نیمی از کارجویان، پیشنهاد شغلی را به‌خاطر راه دور رد می‌کنند

«ویکی سالمی»، کارشناس شغلی در موسسه پژوهشی «مانستر» معتقد است با وجود شرایط دشوار بازار کار، کارکنان بیش از گذشته متوجه شده‌اند که رفت‌وآمد طولانی تا محل کار چه تاثیری می‌تواند بر سلامت و هزینه‌های زندگی آنها داشته باشد.

گزارشی که مانستر منتشر کرده می‌گوید ۴۹ درصد افراد جویای کار دست‌کم یک بار در طول دوران کاری خود یک پیشنهاد  شغلی را فقط به این دلیل رد کرده‌اند که مسیر رفت‌وآمدشان بیش از حد طولانی و یا پرهزینه بوده است. همچنین افزایش قیمت بنزین باعث شده ۶۵ درصد افراد در جست‌وجوی شغل، گزینه‌های خود را محدودتر و دقیق‌تر کنند. این نظرسنجی که در ژوئیه ۲۰۲۶ توسط شرکت «پول‌فیش» انجام شد، از ۱۰۰۵ فرد شاغل بزرگسال در آمریکا خواست به پرسش‌های چندگزینه‌ای درباره تاثیر رفت‌وآمد و افزایش هزینه‌های زندگی بر جست‌وجوی شغل پاسخ دهند.

سالمی توضیح می‌دهد: «افرادی که به دنبال کار هستند، آگاهانه تصمیم می‌گیرند و کل مجموعه مزایای یک پیشنهاد شغلی را در نظر می‌گیرند که زمان و هزینه رفت‌وآمد هم بخشی از آن است. آنها فقط به حقوق نگاه نمی‌کنند تا تصمیم بگیرند که آیا شغل مورد نظر را قبول کنند یا نه. کارکنان و جویندگان کار واقعا دارند تعادل میان کار و زندگی و همچنین سلامت خود را در اولویت قرار می‌دهند.»

«کیا عبدل» ۳۳ ساله قبل از آنکه بتواند چند شغل کاملا دورکار پیدا کند، روزانه بیش از هشت ساعت در مسیر رفت‌وآمد بود. او می‌گوید زمانی که ۲۲ سال داشت و تازه دانشجوی کارشناسی ارشد شده بود، ساعت ۴ صبح از خواب بیدار می‌شد، سه ساعت در مسیر رفت‌وآمد به محل کارش در یک شرکت زیست‌فناوری بود، سپس سه ساعت دیگر رانندگی می‌کرد تا به کلاس برسد و بعد از آن ۴۵ دقیقه دیگر تا خانه رانندگی می‌کرد. او می‌گوید ترکیب رفت‌وآمد طولانی، ترافیک سنگین و گرمای لس‌آنجلس فشار زیادی به سلامت او وارد کرده بود.

عبدل می‌گوید سه ماه پس از شروع کارش، در همان یک هفته تقریبا دو بار نزدیک بود تصادف کند، چون پشت فرمان خوابش برده بود. همان زمان بود که تصمیم گرفت قراردادش را فسخ کند. الان هفت سال از آن دوران می‌گذرد و عبدل که در حوزه حقوق فعالیت می‌کند، دیگر رفت‌وآمدی به محل کار نداشته است. او می‌گوید که وقتی دنبال کار می‌گردد، هر شغلی که مستلزم رفت‌وآمد طولانی باشد را بدون فکر کردن رد می‌کند.

او در این زمینه تنها نیست. بر اساس گزارش مانستر، برای ۳۰ درصد از افراد جویای کار، هیچ مشوقی، حتی حقوق بالاتر یا مزایای مربوط به رفت‌وآمد، نمی‌تواند آنها را به پذیرفتن رفت‌وآمدی نامناسب متقاعد کند.

