همزمان عربستان سعودی، امارات‌متحده عربی و روسیه نقش خود را حفظ کرده و طبق توافق، عرضه خود را محدود نگه داشته‌اند. خوش‌بینی نسبت به عراق بر مبنای فرضیات نامعلوم است؛ در‌حالی‌که وضعیت لیبی به کلی متشنج است. در این بین ناکامی نیجریه برای فروش برخی از محموله‌های نفت خود، مسائل داخلی اوپک را تشدید کرده است. در هفته‌های آتی که تحلیلگران به آمارهای تولید، حجم ذخایر و تقاضا متمرکز می‌شوند، اوپک تلاش خواهد کرد در برابر فشار برای افزایش تولید مقاومت کند و همزمان جناحی که در رأس آن عربستان سعودی قرار دارد، احتمالا با مقابله با محور تهران-ونزوئلا و احتمالا عراق خواهد پرداخت. وزیر نفت ایران در بیانیه‌های متعدد به دفعات درباره خطر فروپاشی اوپک هشدار داده و تهران تهدید کرده است تمامی تدابیر لازم را برای مسدود کردن جریان نفت و گاز اعضای اوپک که از تحریم‌های آمریکا حمایت می‌کنند به کار خواهد بست. با این حال اظهارات دبیرکل اوپک با توجه به داغ شدن آتش اختلاف میان اعضای اوپک چندان روشن به‌نظر نمی‌رسد. ایران روی عراق، لیبی و ونزوئلا برای اعمال فشار روی ریاض و ابوظبی برای عدم‌حمایت از تحریم‌های آمریکا حساب می‌کند. دیدار اوپک در ژوئن از اهمیت بالایی برخوردار خواهد بود. فشار ژئوپلیتیک به همراه رقابت‌های منطقه‌ای در خاورمیانه فضای کمتری برای مانور کشورهای عربی نسبت به سابق می‌گذارد.

 

 

این مطلب برایم مفید است