ده سال از اصلاحات نظام رفاه در آمریکا می‌گذرد، یعنی قانونی که قرار بود‌ «ملکه‌های رفاه‌زده» را به کار وادارد یا مودبانه‌تر اینکه قانونی که قرار بود به وابستگی خانواده‌های نیازمند فرزنددار به کمک نقدی دولت پایان دهد و به جای آن وضعیت اشتغال آنها را بهبود بخشد. آیا این قانون موثر بود؟ کارشناسان و تحلیلگران آمریکایی می‌گویند، موفقیت این قانون نسبی بوده است. «ران‌ها سکنیس» از تحلیلگران موسسه بروکینگز و نویسنده کتابی با نام: «نظام رفاه ماجرای قانون اصلاح نظام رفاه سال ۱۹۹۶» می‌گوید، این اصلاحات به‌طور کامل موفقیت‌آمیز نبود اما نظام رفاه به آن معنی که ما می‌شناختیم پایان داد.

موضوع قانون جدید کمک به مادران کم‌درآمد برای حفظ شغلشان و وابستگی کمتر به کمک‌های نقدی دولت است. در این قانون کمک‌های نقدی دولت در چارچوب محدودیت‌های زمانی کاهش یافته است. از زمان تصویب این قانون شعار خانواده‌هایی که در سراسر کشور کمک‌های نقدی- رفاهی دریافت می‌کنند. ۶۰درصد کاهش یافته است. در سال ۱۹۹۶، ۶/۴میلیون خانوار کمک نقدی دریافت می‌کردند. امروز فقط دومیلیون خانواده از این کمک بهره‌مند می‌شوند. این تغییر ارقام به این معنی است که اکنون ۵/۱میلیون مادر کم‌درآمد وارد بازار کار شده‌اند.

این مادران برای تلاششان پاداش هم می‌گیرند و درآمدشان به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است. درآمد متوسط یک خانواده تحت پوشش سیستم رفاه در‌ آمریکا از ۷۱۹۶ دلار در سال ۱۹۹۷ به ۱۱۸۲۰دلار در سال ۲۰۰۲ افزایش یافته است. اما بیش از دوسوم این خانواده‌ها هنوز فقیر هستند. امروز، برنامه سیستم رفاه برای دولت واشنگتن ۵/۱۶میلیارد دلار در سال هزینه دارد. به‌دلیل افزایش تورم، ارزش واقعی این کمک‌های نقدی از سال ۱۹۹۶ تاکنون ۳۰درصد کاهش یافته است. به‌طور کلی ایالات متحده ۱۰میلیارد دلار صرف پرداخت‌های نقدی نظام رفاه می‌کنند.

براساس استانداردهای واشنگتن، رفاه دیگر هزینه عمده‌ای نیست. بودجه درخواستی اضطراری دولت برای پوشش هزینه‌های آمریکا در عراق، افغانستان امسال به ۶/۶۷میلیارد دلار رسید. این در حالی است که سازمان تامین‌اجتماعی آمریکا امسال به ۴۹میلیون نفر کمک نقدی ۵۳۹میلیارد دلاری داده است.

دولت‌های ایالتی در آمریکا، این روزها بخش عمده کمک‌های خود به خانواده‌های نیازمند را به صورت غیرنقدی انجام می‌دهند.

این کمک‌ها به جای پرداخت نقدی مثلا در چارچوب مراکز نگهداری از کودکان زنان کارمند، کمک‌هزینه حمل‌ونقل و دیگر خدمات عمومی ارائه می‌شود.

مالیات‌دهندگان آمریکایی انتظار دارند خانواده‌هایی که قادر به کارکردن هستند بدون وابستگی به کمک دولت زندگی خود را تامین کنند. افکار عمومی آمریکا نسبت به نظام قدیم رفاه بسیار بدبین است و آن را ریشه بسیاری از مشکلات اجتماعی می‌دانست.

به‌دلیل همین مشکلات کنگره در سال ۱۹۹۶ با تغییر و اصلاح بیش از ۳۰قانون برای کمک به خانواده‌های کم‌درآمد، هزینه‌های مستقیم رفاهی را تغییر داد و مسیر آنها را عوض کرد.

اما قانون جدید هم اشکالاتی دارد که یکی از مهم‌ترین آنها نادیده گرفتن مردان کم‌درآمد جامعه و فقط کمک به زنان است.

کریستین ساینس مانیتور

ترجمه: نیلوفر قدیری