پایان ماه عسل ۸۰ ساله
دنیای اقتصاد: یک اعلام موضع عجیب اسرائیل را غافلگیر کرد.
به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-محمد حسین باقی: درست در روز برگزاری انتخابات در آمریکا (۳ نوامبر برابر با ۱۲ آبان ماه)، دونالد ترامپ اظهارنظری کرد که در ظاهر عادی و گذرا به نظر می‌رسید؛ او گفت که کمک‌هزینه سالانه ۳.۸ میلیارد دلاری را که ایالات متحده در اختیار ارتش اسرائیل قرار می‌دهد، قطع خواهد کرد. در زمان صلح، این کمک‌ها حدود یک‌ششم بودجه دفاعی اسرائیل را تشکیل می‌دهد؛ این کمک همچنین شاهرگ حیاتی در قلب اتحاد آمریکا و اسرائیل است که ارتش‌های دو طرف را به یکدیگر پیوند می‌دهد. تا صبح آن روز، مقام‌های اسرائیلی بر این باور بودند که در میانه مذاکرات برای تمدید یادداشت تفاهم ده‌ساله کمک‌های نظامی آمریکا هستند؛ توافقی که در اصل توسط باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، امضا شده بود. اما پس از آن، سخنان ترامپ در شبکه «فاکس نیوز» مطرح شد. یک مقام نظامی اسرائیلی که به تازگی برای گفت‌وگو درباره تمدید این توافق تا سال های پس از ۲۰۲۸ به واشنگتن سفر کرده بود، با بهت و حیرت می‌گوید: «به همین سادگی، پرونده‌اش را بست؟»
«مهول سریواستاوا»، «ابیگیل هاسلونر» و «جیمز شاتر» در گزارشی تحلیلی برای «فایننشال تایمز» نوشتند، این یک چرخش استثنایی (و آشکار) علیه اسرائیل و به‌ویژه نخست‌وزیر آن، بنیامین نتانیاهو، بود؛ کسی که رابطه خود با رئیس‌جمهور دمدمی‌مزاج آمریکا را به سنگ بنای شخصیت سیاسی خودش تبدیل کرده بود، اما ممکن است در نهایت بیش از حد روی این موضوع حساب باز کرده باشد. هم «دنیس راس»، مذاکره‌کننده پیشین آمریکا در امور اسرائیل، و هم «پیتر ولش»، سناتور دموکرات از ایالت ورمونت، به «فایننشال تایمز» می‌گویند که «تغییری بنیادین» در روابط دو طرف رخ داده است؛ اتحادی که به تعریف خاورمیانه مدرن و فراتر از آن کمک کرده بود. بسیاری دیگر از مقام‌های فعلی و پیشین نیز با این نظر موافق‌اند. آمریکایی که پس از حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به حمایت از اسرائیل برخاست، اکنون از نحوه پیشبرد جنگ در غزه و پیامدهای جنگ ایران (که بسیاری در آمریکا معتقدند اسرائیل آن را مهندسی و طراحی کرده است) عقب‌نشینی کرده و روی گردانده است.
این درک رو به رشد از قلب دولت امریکا گرفته تا مناطق مرکزی غرب میانه (Midwest) وجود دارد که ابرقدرت برتر جهان توسط متحد کوچک‌تر خود بازی خورده و به جنگی بسیار پرهزینه کشانده شده که اکنون برای خروج از آن در تقلاست. خشم آمریکایی‌ها از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران یکی از عوامل اصلی عملکرد فاجعه‌بار حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای ۳ نوامبر بود که بسیار دور از انتظارات این حزب رقم خورد. راس می‌گوید: «افکار عمومی در ایالات متحده همیشه از اسرائیل حمایت می‌کرد. اکنون، برای نخستین بار، ۶۰ درصد از مردم آمریکا با اسرائیل و سیاست‌هایش مخالف اند». این شکاف بسیار فراتر از اعلام موضع ترامپ درباره کمک‌های نظامی و کاهش محبوبیت اسرائیل در نظرسنجی‌های آمریکا است. بخش‌های گسترده‌ای از هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه اکنون آشکارا از روابط آمریکا و اسرائیل انتقاد می‌کنند. «آیپک»، بزرگ‌ترین لابی حامی اسرائیل، برای برخی از نامزدهای انتخابات میان‌دوره‌ای به یک دردسر سیاسی تبدیل شد.
