شماره روزنامه ۶۶۲۱
|

ددلاین در گزارشی اعلام کرد؛

برای خیلی‌ها، آتاری فقط نام یک شرکت بازی‌سازی نیست بلکه یادآور روزهایی است که با یک دسته ساده و چند پیکسل رنگی، ساعت‌ها در دنیای Pong، Asteroids یا Missile Command غرق می‌شدند. بازی‌هایی که با وجود سادگی، تخیل‌ میلیون‌ها نفر را به پرواز درآوردند و به بخشی از خاطرات نسل‌های مختلف تبدیل شدند.

رونمایی از کتابی که می‌خواهد مسیر زندگی و فرآیند ساخته شدن انسان را نشان دهد

آیین رونمایی از کتاب «من دو بال دارم» که زندگی و تجربه‌های روزبه پیروز، بنیانگذار گروه مالی فیروزه را روایت می‌کند، با حضور علاقه‌مندان و جمعی از فعالان اقتصادی، فرهنگی و دانشگاهی در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد. «من دو بال دارم» یادآوری می‌کند که ارزش انسان‌ها فقط در قله‌هایی که فتح می‌کنند نیست،…

اخبار فرهنگ و هنر روزنامه شماره ۶۵۲۲

    یکشنبه، ۱۷ اسفند ۱۴۰۴
  • جلال خالقی مطلق که بود و چه کرد؟

    روزنامه شماره ۶۵۲۲

    استاد بی‌همتای شاهنامه

    جلال خالقی مطلق مصحح شاهنامه، ادیب و ایران‌شناس برجسته یک هفته پیش و در نخستین روزهای جنگ در آلمان فوت کرد اما به دلیل التهاب این روزها و قطع اینترنت خبرش به گوش خیلی‌ها نرسید. او یکی از مهم‌ترین چهره‌های فرهنگی ایران در چند دهه اخیر بود که عمرش را وقف فرهنگ کرد. جلال خالقی مطلق بیستم شهریور ۱۳۱۶ در تهران به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همین شهر و در دبیرستان مروی گذراند و در سال ۱۳۴۹ از دانشگاه کلن آلمان در رشته‌های شرق‌شناسی، مردم‌شناسی و تاریخ قدیم موفق به اخذ درجه دکتری شد. او از سال ۱۳۵۰ در بخش ایران‌شناسی دانشگاه هامبورگ به‌ تدریس زبان و ادبیات فارسی و فرهنگ ایران پرداخت و علاوه بر تدریس و نگارش صدها مقاله، در کنگره‌ها و سمینارهای بسیاری شرکت و سخنرانی کرده است.
  • هشدار یک‌ کارگردان تئاتر کودک و نوجوان:

    روزنامه شماره ۶۵۲۲

    ذهن کودکان را مسموم نکنیم

    یک کارگردان تئاتر درباره توجه به آرامش ذهنی کودکان در دوران جنگ به نکات قابل تاملی اشاره کرد. امیر مشهدی‌عباس، نویسنده و کارگردان و از فعالان تئاتر کودک و نوجوان و مدیر تالار هنر، درباره لزوم توجه به آسایش ذهنی کودکان در شرایط بحران، گفت: در زمان جنگ ۸ساله، هیچ‌کس به کودکان توجهی نداشت و در شرایط بحران به ما توجهی نکردند. تنها در هنگام موشک‌باران و بمباران ما را از جایی به جای دیگر می‌بردند و در آن ایام هیچ‌کس به فکر فضای ذهنی ما نبود. وقتی بزرگ‌تر شدیم و در تلاش بودیم که به مثابه انسانی فرهیخته عمل کنیم، متوجه شدیم که باید حواسمان به ذهن کودکانمان باشد.
۱