آخرین چیزی که مردم منتظرش بودند؛
اوج جنگ بین سرخابیها!
داستان را همه میدانید؛ لیگ نیمهکاره مانده و فدراسیون در صدد است با اتکا به جدول فعلی، سه تیم نخست را به لیگهای اول و دوم آسیا بفرستد. این موضوع مورد اعتراض شدید سایر باشگاهها و از جمله پرسپولیس قرار گرفته که دنبال فرمولهای دیگری است تا خودش را به آسیا برساند. سرخها مثلا از برگزاری یک تورنمنت ششجانبه برای تعیین تکلیف نهایی لیگ سخن میگویند، یا عقیده دارند جدول پایانی نیمفصل اول باید ملاک قرار بگیرد، چرا که در آن زمان همه تیمها لااقل یک بار با هم بازی کرده بودند. این رویه، مورد انتقاد شدید استقلال قرار گرفته و جنگ را به سطحی بالا کشانده است.
شاید بنزین روی آتش، مصاحبه عجیب سهراب بختیاریزاده بوده باشد. سرمربی استقلال در بخشی از مصاحبهاش میگوید: «ممکن بود شما در صدر جدول باشید. من خودم به شخصه اعتقادم این بود که لیگ امسال تمام شود، مثل یکی دو کشور دیگر که این مشکل برایشان پیش آمده بود. ولی وقتی شما میآیید یک چیز عجیبوغریب میگویید، مثلا اینکه ۶ یا ۷ تیم بیایند و بازی کنند، این یک ذهنیت پیش میآورد و آن یعنی پوئن دادن به یک تیم خاص. تیمی که هفت امتیاز از صدر جدول عقبتر است، بیاییم اینطوری کمکش کنیم و یک تورنمنت شش، هفت روزه بگذاریم؟ کسی که اینطوری قضاوت میکند، به شما بگویم در لحظههایی که نیاز باشد حتما فساد میکند. کسی که صادقانه نمیآید بگوید جنگ است، ما مشکلات بزرگتری داریم، استقلال، تراکتور و سپاهان الان در رتبههای بالاتری قرار دارند و انشاءالله ما سال بعد رقابت میکنیم، چنین ذهنیتی ایجاد میکند.»
باشگاه پرسپولیس واکنش تندی به این مصاحبه نشان داد و از بختیاریزاده شکایت کرد. قرمزها همچنین در اعتراض به تصمیم فدراسیون، نامهای به مسعود پزشکیان، رئیسجمهوری نوشتهاند که باشگاه استقلال آن را زیر سوال برده است. علی تاجرنیا، رئیس هیاتمدیره استقلال در این مورد میگوید: «فارغ از هر نیت و انگیزهای، چنین اقدامی یک پرسش اساسی را پیش روی جامعه فوتبال قرار میدهد، اینکه آیا حل اختلافات و مطالبات ورزشی باید از مسیر نهادهای تخصصی فوتبال پیگیری شود یا از مسیر مداخله سیاسی؟ تصمیمات مرتبط با مسابقات، سهمیهها و نمایندگان کشورها باید صرفا بر اساس ضوابط ورزشی، مقررات مصوب و سازوکارهای حقوقی فوتبال اتخاذ شود، نه از طریق فشار سیاسی، رسانهای یا مداخلات بیرونی. اعتراض به فرآیندها و تصمیمات، حق طبیعی هر باشگاه است، اما مسیر این اعتراضها مشخص است و باید از طریق فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ، کمیتههای قضایی و در نهایت مراجع بینالمللی پیگیری شود. دعوت از مقامات سیاسی برای ورود به چنین موضوعاتی نه تنها کمکی به عدالت فوتبالی نمیکند، بلکه میتواند اصل عدالت را نیز زیر سوال ببرد، چرا که عدالت زمانی معنا پیدا میکند که همه در برابر قانون برابر باشند و سطح دسترسی به قدرت سیاسی، تعیینکننده نباشد.»