«اوا بدل» ۲۵ ساله در سال ۲۰۲۵ برای پذیرفتن شغلی که تنها ۱۰ دقیقه با خانه‌اش فاصله داشت، کاهش حقوق بسیار قابل‌توجهی را پذیرفت. استودیوی یوگایی که قبلا در آنجا مدیریت می‌کرد، مستلزم ۳۰ دقیقه رانندگی در بزرگراه بین ‌شهری بود و او می‌گوید این موضوع باعث می‌شد احساس کند از خانه و محیط زندگی‌اش جدا شده است.

بدل می‌گوید قیمت بنزین نیز بر تصمیم او برای ترک شغلش تاثیر گذاشت. ۶۵ درصد افراد می‌گویند افزایش قیمت بنزین باعث شده در انتخاب شغل تغییراتی ایجاد کنند و ۲۳ درصد نیز می‌گویند به دلیل افزایش قیمت بنزین، به دنبال شغل‌هایی نزدیک‌تر به خانه هستند. بدل می‌گوید معمولا فقط برای بنزین ماهانه حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ دلار هزینه می‌کرد. با وجود کاهش حقوق، شغل جدید باعث شد هزینه رفت‌وآمد ماهانه او نیز حدود ۱۰۰ دلار کمتر شود.

حدود ۷۰ درصد نیروی کار آمریکا، با خودرو به محل کار می‌روند. بر اساس داده‌های اداره سرشماری آمریکا، میانگین زمان رفت‌وآمد در سال ۲۰۲۴ به ۲۷.۲ دقیقه رسید که نسبت به میانگین ۲۶.۸ دقیقه‌ای در سال ۲۰۲۳ افزایش یافته است. همچنین طبق اعلام «انجمن اتومبیل آمریکا» میانگین قیمت ملی بنزین در ۲۳ سپتامبر به ۴.۴۷ دلار رسید که ۴۱ درصد بیشتر از میانگین ۳.۱۷ دلاری در یک سال قبل بود.

زمان رفت‌وآمد نیز به تدریج در حال افزایش بوده است. جدیدترین داده‌های موجود اداره سرشماری آمریکا نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۴ میانگین زمان رفت‌وآمد ۲۷.۲ دقیقه بوده که از میانگین ۲۶.۸ دقیقه‌ای در سال ۲۰۲۳ بیشتر است.

بدل در مارس ۲۰۲۶ کار جدیدی را در یک سازمان غیرانتفاعی آغاز کرد که حقوق و مزایای بهتری داشت و در عین حال مسیر رفت‌وآمدش نیز کوتاه بود. برای عبدل، دورکاری این امکان را فراهم کرده که همزمان تحصیلات خود را در رشته حقوق به پایان برساند. سالمی می‌گوید دغدغه مربوط به رفت‌وآمد می‌تواند فرصتی باشد تا کارفرمایان و جویندگان کار در مورد پیشنهاد نهایی و بسته مزایا «خارج از چارچوب فکر کنند» و به یک راه‌حل میانه برسند. به گفته او: «برخی شرکت‌ها ممکن است از قبل کمک‌هزینه یا مزایایی برای کاهش یا جبران بخشی از هزینه‌های رفت‌وآمد ارائه دهند. اما اگر چنین چیزی وجود نداشته باشد، جویندگان کار قطعا می‌توانند تلاش کنند درباره آن مذاکره کنند.»

با توجه به اینکه نشانه‌ای از کاهش هزینه‌های رفت‌وآمد دیده نمی‌شود، قانون‌گذاران آمریکا در تلاشند هزینه‌های کارکنانی را که حضوری کار می‌کنند کاهش دهند. نمایندگانی از هر دو حزب اصلی، طرحی با عنوان «قانون کاهش هزینه‌های رفت‌وآمد» ارائه کردند که با هدف کاهش هزینه‌های رفت‌وآمد شخصی، از جمله هزینه بنزین، حمل‌ونقل عمومی و عوارض جاده‌ای، تهیه شده است. در صورتی که این طرح تصویب شود، افراد برای رفت‌وآمد می‌توانند سالانه تا سقف ۴۰۸۰ دلار از پرداخت مالیات بر درآمد فدرال معاف شوند.

منبع: CNBC