اکنون صداهای بیشتری در ایالات متحده (از جمله در قلب دولت ترامپ) خواستار گسستی بنیادین در بیش از نیم قرن روابط آمریکا و اسرائیل هستند. «جی‌دی ونس»، معاون رئیس‌جمهور که از پیشتازان رقابت برای کسب نامزدی حزب جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ است، جنگ علیه ایران را مقصر شکست‌های تاریخی حزبش در انتخابات میان‌دوره‌ای دانسته است. او در پستی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت که یکی از اصلی‌ترین مطالبات رأی‌دهندگان این بود که ایالات متحده «رابطه خود با اسرائیل را تغییر دهد». پسر ترامپ، دونالد جونیور، نیز گفت که «۱۰۰، ۱۰۰، ۱۰۰ [درصد]» با این نظر موافق است. در مقابل، «اریک لوین»، یکی از حامیان مالی جمهوری‌خواه و طرفدار اسرائیل، با حسرت می‌گوید که «مطلقاً هیچ کاری از دست اسرائیل برنمی‌آید، زیرا مطبوعات و رسانه‌ها در آمریکا از آن‌ها متنفرند. آن‌ها نمی‌توانند در جنگ رسانه‌ای پیروز شوند». او البته اسرائیل را به خاطر اقداماتش در غزه سرزنش نمی‌کند؛ در عوض، استدلال می‌کند که اسرائیل در توضیح منطقی پس از ویرانی زیرساخت‌های غیرنظامی و تلفات جانبی بسیار ضعیف عمل کرده است. لوین اذعان می‌کند: «مردم وحشت‌زده و منزجر شده‌اند». او می‌افزاید: «تصاویر همان چیزی هستند که دیده می‌شوند. اما نیاز به توضیح دارد که بگوییم "ما آن ساختمان مسکونی را بمباران کردیم چون حماس در زیر آن تونل داشت".»
مراسم تشییع جنازه در غزه. بیش از ۷۴ هزار و ۵۰۰ فلسطینی از زمان آغاز جان خود را از دست داده اند.
به گفته سیاستمداران و دیپلمات‌هایی که سال‌های متمادی را صرف پرورش، توسعه و بهبود این روابط کرده بودند، تنش در این اتحاد در طول دوره‌ای که نتانیاهو بر سیاست اسرائیل سلطه داشته، به تدریج انباشته شده است. بسیاری از مقام‌ها و تحلیلگران می‌گویند این شکاف تا حدی ناشی از تصمیم نخست‌وزیر اسرائیل برای شکستن سنت دیرینه «فراحزبی بودن» (حمایت هم‌زمان از دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان) است؛ نتانیاهو در عوض ترجیح داد جمهوری‌خواهانی مانند ترامپ را به بهای از دست دادن روابط با رؤسای جمهور دموکراتی همچون اوباما و جو بایدن در آغوش بگیرد. برخی دیگر بر نقش جنگ علیه ایران تأکید می‌کنند. چند روز پس از انتخابات میان‌دوره‌ای (که در آن جمهوری‌خواهانِ متحد ترامپ هم مجلس نمایندگان و هم سنا را به دموکرات‌ها واگذار کردند) مجری شبکه تلویزیونی «سی‌بی‌اس» از رئیس‌جمهور پرسید که این شکست را به چه چیزی نسبت می‌دهد. ترامپ صریح و بی‌پرده پاسخ داد. او گفت که آمریکایی‌ها از جنگ با ایران و قیمت بالای بنزین ناراضی بودند. سپس یک دلیل دیگر را هم اضافه کرد و گفت: «به شکل باورنکردنی، نفرت و بیزاری بزرگی نسبت به اسرائیل وجود دارد».
