اخبار بانک و بیمه روزنامه شماره ۶۵۱۹

بر اساس تازه‌ترین آمار بانک‌مرکزی، تا پایان بهمن ۱۴۰۴، شبکه بانکی بیش از ۲۰۰‌همت وام ازدواج و ۴۶‌همت وام فرزندآوری پرداخت کرده‌است، با این‌حال شواهد نشان می‌دهد؛ صف طولانی متقاضیان نه‌تنها کوتاه نشده، بلکه روزبه‌روز در حال افزایش است. این وضعیت در زمینه وام فرزندآوری نیز صدق می‌کند و در مجموع، بیش از یک‌میلیون نفر هنوز در انتظار دریافت تسهیلات تکلیفی هستند. بر اساس برآوردها، شبکه بانکی برای پاسخ به نیاز متقاضیان تا پایان سال‌جاری به حدود ۲۰۰‌همت منابع نیاز داشت. از این میزان، طی بازه دی تا بهمن ماه تنها حدود ۲۰‌همت وام فرزندآوری و ازدواج پرداخت شده‌ و همچنان حدود ۱۸۰‌همت منابع باقی‌مانده‌است. با توجه به حجم بالای متقاضیان یعنی بیش از یک‌میلیون نفر، تامین و پرداخت این رقم در عرض چند ماه، بعید به‌نظر می‌رسد.

اگر بیمه فقط برای روز حادثه است، پس چرا در روزهای عادی زندگی نقشی ندارد؟ صنعت بیمه ایران سال‌هاست بر روایت جبران خسارت تکیه کرده؛ روایتی که بیمه را به لحظه بحران تقلیل می‌دهد و آن را صرفا به‌عنوان چتر نجات پس از فاجعه معرفی می‌کند، اما در اقتصاد بی‌ثبات امروز که نااطمینانی به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده و اعتماد بلندمدت دچار فرسایش است، این تعریف دیگر پاسخگو نیست. بیمه نمی‌تواند فقط پرداخت‌کننده خسارت باشد؛ باید به ابزاری برای مدیریت ریسک، پیش‌بینی آینده و تقویت احساس کنترل در جامعه تبدیل شود. اکنون زمان آن رسیده‌است که تعریف بیمه، نه در سطح شعار، بلکه در سطح تجربه و کارکرد، مورد بازنگری جدی قرار گیرد. در راستای این بحث باید به گفتمان احمد عطارزاده؛ فعال اقتصاد دیجیتال و همچنین وحید نوبهار؛ مشاور مدیرعامل بانک دی نگاهی انداخت.

در سه یادداشت گذشته، مسیر بحث از یک‌ سوءتفاهم ساده آغاز شد: اینکه «بیمه در بورس» را به‌جای یک صنعت مالی، به ابزار حمایت از بازار تقلیل می‌دهیم. سپس دیدیم که در تجربه جهانی، صنعت بیمه خود موضوع سرمایه‌گذاری است و حتی در سطوح پیشرفته‌تر، خود ریسک به دارایی قابل‌معامله تبدیل می‌شود، اما اکنون پرسش اصلی جای دیگری است: چرا چنین پیوندی میان بیمه و بازار سرمایه در ایران شکل نگرفته‌است؟