بالاخص این که این الگو در طیف محافظه کار حاکمیت از اقبال بیشتری برخوردار است. هم زمان با بر سر کار آمدن دولت جدید در ایران و در صورت موفقیت آمیز بودن مذاکرات هسته ای میان جمهوری اسلامی و قدرت های جهانی، نوعی خوشبینی نسبت به گشایش های اقتصادی به وجود آمده و بدین واسطه گمانه هایی مبنی بر در پیش گرفتن نوعی الگوی توسعه چینی توسط دولت جدید شکل گرفته است. به همین بهانه، وانگ ژیوئی با انتشار یادداشتی به عنوان «مدل چینی در ایران کارایی نخواهد داشت» در نشریه فارن پالیسی، به نقد چنین دیدگاهی پرداخته است.

در سال ۱۹۷۹، هم ایران و هم چین شاهد تحولاتی انقلابی بودند. در چین، دنگ شیائوپینگ روابط رسمی دیپلماتیک با ایالات متحده را از سر گرفت و انقلاب فرهنگی مائوئیستی -که کشور را ویران کرده بود- را کنار گذاشت. در ایران، نظامی اسلام‌گرا جای‌گزین محمدرضاشاه پهلوی شد که خود را متعهد به مبارزه با ایالات متحده و صدور ایدئولوژی انقلابی می‌دانست. 

مشروح این گزارش را هم در اقتصادنیوز با تیتر «ابراهیم رئیسی، «دنگ شیائوپنگ» ایران می‌شود؟» بخوانید.

 
این مطلب برایم مفید است
68 نفر این پست را پسندیده اند