اسرائیل در بخش عمده‌ای از تاریخ تقریبا ۸۰ ساله اش، توانسته بود روی حمایت ثابت و فراحزبی در رابطه‌اش با آمریکا حساب کند. این رابطه بر اجماعی در واشنگتن استوار بود بر این اساس که اسرائیل نه تنها شایسته یک شراکت منحصربه‌فرد با آمریکا (شامل مبالغ هنگفت کمک و حمایت ایالات متحده) است، بلکه این رابطه برای هر دو طرف حیاتی و ضروری است. آمریکایی‌ها سپر بلای اسرائیل در برابر محکومیت در سازمان ملل شدند، از اسرائیل در برابر دشمنان و منتقدانش دفاع و ارتش اسرائیل را تأمین مالی و تسلیحاتی کردند؛ در حالی که تلفات غیرنظامی ناشی از حملات ارتش اسرائیل به همسایگانش را تحمل و دست‌کم برخی از ادعاهای ارضی این رژیم را بر سرزمین‌های همسایگانش، به‌ویژه در بلندی‌های جولان سوریه، به رسمیت می‌شناختند. یک توافق آشکار تضمین می‌کند که اسرائیل همیشه در برابر دشمنان منطقه‌ای خود از «برتری کیفی نظامی» برخوردار باشد، در حالی که یک توافق محرمانه که میان «گلدا مایر»، نخست‌وزیر وقت اسرائیل، و «ریچارد نیکسون»، رئیس‌جمهور آمریکا، منعقد شد، به اسرائیل اجازه می‌دهد زرادخانه هسته‌ای اعلام‌نشده خود را حفظ کند. در مجموع، اسرائیل از زمان جنگ جهانی دوم بیش از هر کشور دیگری کمک خارجی از آمریکا دریافت کرده است. بر اساس آمار «سرویس پژوهش کنگره» (CRS) که نهادی غیرحزبی است، این رقم با تعدیل نرخ تورم به بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار کمک دوجانبه و بودجه دفاع موشکی می‌رسد.
گلدا مایر، نخست‌وزیر اسرائیل، به همراه ریچارد نیکسون و هنری کیسینجر در خارج از کاخ سفید در سال ۱۹۷۳. توافقی میان مایر و نیکسون به اسرائیل اجازه می‌دهد زرادخانه هسته‌ای اعلام‌نشده خود را حفظ کند.
بر اساس ارقام «سرویس پژوهش کنگره»، بین سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵، ایالات متحده حدود ۱۷ میلیارد دلار کمک نظامی در اختیار اسرائیل قرار داد و هزاران بمب، قطعات هواپیما و سایر تجهیزات ضروری جنگی را از طریق پل هوایی به این رژیم منتقل کرد. این رقم شامل پرداخت‌های منظم بر اساس همان یادداشت تفاهمی بود که ترامپ در ۳ نوامبر اعلام کرد آن را لغو می‌کند و همچنین کمک‌های اضطراری اعطاشده در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ را در بر می‌گرفت. مقام های اسرائیل در گذشته نیز بر سر شهرک‌سازی در کرانه باختری اشغالی، اقدامات نظامی در لبنان و غزه و شائبه دخالت در سیاست آمریکا با کاخ سفید اختلاف نظر داشته‌اند، اما هرگز پیش از این، اسرائیل خود را در مرکز چنین توفان سیاسی‌ای نیافته بود که مقصر یک تغییر تاریخی و دوران‌ساز در سیاست آمریکا شناخته شود.
این گردش بخت و اقبال در زمانی رخ می‌دهد که اسرائیل بیش از هر زمان دیگری در دهه‌های گذشته در انزوای بین‌المللی به سر می‌برد؛ آن هم در حالی که ترامپ خود را یکی از پروپا قرص ترین حامیان اسرائیل در تاریخ در میان روسای جمهور آمریکا معرفی کرده است. او در دوره اول ریاست‌جمهوری خود، قدس را به عنوان پایتخت اسرائیل و همچنین ادعای حاکمیت این رژیم بر بلندی‌های اشغالی جولان را به رسمیت شناخت و بدین ترتیب دهه‌ها سیاست آمریکا را معکوس کرد. اما حتی ترامپ نیز به طور فزاینده‌ای از دست نتانیاهو به ستوه آمده و ناامید شده است. «ایهود اولمرت»، که خود زمانی نخست‌وزیر اسرائیل بود، معتقد است افراطی‌ترین کابینه تاریخ این رژیم توسط نتانیاهو تشکیل شده و بر از دست رفتن حمایت یهودیان آمریکایی توسط او تأکید می‌کند.
