تحلیل یک بازیگر از بازی دیپلمات‌های ایرانی

ضا بهبودی بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون در روزنامه اعتماد نوشت:

مفهومی در تحلیل درام وجود دارد که به «کنش سراسری » معروف است. اینکه یک متن دراماتیک در نهایت می‌خواهد با مخاطبانش چه کند؟ چه اثری روی آنها بگذارد؟ با ادراکات و عواطف و نگاه آنها به پیرامون چه کند؟

تشخیص و تحلیل درست این مفهوم در یک متن، راهگشای همه آن چیزهایی است که مثلا در تئاتر منجر به اجرا می‌شود. یک اجرای درست از یک متن نمایش منوط به فهم و تشخیص درست در کنش سراسری آن است.

اما جالب اینجاست که نباید این کنش سراسری را بازی کرد! بلکه باید با انتخاب فعالیت‌های درست و کنش‌های فرعی و اجرای درست لحظه به لحظه یک متن، کم‌کم کنش سراسری را به جهان مخاطب منتقل کرد.

در پایان، مخاطب به ادراک و فهمی از متن می‌رسد که از رهگذر هزارویک عنصر دیداری و شنیداری و عوامل به دست آمده است. اما در کنار این عوامل موثر در یک اجرای درست، نقش بازیگران انکارناشدنی است.

بازیگر بد، بازیگر زیاده‌خواهی است که فقط می‌خواهد«نقش» او پررنگ‌تر شود، دیالوگ‌های بیشتری ادا کند، بیشتر دیده شود، زیباتر به نظر برسد و بیشترین تمرکزش در قسمت تماشاگران است! فارغ از اینکه همه این کارها آیا در جهت تحقق کنش سراسری است یا صرفا پاسخگوی چند لحظه از یک کلیت است؟

مصالح عالیه یک کشور، حکم همان کنش سراسری را دارد. باید آن را فهمید و در جهت تحقق آن کوشید.

اگر ادراک درستی از یک متن وجود نداشته باشد به اجرای درستی هم منتهی نمی‌شود. بماند که همیشه بین ادراک و اجرای آن فاصله‌ای است که رفع آن به مدد سال‌ها مطالعه و کار عملی به دست می‌آید.

ویژگی تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای فقط در همین زمینه است: ادراک درست از شرایط جهان و ایران و انتخاب کنش‌های درست و موثر که به سمت تحقق اهداف عالیه حرکت کند. از خود می‌پرسم علت پیروزی در این توافق چیست؟ آیا «کنش سراسری» تغییر کرده است یا بازیگران تواناتری به اجرای لحظه به لحظه درام مذاکرات مشغول بوده‌اند؟ تا آن موقع، به احترام این بازیگران بلند می‌شویم و خسته نباشید می‌گوییم.