هشدارهایی برای روزهای بعد از توافق!

روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله خود نوشت: اطلاعات، اخبار و اظهارات دست اندرکاران مذاکرات هسته ای ایران و ۱+۵ همگی از حتمی بودن امضاء توافق نامه حکایت دارند. اگر این پیش بینی تحقق یابد، قطعاً همان چیزی امضا خواهد شد که از نظر طرف ایرانی مذاکرات «توافق خوب» دانسته می شود. زیرا گروه مذاکره کننده ایرانی فقط چیزی را امضا خواهد کرد که در آن، خطوط قرمز اعلام شده توسط رهبر معظم انقلاب رعایت شده باشد.

این مقاله در ادامه می افزاید: موفقیت آمیز توصیف شدن سفر «آمانو» مدیر کل آژانس بین المللی انرژی اتمی به تهران و اخباری که از پس گرفته شدن زیاده خواهی های آمریکا درخصوص بازرسی مراکز نظامی و نظارت های غیرمتعارف مربوط به فعالیت های هسته ای دردست می باشد، نشان می دهد که راه برای رسیدن به یک توافق خوب هموار شده است. قطعاً تحریم ها هم باید طبق نظر مسئولین ایرانی یکجا لغو شوند تا توافق خوب تحقق یابد.

رسیدن به توافق و برچیده شدن پرونده مذاکرات هسته ای ایران و ۱+۵ تنها راهی است که برای غرب به ویژه آمریکا باقی مانده است. آمریکا به خوبی می داند که با گزینه نظامی نمی تواند دانش هسته ای ایران را نابود کند یا از کار بیاندازد. حربه تحریم هم زنگ زده شده و ناکارآمدی آن به اثبات رسیده بطوری که خود دولتمردان آمریکائی نیز از آن قطع امید کرده اند. گزینه سوم، که تنها گزینه باقی مانده برای آمریکا در موضوع فعالیت های هسته ای ایران است، رسیدن به توافقی است که نشان دهد ایران درصدد دست یابی به سلاح اتمی نیست و در عین حال به فعالیت های خود در زمینه فناوری هسته ای صلح آمیز و تحقیقات در این رشته ادامه خواهد داد.

چانه زنی ها، تحریم ها و فشارهای آمریکا و همدستانش در ۱۲ سال گذشته نشان داده است که این روش به جائی نمی رسد و با جمهوری اسلامی ایران باید با زبان منطق سخن گفت و با اعتراف به حقوق قانونی ملت ایران و رعایت آن می توان به این ماجرا خاتمه داد.

این واقعیت را دولت یازدهم و گروه مذاکره کننده منتخب این دولت توانست به طرف غربی بفهماند و راه را برای رسیدن به توافقی که مبنی بر این واقعیت ها باشد باز نماید. بعد از امضاء توافق نامه، حداقل سه واقعیت را باید دولت و ملت ایران در نظر داشته باشند و به دقت آنها را رعایت نمایند.

اول آنکه درست مثل دوران مذاکرات که حیله گری ها و بد عهدی های زیادی از طرف مقابل به ویژه آمریکا دیده شد، چنین وضعیتی برای بعد از امضاء توافق نامه نیر قابل پیش بینی است. طرف ایرانی باید با دقت کامل بر اجرای دقیق مفاد توافق بالاخص بخش تحریم ها نظارت و از این طریق حقوق ملت ایران را بطور کامل استیفا نماید. از طرف ایران، با توجه به عملکرد روشنی که دارد و با در نظر گرفتن این واقعیت که اصولاً اعتقادی به تولید سلاح اتمی ندارد، تضمین های لازم برای اجرای صحیح توافق نامه وجود دارد. بنابر این، تمام تلاش ها و توجهات باید بر این نکته متمرکز باشد که طرف مقابل به تعهدات خود عمل نماید و تخطی و بدعهدی نکند. قطعاً اگر تضمین های لازم در متن توافق نامه گنجانده شوند، اطمینان بیشتری به انجام صحیح تعهدات طرف مقابل وجود خواهد داشت.

دوم آنکه دولت و ملت ایران، در عین حال که از رهگذر امضاء توافق نامه هسته ای و اجرای آن به گشایش هائی از نظر اقتصادی به ویژه با آزاد شدن دارائی های بلوکه شده خود خواهند رسید، همواره باید برای پیامدهای بدعهدی احتمالی طرف مقابل آمادگی داشته باشند. به یاد داشته باشیم که آمریکا و بطور کلی غرب با نظام جمهوری اسلامی ایران به خاطر اصول و معیارهای این نظام مشکل دارد و حل شدن مساله هسته ای به معنای برطرف شدن این مشکل نیست. به همین دلیل، ما باید همواره آماده مواجهه با کینه توزی ها و دشمنی های غرب به ویژه آمریکا باشیم و خود را از گزند این دشمنان قسم خورده در امان ندانیم. امضاء توافق نامه نباید ما را از برخوردهای خصمانه دشمنانمان در خطوط اصلی مورد اختلاف آنان با ما غافل نماید.

و سوم آنکه در هر حال ما باید پیوند خود با اقتصاد مقاومتی را حفظ کنیم و آن را اصلی ترین محور ترسیم کننده خطوط اقتصادی کشورمان بدانیم.

اقتصاد مقاومتی برای ملت ایران با توجه به شرایط جهان و منطقه و با عنایت به دشمنی هائی که علیه نظام اسلامی وجود دارد، یک استراتژی است. به اقتصاد مقاومتی هزگر نباید به عنوان یک تاکتیک و برنامه کوتاه مدتی که در مقطع خاصی به آن نیاز داریم نگاه شود. ما حتی با قطع نظر از دشمنی ها و شرایط جهانی و منطقه ای، به فرهنگ اقتصاد مقاومتی برای حل بسیاری از مشکلاتی که در بخش های تولید و مصرف و نوع تقسیم ثروت در کشورمان داریم بشدت نیازمندیم. در همین ماه مبارک رمضان، علیرغم آنهمه تذکر که درباره ضرورت ترک شکم بارگی و لزوم توجه به نیازمندان داده می شود، اسراف ها، زیاده روی ها و اتلاف شدید نعمت های خدا در جامعه ما آنچنان زیاد است که نمی توان چنین وضعیتی را با یک جامعه اسلامی منطبق دانست. وجود بیش از ۲۰۰ هزار خانواده محتاج به نان شب در تهران - آنگونه که شهردار تهران می گوید - و این واقعیت تلخ که بیش از ۱۵ میلیون نفر در کشور، زیر خط فقر دارند، دولت و ملت را ملزم به تلاش برای ایجاد تغییرات اساسی در شیوه تقسیم ثروت و چگونگی الگوی مصرف می نماید. اینها محورهای مهمی برای حرکت در چارچوب اقتصاد مقاومتی هستند.

نظام جمهوری اسلامی اگر نتواند عدالت را به صورت همه جانبه در جامعه ایرانی محقق نماید، به رسالت خود عمل نکرده است. التزام به اقتصاد مقاومتی، علاوه بر مصونیت بخشیدن به کشور در برابر تهاجمات، عامل مهمی در تحقق عدالت نیز خواهد بود.