اولمرت به فایننشال تایمز می‌گوید: «در تمام مدتی که نخست‌وزیر بودم، هرگز این موضوع به عنوان یک امر بدیهی تلقی نمی‌شد که اسرائیل می‌تواند از حمایت تمام‌عیار مردم آمریکا، دولت آمریکا، کاخ سفید یا کنگره برخوردار باشد». او می‌افزاید: «این موضوعی بود که به مراقبت بسیار خوب و حساسیت فراوان نیاز داشت؛ ما همیشه آگاه بودیم که از دست دادن آن حمایت، هزینه سنگینی برای منافع، امنیت و رفاه ما خواهد داشت». اولمرت استدلال می‌کند که این امر به معنای اطاعت کامل از حامی اسرائیل نبود، بلکه به معنای ایجاد توازن میان استراتژی اسرائیل و اصول سیاسی و «اطمینان از این است که هرگز اقدامات افراطی فراتر از حد معقول... و خارج از چارچوب آنچه دوستان اسرائیل می‌توانند بپذیرند، از سوی ما انجام نشود».
با این حال، به گفته ولش، سناتور ورمونت، اکنون جنگ با ایران این ایده را که وجود یک اسرائیلِ مسلح به سلاح‌های آمریکایی برای تداوم جریان نفت در خاورمیانه بی‌ثبات ضروری است، در هم شکسته است. ولش می‌افزاید: «نتانیاهو رئیس‌جمهور احمق ما را متقاعد کرد که وارد یک جنگ احمقانه با ایران شود، و در نهایت معلوم شد که بزرگ‌ترین تهدید برای نفت ما، نتانیاهویی است که ترامپ را به جنگی سوق داد که به بسته شدن تنگه هرمز انجامید». دیگران می‌گویند هنوز زود است که شکاف کنونی را دائمی فرض کنیم. «مناخیم بگین»، نخستین نخست‌وزیر اسرائیل از حزب لیکود (حزب نتانیاهو)، زمانی شکایت کرده بود که رونالد ریگان، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، با اسرائیل مانند یک «دولت دست‌نشانده» رفتار می‌کند و در سال ۱۹۸۱ بخش‌هایی از دولت آمریکا را به یهودستیزی متهم کرده بود.
مناخیم بگین، نخست‌وزیر اسرائیل، و رونالد ریگان، رئیس‌جمهور آمریکا، در سال ۱۹۸۲. بگین زمانی آمریکا را به رفتار با اسرائیل به عنوان یک «دولت دست‌نشانده» متهم کرد.
در اواخر قرن گذشته، رئیس‌جمهور جورج هربرت واکر بوش میلیاردها دلار تضمین وام را به دلیل گسترش شهرک‌سازی‌های اسرائیل به تعویق انداخت. جانشین او در کاخ سفید، بیل کلینتون، طبق گزارش‌ها پس از یک دیدار پرتنش و غیرسازنده با نتانیاهو فریاد زده بود: «اینجا ابرقدرت کیست؟» اما روابط میان آمریکا و اسرائیل پس از بازگشت نتانیاهو به قدرت در سال ۲۰۰۹ و گره زدن سرنوشت خود به جمهوری‌خواهان، رنگ‌وبوی حزبی‌تری به خود گرفت. بزرگ‌ترین شکاف در سال ۲۰۱۵ رخ داد؛ زمانی که او در کنگره تحت کنترل جمهوری‌خواهان سخنرانی کرد و به تلاش‌های اوباما برای دستیابی به توافقی به‌منظور مهار قابلیت‌های هسته‌ای تهران تاخت. این اقدام خشم دولت اوباما را برانگیخت که در نهایت همراه با سایر قدرت‌های جهانی توافقی (برجام) را امضا کرد که محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای بر برنامه هسته‌ای ایران در ازای لغو تحریم‌ها اعمال می‌کرد. ترامپ در نهایت این توافق را پاره کرد که موجب خرسندی نتانیاهو شد. مقام‌های آگاه می‌گویند مانورهای نخست‌وزیر اسرائیل خسارات طولانی‌مدتی در واشنگتن بر جای گذاشت. هنگامی که او آخرین بار در سال ۲۰۲۴ در کنگره سخنرانی کرد، حدود ۵۰ نماینده دموکرات این مراسم را تحریم یا جلسه را ترک کردند. یکی از مقام‌های ارشد پیشین اسرائیل درباره سخنرانی سال ۲۰۱۵ می‌گوید: «آن سخنرانی یک اشتباه محاسباتی بزرگ بود... اگر می‌خواهید روابط خوبی با دولت آمریکا داشته باشید، نباید دولت را دور بزنید تا مستقیماً به سراغ کنگره بروید. شما هرگز چنین کاری نباید بکنید».
