همت مومیوند، دوبلور به‌عنوان مجری در ابتدای این مراسم گفت: در شش ماه اول سال ۹۷ این سومین بار است که پشت این تریبون عزا قرار می‌گیرم. امیدوارم نفر بعدی خودم باشم تا دیگر شاهد مرگ عزیزانم نباشم. به مهسای عزیز (دختر حسین عرفانی) تسلیت می‌گویم، به آقای منوچهر والی‌زاده و به همه بزرگان دوبله. او ادامه داد: عموحسین که رفت خنده از دوبله رفت. از در که داخل می‌شد اول صدای خنده‌اش را می‌شنیدیم و بعد خودش را می‌دیدیم. مومیوند در ادامه از منوچهر والی زاده دعوت کرد تا پشت تریبون قرار بگیرد. والی‌زاده در صحبت‌های کوتاهی گفت: من و حسین عرفانی نزدیک به ۶۰ سال در کنار هم بودیم و او از خانواده‌ام به من نزدیک‌تر بود. با شنیدن خبر بیماری حسین همه واحد دوبلاژ تکیده شد. هر وقت با حسین صحبت می‌کردم و از او می‌پرسیدم این همه محبت مردم را چطور می‌توانیم جواب دهیم می‌گفت من که خجالت می‌کشم و سرم را پایین می‌اندازم و می‌روم.

بعد از والی‌زاده، ناصر ممدوح هم پشت تریبون رفت و گفت: فقدان حسین برایم باورپذیر نیست. وقتی خبر رفتنش را شنیدم شوکه شدم. ما امسال بهرام زند، محمد عبادی و حسین عرفانی را از دست دادیم و اجازه دهید بگویم سال خوبی برایمان نبود. زهره شکوفنده سخنران بعدی این مراسم بود که با وجود حال نامناسبش پشت میکروفن رفت و گفت: این بار اولی است که در چنین جمعی صحبت می‌کنم. همه ما یک پدر، یک مادر و احتمالا چند برادر و خواهر داریم که در صورت از دست دادنشان عزادار می‌شویم. من اما چندین پدر و چندین مادر و چندین خواهر و برادر دارم که هر بار باید در عزایشان عذاب بکشم و تنها آرزویم این است که نفر بعدی خودم باشم تا دیگر چنین مراسمی را نبینم.