او درباره خلق این قطعه تاکید کرد: این اثر اوایل انقلاب اسلامی و با توجه به آن فضا ساخته شد. شعری از مولانا را برای این کار انتخاب کردم که اتفاق ویژه‌ای هم بود. این کار را برای دل خودم و به خرج خودم ساختم؛ آن موقع تازه ازدواج کرده بودم و این کار را با هزینه هدیه‌های ازدواجم با ارکستر سمفونیک به رهبری حشمت سنجری در استودیو «بِل» ضبط کردم. کامکار گفت: این اثر دارای دو ویژگی همزمان است؛ هم به لحاظ جنبه‌های هنری و آهنگسازی و هم مقبولیت در توده‌های مردم. این قطعه همه‌جا رفت و شنیده شد؛ پادگان‌ها، مدارس و... حتی شعر را بر در و دیوار می‌بینید؛ یعنی کار جا افتاده و شعر و آهنگ بر توده مردم و جامعه موسیقی اثر گذاشته است. او افزود: شبی در خانه بودم که دیدم دسته سینه زنی رد می‌شد و این آهنگ را می‌خواند. خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم از اینکه کار این چنین بین مردم رفته است و امروز هم از اینکه دوباره این کار مورد توجه قرار گرفته بسیار خوشحالم.وی با قدردانی از بنیاد رودکی گفت: بنیاد رودکی حقوق معنوی این کار را حفظ و پرداخت کرده که باعث خوشحالی است.