اسحاق رابین، نخست‌وزیر اسرائیل، به همراه بیل کلینتون در کاخ سفید در سال ۱۹۹۳. کلینتون رابطه گرم‌تری با رابین داشت تا بعدها با نتانیاهو.
«مایکل اورن»، که در سال‌های اولیه ریاست‌جمهوری اوباما سفیر اسرائیل در آمریکا بود، می‌گوید به نتانیاهو هشدار داده بود که با دشمنی کردن با رئیس‌جمهوری که در نخستین سخنرانی مهم سیاست خارجی خود علناً خواستار تشکیل کشور فلسطین شده بود، اوضاع را وخیم‌تر نکند. اورن که یک مورخ نیز هست، می‌افزاید که یک روند بلندمدت‌تر نیز در جریان بود. اسرائیل با هم‌سو کردن خود با آمریکا در طول جنگ سرد، در زمانی که سوریه و دیگران متحد شوروی بودند، ثابت کرد که یک متحد ضروری در خاورمیانه است، اما با چرخش سیاست اسرائیل به سمت راست افراطی و به خطر انداختن یک منفعت استراتژیک غرب (یعنی ایجاد کشور فلسطین) حمایت غرب شروع به تزلزل کرد. او می‌گوید: «تمام این‌ها روندی بوده که اکنون نقطه اوج آن را می‌بینید».
سخنرانی نتانیاهو در کنگره آمریکا در سال ۲۰۲۴. حدود ۵۰ دموکرات این سخنرانی را تحریم یا با ترک سالن به آن اعتراض کردند.
برای دهه‌ها، لابی حامی اسرائیل در آمریکا و روابط دفاعی دو طرف، زیربنای این رابطه را تشکیل می‌دادند. اکنون چیزهای زیادی تغییر کرده است. بر اساس داده‌های سازمان غیرانتفاعی « OpenSecrets.org» که جریان پول در سیاست آمریکا را رصد می‌کند، «آیپک»، بزرگ‌ترین گروه لابی حامی اسرائیل که از دیرباز نفوذ بسیار بالایی در کنگره داشته، از طریق بازوی اصلی تأمین مالی خود یعنی «پروژه دموکراسی متحد» (UDP)، حدود ۷۰ میلیون دلار در انتخابات میان‌دوره‌ای هزینه کرد. این بازوی مالی حدود نیمی از این بودجه را در ایالت میشیگان خرج کرد؛ جایی که «عبدالسید»، سناتور منتخب دموکرات که از منتقدان سرسخت اسرائیل است، پیروز شد؛ همین اتفاق در مورد سایر نامزدهای برجسته‌ای که آیپک با آن‌ها مخالفت کرده بود نیز رخ داد. آیپک اعلام کرد که بیش از ۲۴۵ نفر از نامزدهای مورد حمایتش در رقابت‌های خود پیروز شده‌اند، اگرچه ۱۰ درصد آن‌ها «در یک انتخابات موجی» شکست خورده‌اند.
شیمون پرز، رئیس‌جمهور وقت اسرائیل (نفر دوم از چپ) و مایکل اورن سفیر اسرائیل در واشنگتن در سال ۲۰۱۱. اورن معتقد است تزلزل حمایت آمریکا از اسرائیل نقطه اوج یک روند بلندمدت است.
