این چند روز در مورد امیری زیاد صحبت شده و انصافا عمده تمجیدها هم حق مسلم این بازیکن بوده است. آنچه در وجود وحید موج می‌زند، تعهد و وجدان حرفه‌ای است. او ناز و ادا ندارد، دنبال جنجال نیست و بر خلاف بسیاری از ستاره‌های پر سر و صدای فوتبال ایران از بیماری توهم و خود بزرگ‌پنداری رنج نمی‌برد. برای امیری نه نام تیم و نه نام سرمربی تفاوت چندانی ندارد. او برای حلال کردن درآمدش از فوتبال، بی‌وقفه می‌جنگد و عرق می‌ریزد؛ خواه لباس نفت تهران را بر تن کرده باشد و برای علیرضا منصوریان بازی کند، خواه عضو پرسپولیس برانکو، کالدرون یا یحیی گل‌محمدی باشد. البته که در این میان حساب تیم ملی جداست و امیری بیشترین تلاشش را برای سرافرازی این تیم به کار می‌گیرد. او سال‌هاست که بی‌وقفه به تیم ملی دعوت می‌شود و تقریبا هیچ اردوی مهمی را از دست نداده است. امیری چنان کیفیت و کوششی دارد که این روزها به عنوان تنها نماینده لیگ ایران در ترکیب اصلی تیم ملی به میدان می‌رود. به راستی که حضور چنین ستاره برازنده‌ای در تیم ملی، غنیمت است.

این مطلب برایم مفید است
28 نفر این پست را پسندیده اند