کارگردان نمایش «رویای برفی» تاکید کرد
ضرورت آرامشبخشی به کودکان در شرایط بحرانی
مریم خاکسار تهرانی، کارگردان این نمایش، در گفتوگو با ایسنا با ارائه توضیحاتی درباره این اثر نمایشی از ضرورت آرامشبخشی به کودکان در شرایط بحرانی گفت.او درباره اجرای نمایش خود در مقطع فعلی توضیح داد: «به عنوان کسی که سالها در تئاتر کودک و نوجوان کار کرده، باید بگویم تئاتر همیشه در دل زمانه نفس میکشد، با تمام تلخیها و پیچیدگیهایش. از نگاه من، اجرای تئاتر کودک در این شرایط نه انکار رنج است و نه فاصله گرفتن از مسوولیت اجتماعی. برعکس، نوعی مراقبت فرهنگی است. ما جهانی کوچک و قابلفهم میسازیم که در آن میشود از دست دادن، ترس، امید و دوستی را تجربه کرد.»
تهرانی اضافه کرد: «اینکه نمایش ما در مقطعی روی صحنه رفت که حال عمومی جامعه و حالمان مساعد نیست،نه از سر بیتوجهی به شرایط، بلکه دقیقا از دل همان شرایط بیرون آمده. ما با اثری درباره خردسال و کودک مواجه هستیم؛ دورهای که انسان هنوز امکانِ رؤیا دیدن و خیالپردازی را از دست نداده. در چنین زمانهایی، شاید بیش از هر وقت دیگر، جامعه به یادآوری همین لایههای انسانی نیاز دارد. زندگی کودکانه متوقف نمیشود، حتی در روزهای سخت.»
او با بیان اینکه ما معتقدیم چراغ تئاتر همیشه باید روشن باشد، اضافه کرد: «وقتی بزرگترها خسته و نگرانند، کودک بیش از همیشه به فضایی نیاز دارد که در آن احساس امنیت، شنیده شدن و شادی کند. اگر هنر بتواند حتی برای ساعتی این امکان را فراهم کند، وظیفهاش را انجام داده است.»
خاکسار تهرانی در پاسخ به اینکه تئاتر کودک در شرایط بحرانی چقدر میتواند در ایجاد آرامش برای کودکان مفید باشد، گفت: «کودکان در خلأ زندگی نمیکنند. آنها اضطراب بزرگترها را حس میکنند، حتی اگر واژههایش را ندانند. تئاتر تجربه لذتبخش جمعی است. کودک در سالن تئاتر میفهمد که تنها نیست؛ دیگران هم میخندند، میترسند، هیجانزده میشوند. این همدلیِ ساده، در زمانهای که اضطراب جمعی بالاست، تاثیر عمیقی بر او دارد.»
نمایش «رویای برفی» هر روز ساعت ۱۷ به مدت ۴۰دقیقه در سالن گلستان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان روی صحنه میرود. در خلاصه داستان این نمایش آمده: «در سرزمینی رویایی، دو دوست بامزه به نام «برفی» و «پشمی» کنار هم زندگی میکنند. همهچیز خوب پیش میرود تا اینکه یک اتفاق کوچک باعث عصبانیت برفی و خراب شدن دوستیشان میشود. برفی عصبانی میشود، خیلی عصبانی و این عصبانیت باعث میشود تنها شود و...تنهایی برفی، شروعِ فکر کردن، آغاز دلتنگی و پیدا کردن معنی دوستی واقعی است.»