این تشکل در پستی در شبکه اجتماعی ایکس افزود: «جامعه ما حمایت خود را از دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهانی که درک می‌کنند شراکت قوی با اسرائیل به حفظ امنیت هر دو طرف کمک می‌کند، صلح و ثبات را پیش می‌برد، ارزش‌های دموکراتیک را رواج می‌دهد و اقتصاد ما را از طریق تجارت و نوآوری رشد می‌دهد، افزایش خواهد داد». اما برخی از حامیان آمریکایی می‌گویند آیپک با هزینه‌های تهاجمی انتخاباتی و حملات علنی خود زیاده روی کرد. یکی از ناظران که خواست نامش فاش نشود می‌گوید: «من فکر می‌کنم آن‌ها هرگز نباید شیوه عملکرد قبلی خود را تغییر می‌دادند». او افزود که برای آیپک بهتر بود در «سایه» باقی بماند. «مایکل ماکوفسکی»، مدیرعامل اندیشکده حامی اسرائیل «جینسا»، می‌گوید: «واضح است که این انتخابات خوبی برای جامعه حامی اسرائیل نبود». او اضافه می‌کند که این امر «نیازمند بازنگری و خودانتقادی عمیق» از سوی حامیان این رژیم است «درباره اینکه کجای کارشان اشتباه بوده است».
اظهارات ترامپ درباره کمک‌های نظامی آمریکا که درست هم‌زمان با رفتن آمریکایی‌ها به پای صندوق‌های رأی بیان شد، به نظر می‌رسید نوعی به رسمیت شناختن موج فزاینده احساسات ضداسرائیلی است؛ از جمله این دیدگاه که این اتحاد دست‌کم تا حدی مقصر جنگ علیه ایران بوده است. اما اگر هدف این اظهارات کسب رأی بود، شکست خورد. برخی از جمهوری‌خواهان همچنین این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا رئیس‌جمهور آمریکا که عادت دارد اظهاراتی را بیان کند که حتی دستیاران نزدیکش را غافلگیر می‌کند، به طرحی که در فاکس نیوز رونمایی کرد پایبند خواهد ماند یا خیر.
عبدالسید، سناتور منتخب دموکرات میشیگان. او منتقد سرسخت اسرائیل است و با وجود هزینه‌های سنگین آیپک علیه خود، پیروز شد.
«داگ هی»، استراتژیست جمهوری‌خواه، می‌گوید: «ترامپ گاهی فقط حرف‌هایی می‌زند و بعد آن‌ها را دنبال نمی‌کند». تأثیر قطع یا تعلیق کمک‌های آمریکا در سال‌های اخیر به شدت میان دموکرات‌ها مورد بحث بوده است، به‌ویژه از زمانی که لیبرال‌های آمریکایی از تصاویر رنج و ویرانی ناشی از جنگ اسرائیل در غزه منزجر شدند. ارتش‌های دو طرف در طول جنگ علیه ایران هماهنگی نزدیکی داشتند و مقام‌های آمریکایی می‌گویند اسرائیل اطلاعات ارزشمندی در منطقه ارائه می‌دهد. به دلیل نحوه ساختار این کمک‌ها، اسرائیل بیشتر پولی را که از آمریکا دریافت می‌کند، صرف خرید تسلیحات ساخت آمریکا می‌نماید. مشاوران تندروتر رئیس‌جمهور پیشین، بایدن، استدلال می‌کردند که محدود کردن کمک‌های آمریکا در طول تلاش‌های جنگی اسرائیل هیچ تأثیری بر رفتار آن نخواهد داشت، در حالی که سایر مشاوران (از جمله کارشناسان حقوق بشر و خاورمیانه در وزارت امور خارجه) به مواردی در گذشته اشاره می‌کردند که مقام های اسرائیل زیر تهدید قطع کمک‌ها از سوی بزرگ‌ترین حامی خود، مسیرشان را تغییر دادند.
