۱- چون کتاب نمی‌خوانیم.

۲- چون اهمیت رشد شخصیت، حتی ۱۰درصد نظام آموزشی نیست.

۳- چون نظام آموزشی بر حفظ کردن استوار است تا فکر کردن.

۴- چون تربیت خانوادگی بیشتر بر احساسات استواراست تا رشد فردی.

۵- چون نیاموخته‌ایم حرف زدن، مسوولیت دارد.

۶- چون وقتی به پول می‌رسیم احساس قدرت می‌کنیم.

۷- چون وقتی به قدرت می‌رسیم احساس برتری می‌کنیم.

۸- چون عموما دو هدف کلیدی را در زندگی دنبال می‌کنیم: پول و شهرت.

۹- چون منافع شخصی بر رفتار اخلاقی غلبه دارد.

۱۰- چون اصل نگاه به انسان‌های دیگر ابزاری است.

۱۱- چون افراد، یک دفعه به جایگاهی غیرمنتظره می‌رسند.

۱۲- چون بی‌احترامی به انسان‌ها در جهان سوم خیلی پی‌آمد ندارد.

۱۳- چون نیروهای احساسی بر عقل محاسبه‌گر غلبه ۹۰درصدی دارند.

۱۴- چون فکر قبل از سخن، فرصت تمرین ندارد.

۱۵- چون افراد، جوگیر می‌شوند.

۱۶- چون تعداد فالور به مراتب از داشتن پرنسیپ مهم‌تر است.

۱۷- چون معلوم نیست مسوول تربیت مدنی کیست.

۱۸- چون تربیت، از خانواده و کلاس درس به جهان مجازی منتقل شده است.

۱۹- چون عنصر «زمان» در سخن گفتن تعطیل است.

۲۰- چون بی‌ثباتی اقتصادی، تعادل رفتاری را مختل کرده است.

۲۱- چون آشنایی با ادبیات فارسی به شدت ضعیف شده است.

۲۲- چون درناخودآگاه افراد، بخش رعایت حقوق دیگران قفل است.

۲۳- چون گروه‌های مرجع فرهنگی در جامعه تغییرکرده‌اند.

۲۴- چون روان‌شناسی فهم دیگران در بسیاری از افراد ضعیف است.

۲۵- چون زرنگی‌های دم‌دست مهم‌تر از میراث شخصیتی است.

۲۶- چون تصورمی کنیم دیگران متوجه نیات ما نمی‌شوند.

۲۷- چون احساس تعلق به یک جامعه سالم، خیلی ضعیف است.

۲۸- چون زندگی امری جدی نیست.

۲۹- چون به دوام واژه‌های منفی در ذهن انسان واقف نیستیم.

۳۰- چون بسیاری، حتی پنج صفحه درمورد خودشان نمی‌توانند بنویسند.

 

این مطلب برایم مفید است
19 نفر این پست را پسندیده اند