هادی حجازیفر درباره وضعیت تئاتر در بخش خصوصی:
صورتمان را با سیلی سرخ نگه داشتهایم
او درباره راهاندازی سالن شماره دو تئاتر هامون گفت: با توجه به نگاهی که من و تیم هامون به فعالیتهای نمایشی داریم که باید مبتنی بر سلامت، عدم تعدد و انتفاعی نبودن، باشد، این سالن اضافه شد تا تئاتر هامون بتواند به حیات خود ادامه بدهد زیرا ما برای تامین هزینههای سالن، تعداد اجراها را بالا نمیبریم تا از کیفیت نمایشها کاسته نشود. او گفت: از آنجاکه این سالن در جنگ اخیر هم دچار آسیبدیدگی شد، در زمان بازسازی، تصمیم گرفتیم با اضافه کردن بخشی از فضا، سالن دو را هم راهاندازی کنیم و تلاش کردیم سالن استاندارد و صمیمی و خوبی شود.
این کارگردان و بازیگر درباره تاثیر شرایط اجتماعی و سیاسی بر مجموعههای خصوصی و در پاسخ به اینکه شرایط چقدر برای تداوم فعالیت مجموعههایی خصوصی مهیاست، گفت: واقعا هیچگونه شرایطی مهیا نیست و ما هم صورتمان را با سیلی سرخ نگه داشتهایم. اگر دستکم ثبات اجتماعی وجود داشته باشد و این اطمینان را داشته باشیم که قرار نیست چند روز دیگر سالنمان تعطیل بشود، میتوانیم برنامهریزی کنیم ولی مساله اینجاست که نمیتوان برنامهریزی کرد.
حجازیفر افزود: همین الان هم در این شرایط و با یک حساب و کتاب ساده، سالن ما باید تعطیل شده بود و ما باید آن را واگذار میکردیم ولی به دلیل زحمت و عمری که از من و دیگر اعضای مجموعه برای تداوم فعالیت این مجموعه رفته، به این فکر کردیم آخرین تلاشمان را هم به کار بگیریم و هر کدام دنبال جذب سرمایه بودهایم و همه این فعالیتها را به شکل شخصی انجام دادهایم.
او با بیان اینکه تئاتر هامون کاملا با سرمایه شخصی اداره میشود، گفت این تئاتر ریالی پول دولتی یا غیردولتی دریافت نمیکند که البته افتخاری هم نیست چون تئاتر و محیطهای فرهنگی بدون حمایت دولت نمیتوانند به حیات خود ادامه دهند. همین الان بهرهبرداری از بسیاری از فضاهای هنری در سراسر کشور به دلیل نبود نیرو و فرسودگی، دچار مساله است. ما هم فعلا به فعالیتمان ادامه میدهیم و نمیدانم تا کی میتوانیم سرپا بمانیم ولی هر لحظه، خطرات را حس میکنیم.
حجازیفر در پاسخ به اینکه راهاندازی سالن شماره دو تئاتر هامون نوعی ریسک است، گفت: مدام داریم ریسک در ریسک میکنیم ولی امیدواریم بتوانیم به فعالیت خود ادامه بدهیم. مثلا با حضور خانم نوریشاد داریم آکادمی تئاتر هامون را برای فعالیتهای آموزشی در زمینه تئاتر کودک و عروسکی و بزرگسال شکل میدهیم و فعالیتهای آموزشیمان را آغاز کردهایم. امیدواریم همه اینها دست به دست هم بدهند که بتوانیم خروجی داشته باشیم، فقط برای اینکه این سالن را بتوانیم حفظ کنیم.
او در پاسخ به اینکه خودش بعد از چند سال دوری از تئاتر تصمیمی برای کارگردانی دارد، گفت: امیدوارم سال آینده بتوانم نمایشی را به صحنه ببرم. فعلا باید در سینما کار کنم تا بتوانیم اینجا را سرپا نگه داریم. پیشنهاد بازی در تئاتر زیاد مطرح شده ولی چون تعریفم از بازیگری در تئاتر خیلی سختگیرانهتر از سینماست، سختتر به پذیرش میرسم.
محمد لقمانیان، بازیگر و هنرمند نمایش عروسکی نیز که یکی از نخستین مدرسانی است که دوره آموزشی «جانبخشی به عروسک مقابل دوربین» را برگزار کرده گفت: بهترین ایده برای تماشاخانههای خصوصی و مستقل این است که صبحها خالی نمانند و خیلی خوب است که در کنار فعالیتهای اجرایی، صبحها کلاسهای آموزشی برگزار کنند. بهخصوص که دچار فقر آموزش هستیم. هرچند در فضای مجازی به نظر میرسد بسیاری از دوستان مشغول برگزاری کلاس هستند، ولی در تهران با این جمعیت، نیازمند کلاسهای متعدد هستیم. بر اساس تجربه شخصی خودم، عجیب است که کلاسهای آموزشی عمدتا در مناطق مرکزی شهر جواب میدهد و در مناطق شمالی و جنوبی کمتر بازدهی دارد. درحالیکه این فعالیتها بهتر است در یک نقطه متمرکز نشود.
او با ابراز تاسف از جای خالی زنگ تئاتر در مدارس گفت: از زمان من که دهه شصتی هستم، زنگ هنر، شامل خوشنویسی و نقاشی بود و الان هم که پسرم دانشآموز است، مدارس ما همین وضعیت را دارند و متاسفانه همیشه جای تئاتر خالی است، درحالیکه تئاتر، یک هنر زیربنایی است و هر کسی که بتواند حرف بزند و راه برود میتواند در کلاس تئاتر شرکت کند و از مزایای آن بهرهمند شود چون اساس آن مهارتهای ارتباطی است ولی اگر بچهای استعداد یا علاقه نداشته باشد نمیتواند در کلاس نقاشی یا موسیقی موفق بشود ولی در تئاتر، بحث مهارتهای انسانی است که به کار هر کسی میآید. وقتی جای آن در مدارس خالی است، باید در آکادمیها آن را جستوجو کنیم. در این بین برخی آکادمیها نگاه تجاری دارند و برای دورههای آموزشی مبالغی بسیار سنگین دریافت میکنند ولی بعضی دیگر مانند هامون نگاه تجاری ندارد چون دستاندرکاران آن همگی دانشآموختگان تئاتر هستند و نگاهشان فرهنگی است. آنان دغدغهمند هستند و دنبال کاسبی نیستند.
