه های بی سرپرست فراهم کنند، نباید این طور فکر کنیم که بچه های بهزیستی فقط متعلق به کسانی هستند که بچه دار نمی شوند، این بچه ها بچه تمام ما هستند.» رسولی درمورد نقش همسران دولتمردان در طرح و حل مشکلات سطوح مختلف جامعه می گوید: «ما در مورد سیستم بهزیستی سعی کردیم از پایین ترین سطوح ورود پیدا کنیم چون اگر از سطح مدیریتی وارد می شدیم بازهم یک سری مشکلات را نمی دیدیم، اما وقتی از سطوح پایین تر ورود کنیم مشکلات را از نزدیک می توانیم لمس کنیم و بعد از این دیدن باید با تمام توان برای رفع آنها تلاش کنیم.»در پایان مراسم محسنی بندپی، رییس سازمان بهزیستی ضمن خوشامدگویی به میهمانان هدیه ۱۵ میلیون تومانی همسر رییس جمهور را به مدیر شیرخوارگاه آمنه تقدیم کرد.