اسرائیل و حامیانش در واشنگتن به طور معمول «یهودستیزی» را عامل انتقادها از این رابطه در آمریکا معرفی می‌کنند؛ حتی زمانی که منتقدان، خود یهودیان آمریکایی هستند. اورن استدلال می‌کند که ونس با مقصر دانستن نتانیاهو در کشاندن ترامپ به جنگ با ایران، «یک کلیشه یهودستیزانه را تداعی کرده مبنی بر اینکه یهودیان به نوعی غیریهودیانِ بی‌گناه را فریب می‌دهند تا برخلاف میلشان کارهایی انجام دهند». با این حال، اکثریت یهودیان آمریکایی از دیرباز به دموکرات‌ها رأی داده‌اند؛ روندی که حتی با وجود کسب حمایت این حزب توسط منتقدان تندروی اسرائیل، از جمله «عبدالسید» و «زهران ممدانی»، شهردار نیویورک، ادامه یافته است.
یک نظرسنجی در ماه ژوئیه توسط مرکز تحقیقات «پیو» نشان داد که ۶۲ درصد از آمریکایی‌ها دیدگاه نامطلوبی نسبت به اسرائیل دارند؛ از جمله اکثریت قاطع دموکرات‌ها. بر اساس این نظرسنجی، اکثریت جمهوری‌خواهان ۴۹ ساله یا جوان‌تر نیز اکنون دیدگاه منفی دارند.
یک نظرسنجی «گالوپ» در ماه فوریه نشان داد که برای نخستین بار، تعداد آمریکایی‌هایی که با فلسطینی‌ها همدردی می‌کنند بیشتر از کسانی است که با اسرائیلی‌ها همدردی دارند. اولمرت می‌گوید: «فرسایش جایگاه اسرائیل در افکار عمومی آمریکا، نه تنها در میان دموکرات‌ها بلکه در میان خود یهودیان، تنها نتیجه تحولات اخیر در ایران نیست؛ این روند از غزه آغاز شد». این امر این پرسش را مطرح می‌کند که آیا اسرائیل می‌تواند در صورتی که «گادی آیزنکوت» (که در حال حاضر تلاش می‌کند ائتلافی برای برکناری نتانیاهو تشکیل دهد) نخست‌وزیر بعدی شود، روابط خود را با کاخ سفید از نو تنظیم کند یا خیر؛ برخی به این موضوع امیدوارند، از جمله «جرمی ایساخاروف»، دیپلمات پیشین اسرائیل در آمریکا که می‌گوید: «اگر کابینه جدیدی با رویکردی تازه روی کار بیاید و به وضوح رویکرد نتانیاهو را در قبال امنیت یا روابط ما با ایالات متحده نداشته باشد و بخواهد رابطه‌ای فراحزبی‌تر را بازسازی کند، فکر می‌کنم این روند قابل بازگشت است».
اورن استدلال می‌کند که آیزنکوت می‌تواند با متوقف کردن گسترش شهرک‌سازی‌ها و مهار شهرک‌نشینان یهودی که با خشونت، فلسطینی‌ها را از زمین‌هایشان در کرانه باختری بیرون می‌رانند، تلاش کند دست‌کم بخشی از حمایت غرب را دوباره به دست آورد. اورن می‌گوید: «او می‌تواند بیرون بیاید و چیزی بگوید که مدت‌هاست گفته نشده است: ما به صلح علاقه‌مندیم». اما این سفیر پیشین استدلال می‌کند که محدودیت‌هایی برای آنچه اسرائیل می‌تواند برای مقابله با تغییر این جریان انجام دهد وجود دارد. او معتقد است صرف‌نظر از اینکه چه کسی نخست وزیر بعدی اسرائیل شود، «ما نمی‌توانیم سیاست امنیتی بنیادین خود را تغییر دهیم؛ هیچ‌کس از لبنان عقب‌نشینی نخواهد کرد و هیچ‌کس از غزه خارج نخواهد شد».
در سوی آمریکا، «آرون دیوید میلر»، مقام پیشین وزارت خارجه که اکنون در بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی فعالیت می‌کند، هم‌اکنون به دور بعدی انتخابات [ریاست جمهوری ۲۰۲۸] و فشاری که این موضوع بر سیاستمداران وارد خواهد کرد، چشم دوخته است. او می‌پرسد: «نکات کلیدی و مواضعی که نامزدهای دموکرات ریاست‌جمهوری باید در مورد مسأله اسرائیل اتخاذ کنند چیست؟ به محض اینکه آن‌ها را ببینید... تازه متوجه خواهید شد که رابطه آمریکا و اسرائیل چقدر تغییر کرده است»./
