دنیای اقتصاد: محمدامین مکرمی: آغاز جنگ علیه ایران، از نگاه حامیان آن، قرار بود معادلات خاورمیانه را دگرگون کند؛ تضعیف یک رقیب منطقهای، مهار برنامه هستهای و حتی فراتر از آن، ارسال پیامی بازدارنده به قدرتی در حال صعود یعنی چین. در این چارچوب، برخی تحلیلها بر این فرض استوار بود که تسلط آمریکا بر جریان انرژی، پاشنهآشیل چین را آشکار میکند و در عین حال، شکاف توان نظامی میان واشنگتن و پکن را برجسته خواهد ساخت. با گذشت چند هفته از درگیری، این تصویر اولیه بیش از آنکه واقعبینانه بهنظر برسد، نشانهای از خوشبینی افراطی است. در پکن، روایت غالب بهگونهای دیگر شکل گرفته است: جنگ نهتنها نشانه قدرت آمریکا تلقی نمیشود، بلکه بهعنوان خطایی راهبردی ارزیابی میشود که میتواند پیامدهای بلندمدتی برای جایگاه جهانی این کشور داشته باشد. در این میان، چین با اتخاذ رویکردی محتاطانه، از ورود مستقیم به منازعه خودداری کرده و نظارهگر تحولات باقی مانده است.